บ้านเราเป็นบ้านที่ค่อนข้างเข้มงวดค่ะ หลักๆจะเป็นแม่
ส่วนพ่อจะค่อนข้างเงียบและใจดี แม่จะเป็นคนที่มีทักษะในการจัดการสูง
เวลามีงานต่างๆไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ แม่จะได้เป็นแม่งาน
ทุกเรื่องแม่จะคอยกำกับเสมอไม่เว้นแม้แต่เรื่องในบ้าน
ทุกอย่างมันต้องเป๊ะ เป็นไปตามที่แม่คิดว่ามันถูก
เราว่าบางทีแม่ก็ตึงเกินไป จนเรารู้สึกว่าโดนบังคับตลอดเวลา
ตอนเด็กๆแม่ไม่เคยฟังเหตุผลเราเลย จะให้เป็นตามแบบที่แม่ต้องการอย่างเดียว
เช่น เวลาแม่ไปงานเลี้ยงแม่ก็จะบังคับเอาเราไปด้วย ซึ่งบางทีเราไม่อยากไป
แต่แม่บอกว่าไม่ได้ ต้องไป เดี๋ยวมันไม่คือ (ภาษาอีสาน แปลว่าไม่เหมาะ ไม่ถูก ไม่มีกาลเทศะประมาณนี้ค่ะ)
อะไรๆก็มีแต่ไม่ได้ เดี๋ยวเขาว่า เดี๋ยวมันไม่คือ ทั้งๆที่เราไปก็ไม่เห็นเพื่อนแม่เอาลูกเขามาสักคน
แม่สนุกกับเพื่อน เราก็นั่งเบื่ออยู่ตรงนั้น แม้แต่ชุดที่เราจะใส่ไป แม่ก็บังคับว่าต้องใส่ตัวไหน
มีครั้งนึงจำไม่ลืมเลย วันนั้นวันเสาร์ แต่แม่ต้องไปประชุม แม่ก็จะให้เราไปเป็นเพื่อน
เราบอกแม่ว่าไม่อยากไป อยากนอนเล่นอยู่ที่บ้านมากกว่า แต่แม่ก็จะเอาเราไปให้ได้
เราก็ไป แล้วก็นั่งรอแม่อยู่หน้าห้องประชุม นั่งเฉยๆอยู่ 4-5 ชม.
สมัยนั้นไม่มีมือถือเล่นเน็ตได้เหมือนสมัยนี้ จนคนในห้องเริ่มทะยอยออกมา
แต่แม่ก็ไม่ออกมาสักที เรารออีกครึ่งชม.เลยเดินเข้าไปดู
เจอแม่นั่งเม้าท์กับเพื่อนอยู่ เราโกรธจนร้องไห้เลยค่ะ มันไม่ไหวจริงๆ
แม่เป็นคนสั่งให้เรามา เราไม่ได้อยากมาเอง แม่สั่งให้รอ
แต่ทำไมแม่ไม่รีบออกมาสักที นึกขึ้นมาตอนนี้ก็ร้องไห้ค่ะ
แม่สอนให้เป็นพี่ต้องเสียสละ จนบางทีเราก็เหมือนจะไม่ผูกพันกับอะไรเลย
แต่โตมาเราก็พยายามเข้าใจแม่นะ พยายามปิดบาดแผลตัวเอง
แม่อยากให้เราเป็นคนดี อยากให้คนอื่นมองเราน่ารัก
แม่ทำเพราะหวังดี พยายามมองในมุมของแม่ เราก็จะไม่โกรธแล้ว คิดว่าทำไปให้แม่สบายใจ
น้องก็โดนเลี้ยงมาแบบเดียวกับเรา แต่อาจจะไม่เข้มงวดเท่าเรา
น้องมีพ่อที่ตามใจตลอด พ่อรักน้องมาก รู้ว่าน้องเรียนเครียด
พอกลับบ้านพ่อก็จะตามใจทุกเรื่อง เพราะถือว่าบังคับน้องเรียนคณะที่อยากให้เรียนแล้ว
แต่พ่อจะมีข้อเสียอยู่อย่างคือ ตอนเมาแล้วพูดเยอะ ชอบสอนไปเรื่อย ชอบให้ลูกมาสนใจ
อาจจะเพราะตอนไม่เมาพ่อไม่ค่อยมีสิทธิ์มีเสียงภายในบ้านเท่าไหร่ แต่น้องก็จะชอบรำคาญ
ชอบพูดขึ้นเสียงใส่พ่อ ชอบเถียงพ่อ เหมือนเป็นการระบายอารมณ์
เราเคยถามน้องว่าจะไปต่อล้อต่อเถียงพ่อกับพ่อทำไม ถึงบางเรื่องพ่อพูดเลอะเทอะไปเรื่อย
แต่เราก็แค่เออออไปกับพ่อมันก็จบมั้ย ตื่นเช้ามาพ่อก็ลืมแล้ว น้องเราตอบว่า ก็เนี่ย ตื่นมาก็ลืม พ่อจำไม่ได้หรอกว่าน้องเถียง
น้องชอบพูดว่าน้องเครียด เรียนก็เครียดอยู่แล้ว มาอยู่บ้านก็ยังโดนบังคับอีก
น้องโทษพ่อกับแม่ที่บังคับน้องเรียน ทำให้น้องต้องทำตัวแย่ๆแบบนี้
พอเราบอกก็สวนกลับเรา ว่าใช่สิเจ้ไม่ได้อยู่บ้านตลอดเวลาเหมือนน้องนิ (เราทำงานไกลบ้าน)
เจอประโยคนี้ไปเราก็จุกนะ เพราะเราก็รู้ว่ามันรู้สึกยังไง แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลให้ทำตัวแย่ๆหรือเปล่า
หลังๆเริ่มพูดไม่ดีใส่แม่ ขึ้นเสียง ประชดทุกอย่าง ตอนเย็นพ่อเราทำกับข้าว
ถ้าลูกอยู่บ้านจะชอบเรียกให้มาทำด้วยกัน ตามประสาพ่อที่อยากใช้เวลากับลูกบ้าง
ตอนเรากลับ เราก็ไปช่วยพ่อทำครัวเหมือนกัน เพราะเรารู้ว่าพ่อคงเหงา
แต่น้องก็จะหงุดหงิดที่โดนเรียก พูดใส่แม่ว่าเพราะแม่ไม่ทำหน้าที่ตัวเอง มันถึงต้องมาทำช่วยแทน
เงินเดือนเดือนแรก น้องให้ทุกคนยกเว้นแม่ เหมือนประชดเอาสะใจ
น้องบอกไม่ชอบที่พ่อกินเหล้า น้องหงุดหงิด น้องจะไม่ทน จะทำประชดให้รู้ว่าไม่ชอบ
แต่แฟนน้องทำทุกอย่างที่น้องพูดว่าน้องไม่ชอบในตัวพ่อ
กินเหล้าทุกวัน กินหนักกว่าพ่ออีก วันไหนไม่ได้ออกไปก็นั่งกินในห้องคนเดียว
แถมติดบอล เล่นการพนัน เงินหมดตั้งแต่ต้นเดือน แต่น้องกลับโอเค น้องรับมันได้
เราสงสารพ่อกับแม่ หลังๆแม่ก็เริ่มปล่อยแล้ว เพราะถือว่าโตแล้ว
แต่ก็มียกเว้นบางอย่างที่เหลวไหลไปจริงๆ เช่น ขอไปเที่ยวค้างคืนกับเพื่อนหลายวัน (จริงๆคืออยากไปหาแฟน)
บางทีก็โพสเฟสว่าชีวิตมันแย่ โดนแม่บังคับตลอดเวลา จะให้เป็นบ้าใช่มั้ยถึงจะพอใจ
เราอ่านแล้วรู้สึกเศร้ามาก น้องเราเป็นได้ขนาดนี้เลยเหรอ
ขนาดเรามาอ่านยังรู้สึกแย่กับน้อง นับประสาอะไรกับคนอื่น เขาจะมองน้อง จะมองแม่ยังไง
ที่เราบอกที่เราเตือน น้องไม่แม้แต่เก็บเอาไปคิด คิดแต่จะเอาชนะ เอาให้พังไปข้างนึง
เราเลยถามกลับว่าแล้วอะไรที่พังเหรอ ครอบครัวเราหรือเปล่า น้องก็ไม่ได้คิดตามสิ่งที่เราพูดเหมือนเดิม
