ครั้งนี้ผมล็อกอินเข้ามาครั้งแรก ในรอบหลายปีครับ อาจแท๊กไปไม่ตรงประเด็นบ้าง
ตอนแรกไม่คิดว่าจะโพส แต่มันค้างคาอยู่ภายในใจมา 3-4 วันแล้วครับ
เหตุการ์เกิดขึ้นที่อนุเสาวรีย์ เป็นวันที่ผมไม่มีเรียน เลยตัดสินใจลงชื่อไปสัมนาที่ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ เมื่อเวลาประมาณ 05.50-06.03 นาฬิกา ของเช้าวันพุธที่ 27 กันยายนที่ผ่านมา ระหว่างที่ผมกำลังเดินไปขึ้นรถชัทเทิลบัสที่มุ่งหน้าไปสนามหลวง ระหว่างต่อคิวเดินขึ้นรถอยู่นั้น ผมหันมามองข้างหลังโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ว่าเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น โดยผมได้เผลอสบตากับดวงตากลมใสคู่หนึ่ง จู่ๆเพลง ก่อน ของโมเดิร์นด็อก ก็เริ่มบรรเลงขึ้นมาในสมองของผมโดยที่ผมไม่ทันคาดคิด แต่ว่าตอนนั้นถึงจังหวะที่ผมกำลังก้าวขึ้นรถพอดี โดยที่เจ้าของดวงตาคู่นั้นก็ก้าวตามมาบนรถ ห่างจากผมเพียงแค่คืบ ผมได้เดินเข้าไปทางเบาะข้างหลังเหมือนปกติดเวลาที่ผมขึ้นรถโดยสาร โดยภาวนาภายในใจว่า ขอให้เธอเดินตามมา และเธอก็เดินตามผมเข้ามา ด้วยความที่ว่ามีคนมากมายเต็มรถ เธอพยายามจับราวด้วยความไม่ถนัด เพราะกระเป๋าที่สะพายอยู่ที่ไหล่ซ้าย แต่เป็นความโชคดีของผมที่ได้เห็นหน้าเธอใกล้ๆ แม้จะเป็นเพียงแค่ด้านข้าง ผมของเธอยาวกว่าจินตราไม่มากนัก เพียงแต่ไม่มีหน้าม้าปิด ผมพยายามมองตราสถาบันที่เธอได้ศึกษาอยู่ ภายหลังผมจึงทราบว่าเป็นตราของคณะแพทย์ ที่ต้องนั่งเรือข้ามฟากไป ทันใดนั้นผมคิดว่าจะแกล้งถามเธอว่าไปธรรมศาสตร์อย่างไร ด้วยที่ผมเป็นคนหน้าตาไม่เป็นมิตรกับแว่นและทรงผมสกินเฮดยุ่งๆ จึงไม่กล้าที่จะเอ่ยปากพูดออกไป ได้แต่พยายามรวบรวมความกล้าอยู่นาน จนกระทั่งรถโดยสารถึงจุดจอดถ้าจำไม่ผิดคือโรงแรมรัตนโกสินทร์ ด้วยความที่ผมไม่รู้ว่ารถจะไปวน ผมจึงเดินตามเธอเพื่อที่จะลงจากรถ ตอนแรกคิดว่าเธอจะลงมาด้วย ระหว่างที่เดินออกมา เธอแวะนั่งเบาะที่ว่างจากคนที่ลุกเพื่อกำลังลง แต่ว่าผมเดินไปต่อเพื่อที่จะลงรถ ผมคิดว่าเธอคงนั่งซักพักเพื่อให้คนที่แน่นรถลงไปหมดก่อน จนผมลงไปจากรถได้ประมาณ 20ก้าว เธอก็ยังไม่ลงมา จนคนลงเกือบหมดทั้งคัน ผมพยายามหันไปมองเธอตลอดเวลา แต่แล้วเธอก็ไม่ได้ลงรถมา พร้อมกับรถที่จากไป พร้อมหัวใจของผมที่เธอไม่รู้ว่ามันตามติดเธอไปด้วย. ตอนนี้ผมจำหน้าเธอชัดๆไม่ได้ สิ่งที่เหลืออยู่ให้ผมจำเธอได้คือ ดวงตาคู่นั้น ทรงผมที่ยาวกว่าจินตรา พูนลาภ ตราสถาบัน กระเป๋าสะพายไหล่สีประมาณกรมท่าตรงนี้ผมไม่ทันมองสีชัดๆ เธอใช้มือถือ asus และใส่รองเท้าคัชชูแบบนักศึกษา พร้อมกับถุงเท้าคัชชูสีเทา และอีกสิ่งที่ผมรู้สึกคือความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยในชีวิตที่ยังค้างคาอยู่
หากใครพบหรือรู้จักเธอคนนี้ ผมไม่ได้ต้องการสานสัมพันธ์หรือต้องการจีบเธอแบบชายหญิง เพราะผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะมีแฟนหรือยัง แต่ผมอยากจะฝากไปบอกเธอทีว่า ดวงตาของเธอสวยมาก และเธอทำให้หัวใจของชายที่ไม่คิดจะมีความรักได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ขอบคุณเธอจริงๆที่เช้าวันนั้น เธอมาขึ้นรถที่นั่น และอยากขอบคุณที่โลกสร้างเธอขึ้นมาให้ผมพบเจอ แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ.
สุดท้ายนี้ถ้าเธอมาเห็นกระทู้นี้ ไม่จำเป็นต้องสนใจว่าผมคือใคร รู้ไว้แต่เพียงว่าถ้าวันไหนเธอรู้สึกว่าไม่มีใครอยู่เคียงข้างเธอแล้ว หรือจะเหนื่อยมาจากไหน ให้รู้ว่ายังมีผมคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ที่พร้อมจะเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ
ขอบคุณครับ.
ทำอย่างไรผมถึงจะตามหาเธอ ผู้ที่เอาหัวใจผมติดไปด้วยเจอครับ
ตอนแรกไม่คิดว่าจะโพส แต่มันค้างคาอยู่ภายในใจมา 3-4 วันแล้วครับ
เหตุการ์เกิดขึ้นที่อนุเสาวรีย์ เป็นวันที่ผมไม่มีเรียน เลยตัดสินใจลงชื่อไปสัมนาที่ธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์ เมื่อเวลาประมาณ 05.50-06.03 นาฬิกา ของเช้าวันพุธที่ 27 กันยายนที่ผ่านมา ระหว่างที่ผมกำลังเดินไปขึ้นรถชัทเทิลบัสที่มุ่งหน้าไปสนามหลวง ระหว่างต่อคิวเดินขึ้นรถอยู่นั้น ผมหันมามองข้างหลังโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ว่าเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น โดยผมได้เผลอสบตากับดวงตากลมใสคู่หนึ่ง จู่ๆเพลง ก่อน ของโมเดิร์นด็อก ก็เริ่มบรรเลงขึ้นมาในสมองของผมโดยที่ผมไม่ทันคาดคิด แต่ว่าตอนนั้นถึงจังหวะที่ผมกำลังก้าวขึ้นรถพอดี โดยที่เจ้าของดวงตาคู่นั้นก็ก้าวตามมาบนรถ ห่างจากผมเพียงแค่คืบ ผมได้เดินเข้าไปทางเบาะข้างหลังเหมือนปกติดเวลาที่ผมขึ้นรถโดยสาร โดยภาวนาภายในใจว่า ขอให้เธอเดินตามมา และเธอก็เดินตามผมเข้ามา ด้วยความที่ว่ามีคนมากมายเต็มรถ เธอพยายามจับราวด้วยความไม่ถนัด เพราะกระเป๋าที่สะพายอยู่ที่ไหล่ซ้าย แต่เป็นความโชคดีของผมที่ได้เห็นหน้าเธอใกล้ๆ แม้จะเป็นเพียงแค่ด้านข้าง ผมของเธอยาวกว่าจินตราไม่มากนัก เพียงแต่ไม่มีหน้าม้าปิด ผมพยายามมองตราสถาบันที่เธอได้ศึกษาอยู่ ภายหลังผมจึงทราบว่าเป็นตราของคณะแพทย์ ที่ต้องนั่งเรือข้ามฟากไป ทันใดนั้นผมคิดว่าจะแกล้งถามเธอว่าไปธรรมศาสตร์อย่างไร ด้วยที่ผมเป็นคนหน้าตาไม่เป็นมิตรกับแว่นและทรงผมสกินเฮดยุ่งๆ จึงไม่กล้าที่จะเอ่ยปากพูดออกไป ได้แต่พยายามรวบรวมความกล้าอยู่นาน จนกระทั่งรถโดยสารถึงจุดจอดถ้าจำไม่ผิดคือโรงแรมรัตนโกสินทร์ ด้วยความที่ผมไม่รู้ว่ารถจะไปวน ผมจึงเดินตามเธอเพื่อที่จะลงจากรถ ตอนแรกคิดว่าเธอจะลงมาด้วย ระหว่างที่เดินออกมา เธอแวะนั่งเบาะที่ว่างจากคนที่ลุกเพื่อกำลังลง แต่ว่าผมเดินไปต่อเพื่อที่จะลงรถ ผมคิดว่าเธอคงนั่งซักพักเพื่อให้คนที่แน่นรถลงไปหมดก่อน จนผมลงไปจากรถได้ประมาณ 20ก้าว เธอก็ยังไม่ลงมา จนคนลงเกือบหมดทั้งคัน ผมพยายามหันไปมองเธอตลอดเวลา แต่แล้วเธอก็ไม่ได้ลงรถมา พร้อมกับรถที่จากไป พร้อมหัวใจของผมที่เธอไม่รู้ว่ามันตามติดเธอไปด้วย. ตอนนี้ผมจำหน้าเธอชัดๆไม่ได้ สิ่งที่เหลืออยู่ให้ผมจำเธอได้คือ ดวงตาคู่นั้น ทรงผมที่ยาวกว่าจินตรา พูนลาภ ตราสถาบัน กระเป๋าสะพายไหล่สีประมาณกรมท่าตรงนี้ผมไม่ทันมองสีชัดๆ เธอใช้มือถือ asus และใส่รองเท้าคัชชูแบบนักศึกษา พร้อมกับถุงเท้าคัชชูสีเทา และอีกสิ่งที่ผมรู้สึกคือความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยในชีวิตที่ยังค้างคาอยู่
หากใครพบหรือรู้จักเธอคนนี้ ผมไม่ได้ต้องการสานสัมพันธ์หรือต้องการจีบเธอแบบชายหญิง เพราะผมก็ไม่รู้ว่าเธอจะมีแฟนหรือยัง แต่ผมอยากจะฝากไปบอกเธอทีว่า ดวงตาของเธอสวยมาก และเธอทำให้หัวใจของชายที่ไม่คิดจะมีความรักได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ขอบคุณเธอจริงๆที่เช้าวันนั้น เธอมาขึ้นรถที่นั่น และอยากขอบคุณที่โลกสร้างเธอขึ้นมาให้ผมพบเจอ แม้จะเป็นเพียงเวลาสั้นๆ.
สุดท้ายนี้ถ้าเธอมาเห็นกระทู้นี้ ไม่จำเป็นต้องสนใจว่าผมคือใคร รู้ไว้แต่เพียงว่าถ้าวันไหนเธอรู้สึกว่าไม่มีใครอยู่เคียงข้างเธอแล้ว หรือจะเหนื่อยมาจากไหน ให้รู้ว่ายังมีผมคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ที่พร้อมจะเป็นกำลังใจให้เธอเสมอ
ขอบคุณครับ.