สวัสดีสมาชิกพันทิปทุกท่านค่ะ
เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพื่อขอคำปรึกษาและกำลังใจจากทุกท่าน
ขอเข้าเรื่องนะคะเราโดนที่บ้านตัดขาดมา 4 ปีแล้วค่ะ ตอนนี้เราเรียนจบเราจึงอยากกลับไปขอขมา ขอโทษในสิ่งไม่ดีที่เราได้ทำลงไป จากการกระทำที่สิ้นคิดหรือความเอาแต่ใจของเรา
แม่เลี้ยงเราเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งค่ะ 4ปีที่แล้ว ช่วงสุดท้ายของชีวิตท่านไม่ชอบหน้าเราเลยค่ะ ทำอะไรก็ด่า ผิดไปหมด จะป้อนข้าวก็ไล่ แต่พอคนอื่นทำกลับดีไแหมด คำพูดของท่านค่อนข้างแรง ทำให้เราน้อยใจ เราคิดว่าท่านไม่รักเราเหมือนเดิม ทำให้ทะเลาะกันบ่อย (ช่วงนั้นนอกจากเราท่านไปรับหลานอีกคนมาดูแล ตลอดชีวิตตั้งแต่พ่อเสีย แม่เรามีแฟนใหม่ เราก็มีกัน2คนค่ะ พอท่านใส่ใจหลานอีกคนเราเลยรู้สึกว่าโดนแย่งความรัก) ไม่ค่อยดูแลท่าน ไม่อยากเข้าไปหาเลยค่ะเพราะเข้าไปโดนด่าตลอด คนที่บ้านก็กดดันเราทุกทาง(ที่บ้านใช้คำพูดแรงค่ะ แต่เค้าคงหวังดีแค่อาจใช้คำพูดไม่เป็น) ชี้หน้าตะโกนด่าว่าเราอกตัญญู เรายิ่งน้อยใจเพราะความไม่เข้มแข็ง ความขี้น้อยใจ จากปัญหาหลายๆอย่างในบ้าน ที่ทุกคนนิ่งเฉย ไม่พูดกับเราเลย ช่วงนั้นเรากำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยยิ่งเครียดค่ะ เราเลยตัดสินใจด้วยความคิดที่โง่และเห็นแก่ตัวโดยการไปอยู่บ้านของตายายเพื่อหนีปัญหา เพราะคิดว่าเดี๋ยวท่านก็หาย ค่อยกลับมา .. แต่มันไม่ใช่เลย ท่านเสียชีวิต ทางญาติฝ่ายแม่เลี้ยงเราตัดสินใจที่จะไม่บอกเรา ตัดขาดจากเรา เพราะความอกตัญญูของเรา เรารู้เรื่องจากเพื่อนเรา เราปวดใจ เจ็บปวดเหมือนคนโดนทิ้งมันบอกไม่ถูกจริงๆ เราตัดสินใจไปไหว้ศพท่าน ทุกคนคงเกลียดเรา เมินเรา เราก็ได้แต่ทำใจ ไม่มีใครต้อนรับ วันเผาเราได้แต่ยืนมองข้างนอกวัดเราไม่กล้าสู้หน้าใคร ทั้งๆที่เราเจ็บปวดไม่น้อยกว่าใคร .. จากนั้นเราก็มาเรียนต่อที่กทม. ตอนนี้เราเรียนจบ เราอยากกลับไปขอขมา ขอโทษและขอบคุณญาติผู้ใหญ่ของเรา ด้วยความสำนึกผิด
เค้าจะยอมรับคำขอโทษ หรืออยากเห็นหน้าเราไหมคะ
เรายอมรับผลกรรม คำด่าทุกอย่าง เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ
ผลกรรม ความรู้สึกผิดมันจะติดตัวเราไปจนตาย เรายอมรับได้ค่ะ แต่เราคิดถึงบ้าน คิดถึงทุกคนเหลือเกิน
.. เราควรทำยังไงคะ
** แก้ไขเพิ่มเติม** ภายในระยะเวลาที่ผ่านมาเรามีติดต่อกับญาติบางคน ถามไถ่เค้าไปไหว้ เวลาที่ว่างนะคะ แต่กับญาติผู้ใหญ่เราไม่กล้าเข้าไป**
คิดได้ในวันที่สาย"ไม่มีแม่อีกแล้ว"