เราไม่รู้จะพูดกับน้องยังไงแล้ว ที่ผ่านมาเราพยายามพูดว่าแม่เป็นแบบนี้ เราเปลี่ยนแม่ไม่ได้
แต่มันมีทางออกหลายวิธีที่จะไม่ต้องมาทะเลาะกัน เราบอกไปแล้วว่าถ้าเป็นเรา เราจะทำยังไง
แม่ยอมถอยแล้วทำไมเราไม่ถอยให้แม่บ้าง แต่น้องก็เลือกทางที่มันรุนแรงสุดเสมอ
แม่โทรมาหาเรา แม่บอกแม่เสียใจ ทำไมน้องเป็นแบบนี้ ทำไมน้องพูดไม่ดีกับแม่ แม่เลี้ยงน้องมาผิดเหรอ
และที่แม่สงสารที่สุดก็คือพ่อ เหมือนพ่อเป็นที่ระบายความเครียดของน้อง
เราถามน้องว่าทำไมกับคนอื่นทำดีได้ น่ารักกับทุกคน แต่กับพ่อทำไมทำแบบนี้
เพราะพ่อรักน้องมากเหรอ หรือน้องรู้ว่าทำไม่ดียังไงพ่อก็รักน้องเหมือนเดิม
เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ไม่อยากว่าน้องผิด เพราะต่อไปมีอะไรมันคงไม่บอกเราอีก
ล่าสุดอยากไปเที่ยวต่างจังหวัดเพื่อไปหาคนที่รู้จักกันทางออนไลน์ แต่ยังดีที่ยกเลิกเพราะลางานไม่ได้
เราควรทำยังไงให้ทุกอย่างมันดีขึ้น เรากลัวว่าน้องจะมีปัญหาจนกู่ไม่กลับแล้ว เราจะทำยังไงดี
เรากลัวน้องเราเป็นเด็กมีปัญหา
ส่วนพ่อจะค่อนข้างเงียบและใจดี แม่จะเป็นคนที่มีทักษะในการจัดการสูง
เวลามีงานต่างๆไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ แม่จะได้เป็นแม่งาน
ทุกเรื่องแม่จะคอยกำกับเสมอไม่เว้นแม้แต่เรื่องในบ้าน
ทุกอย่างมันต้องเป๊ะ เป็นไปตามที่แม่คิดว่ามันถูก
เราว่าบางทีแม่ก็ตึงเกินไป จนเรารู้สึกว่าโดนบังคับตลอดเวลา
ตอนเด็กๆแม่ไม่เคยฟังเหตุผลเราเลย จะให้เป็นตามแบบที่แม่ต้องการอย่างเดียว
เช่น เวลาแม่ไปงานเลี้ยงแม่ก็จะบังคับเอาเราไปด้วย ซึ่งบางทีเราไม่อยากไป
แต่แม่บอกว่าไม่ได้ ต้องไป เดี๋ยวมันไม่คือ (ภาษาอีสาน แปลว่าไม่เหมาะ ไม่ถูก ไม่มีกาลเทศะประมาณนี้ค่ะ)
อะไรๆก็มีแต่ไม่ได้ เดี๋ยวเขาว่า เดี๋ยวมันไม่คือ ทั้งๆที่เราไปก็ไม่เห็นเพื่อนแม่เอาลูกเขามาสักคน
แม่สนุกกับเพื่อน เราก็นั่งเบื่ออยู่ตรงนั้น แม้แต่ชุดที่เราจะใส่ไป แม่ก็บังคับว่าต้องใส่ตัวไหน
มีครั้งนึงจำไม่ลืมเลย วันนั้นวันเสาร์ แต่แม่ต้องไปประชุม แม่ก็จะให้เราไปเป็นเพื่อน
เราบอกแม่ว่าไม่อยากไป อยากนอนเล่นอยู่ที่บ้านมากกว่า แต่แม่ก็จะเอาเราไปให้ได้
เราก็ไป แล้วก็นั่งรอแม่อยู่หน้าห้องประชุม นั่งเฉยๆอยู่ 4-5 ชม.