เราตั้งกระทู้นี้ขึ้นมาเพื่อขอคำปรึกษาและกำลังใจจากทุกท่าน
ขอเข้าเรื่องนะคะเราโดนที่บ้านตัดขาดมา 4 ปีแล้วค่ะ ตอนนี้เราเรียนจบเราจึงอยากกลับไปขอขมา ขอโทษในสิ่งไม่ดีที่เราได้ทำลงไป จากการกระทำที่สิ้นคิดหรือความเอาแต่ใจของเรา
แม่เลี้ยงเราเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งค่ะ 4ปีที่แล้ว ช่วงสุดท้ายของชีวิตท่านไม่ชอบหน้าเราเลยค่ะ ทำอะไรก็ด่า ผิดไปหมด จะป้อนข้าวก็ไล่ แต่พอคนอื่นทำกลับดีไแหมด คำพูดของท่านค่อนข้างแรง ทำให้เราน้อยใจ เราคิดว่าท่านไม่รักเราเหมือนเดิม ทำให้ทะเลาะกันบ่อย (ช่วงนั้นนอกจากเราท่านไปรับหลานอีกคนมาดูแล ตลอดชีวิตตั้งแต่พ่อเสีย แม่เรามีแฟนใหม่ เราก็มีกัน2คนค่ะ พอท่านใส่ใจหลานอีกคนเราเลยรู้สึกว่าโดนแย่งความรัก) ไม่ค่อยดูแลท่าน ไม่อยากเข้าไปหาเลยค่ะเพราะเข้าไปโดนด่าตลอด คนที่บ้านก็กดดันเราทุกทาง(ที่บ้านใช้คำพูดแรงค่ะ แต่เค้าคงหวังดีแค่อาจใช้คำพูดไม่เป็น) ชี้หน้าตะโกนด่าว่าเราอกตัญญู เรายิ่งน้อยใจเพราะความไม่เข้มแข็ง ความขี้น้อยใจ จากปัญหาหลายๆอย่างในบ้าน ที่ทุกคนนิ่งเฉย ไม่พูดกับเราเลย ช่วงนั้นเรากำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยยิ่งเครียดค่ะ เราเลยตัดสินใจด้วยความคิดที่โง่และเห็นแก่ตัวโดยการไปอยู่บ้านของตายายเพื่อหนีปัญหา เพราะคิดว่าเดี๋ยวท่านก็หาย ค่อยกลับมา .. แต่มันไม่ใช่เลย ท่านเสียชีวิต ทางญาติฝ่ายแม่เลี้ยงเราตัดสินใจที่จะไม่บอกเรา ตัดขาดจากเรา เพราะความอกตัญญูของเรา เรารู้เรื่องจากเพื่อนเรา เราปวดใจ เจ็บปวดเหมือนคนโดนทิ้งมันบอกไม่ถูกจริงๆ เราตัดสินใจไปไหว้ศพท่าน ทุกคนคงเกลียดเรา เมินเรา เราก็ได้แต่ทำใจ ไม่มีใครต้อนรับ วันเผาเราได้แต่ยืนมองข้างนอกวัดเราไม่กล้าสู้หน้าใคร ทั้งๆที่เราเจ็บปวดไม่น้อยกว่าใคร .. จากนั้นเราก็มาเรียนต่อที่กทม. ตอนนี้เราเรียนจบ เราอยากกลับไปขอขมา ขอโทษและขอบคุณญาติผู้ใหญ่ของเรา ด้วยความสำนึกผิด
เค้าจะยอมรับคำขอโทษ หรืออยากเห็นหน้าเราไหมคะ
เรายอมรับผลกรรม คำด่าทุกอย่าง เราไม่ได้ตั้งใจจริงๆ
ผลกรรม ความรู้สึกผิดมันจะติดตัวเราไปจนตาย เรายอมรับได้ค่ะ แต่เราคิดถึงบ้าน คิดถึงทุกคนเหลือเกิน
.. เราควรทำยังไงคะ
** แก้ไขเพิ่มเติม** ภายในระยะเวลาที่ผ่านมาเรามีติดต่อกับญาติบางคน ถามไถ่เค้าไปไหว้ เวลาที่ว่างนะคะ แต่กับญาติผู้ใหญ่เราไม่กล้าเข้าไป**