สมัยนั้นไม่มีมือถือเล่นเน็ตได้เหมือนสมัยนี้ จนคนในห้องเริ่มทะยอยออกมา
แต่แม่ก็ไม่ออกมาสักที เรารออีกครึ่งชม.เลยเดินเข้าไปดู
เจอแม่นั่งเม้าท์กับเพื่อนอยู่ เราโกรธจนร้องไห้เลยค่ะ มันไม่ไหวจริงๆ
แม่เป็นคนสั่งให้เรามา เราไม่ได้อยากมาเอง แม่สั่งให้รอ
แต่ทำไมแม่ไม่รีบออกมาสักที นึกขึ้นมาตอนนี้ก็ร้องไห้ค่ะ
แม่สอนให้เป็นพี่ต้องเสียสละ จนบางทีเราก็เหมือนจะไม่ผูกพันกับอะไรเลย
แต่โตมาเราก็พยายามเข้าใจแม่นะ พยายามปิดบาดแผลตัวเอง
แม่อยากให้เราเป็นคนดี อยากให้คนอื่นมองเราน่ารัก
แม่ทำเพราะหวังดี พยายามมองในมุมของแม่ เราก็จะไม่โกรธแล้ว คิดว่าทำไปให้แม่สบายใจ
น้องก็โดนเลี้ยงมาแบบเดียวกับเรา แต่อาจจะไม่เข้มงวดเท่าเรา
น้องมีพ่อที่ตามใจตลอด พ่อรักน้องมาก รู้ว่าน้องเรียนเครียด
พอกลับบ้านพ่อก็จะตามใจทุกเรื่อง เพราะถือว่าบังคับน้องเรียนคณะที่อยากให้เรียนแล้ว
แต่พ่อจะมีข้อเสียอยู่อย่างคือ ตอนเมาแล้วพูดเยอะ ชอบสอนไปเรื่อย ชอบให้ลูกมาสนใจ
อาจจะเพราะตอนไม่เมาพ่อไม่ค่อยมีสิทธิ์มีเสียงภายในบ้านเท่าไหร่ แต่น้องก็จะชอบรำคาญ
ชอบพูดขึ้นเสียงใส่พ่อ ชอบเถียงพ่อ เหมือนเป็นการระบายอารมณ์
เราเคยถามน้องว่าจะไปต่อล้อต่อเถียงพ่อกับพ่อทำไม ถึงบางเรื่องพ่อพูดเลอะเทอะไปเรื่อย
แต่เราก็แค่เออออไปกับพ่อมันก็จบมั้ย ตื่นเช้ามาพ่อก็ลืมแล้ว น้องเราตอบว่า ก็เนี่ย ตื่นมาก็ลืม พ่อจำไม่ได้หรอกว่าน้องเถียง
น้องชอบพูดว่าน้องเครียด เรียนก็เครียดอยู่แล้ว มาอยู่บ้านก็ยังโดนบังคับอีก
น้องโทษพ่อกับแม่ที่บังคับน้องเรียน ทำให้น้องต้องทำตัวแย่ๆแบบนี้
พอเราบอกก็สวนกลับเรา ว่าใช่สิเจ้ไม่ได้อยู่บ้านตลอดเวลาเหมือนน้องนิ (เราทำงานไกลบ้าน)
เจอประโยคนี้ไปเราก็จุกนะ เพราะเราก็รู้ว่ามันรู้สึกยังไง แต่มันก็ไม่ใช่เหตุผลให้ทำตัวแย่ๆหรือเปล่า
หลังๆเริ่มพูดไม่ดีใส่แม่ ขึ้นเสียง ประชดทุกอย่าง ตอนเย็นพ่อเราทำกับข้าว
ถ้าลูกอยู่บ้านจะชอบเรียกให้มาทำด้วยกัน ตามประสาพ่อที่อยากใช้เวลากับลูกบ้าง
ตอนเรากลับ เราก็ไปช่วยพ่อทำครัวเหมือนกัน เพราะเรารู้ว่าพ่อคงเหงา
แต่น้องก็จะหงุดหงิดที่โดนเรียก พูดใส่แม่ว่าเพราะแม่ไม่ทำหน้าที่ตัวเอง มันถึงต้องมาทำช่วยแทน
เงินเดือนเดือนแรก น้องให้ทุกคนยกเว้นแม่ เหมือนประชดเอาสะใจ
น้องบอกไม่ชอบที่พ่อกินเหล้า น้องหงุดหงิด น้องจะไม่ทน จะทำประชดให้รู้ว่าไม่ชอบ
แต่แฟนน้องทำทุกอย่างที่น้องพูดว่าน้องไม่ชอบในตัวพ่อ
กินเหล้าทุกวัน กินหนักกว่าพ่ออีก วันไหนไม่ได้ออกไปก็นั่งกินในห้องคนเดียว
แถมติดบอล เล่นการพนัน เงินหมดตั้งแต่ต้นเดือน แต่น้องกลับโอเค น้องรับมันได้
เราสงสารพ่อกับแม่ หลังๆแม่ก็เริ่มปล่อยแล้ว เพราะถือว่าโตแล้ว
แต่ก็มียกเว้นบางอย่างที่เหลวไหลไปจริงๆ เช่น ขอไปเที่ยวค้างคืนกับเพื่อนหลายวัน (จริงๆคืออยากไปหาแฟน)
บางทีก็โพสเฟสว่าชีวิตมันแย่ โดนแม่บังคับตลอดเวลา จะให้เป็นบ้าใช่มั้ยถึงจะพอใจ
เราอ่านแล้วรู้สึกเศร้ามาก น้องเราเป็นได้ขนาดนี้เลยเหรอ
ขนาดเรามาอ่านยังรู้สึกแย่กับน้อง นับประสาอะไรกับคนอื่น เขาจะมองน้อง จะมองแม่ยังไง
ที่เราบอกที่เราเตือน น้องไม่แม้แต่เก็บเอาไปคิด คิดแต่จะเอาชนะ เอาให้พังไปข้างนึง
เราเลยถามกลับว่าแล้วอะไรที่พังเหรอ ครอบครัวเราหรือเปล่า น้องก็ไม่ได้คิดตามสิ่งที่เราพูดเหมือนเดิม
เราไม่รู้จะพูดกับน้องยังไงแล้ว ที่ผ่านมาเราพยายามพูดว่าแม่เป็นแบบนี้ เราเปลี่ยนแม่ไม่ได้
แต่มันมีทางออกหลายวิธีที่จะไม่ต้องมาทะเลาะกัน เราบอกไปแล้วว่าถ้าเป็นเรา เราจะทำยังไง
แม่ยอมถอยแล้วทำไมเราไม่ถอยให้แม่บ้าง แต่น้องก็เลือกทางที่มันรุนแรงสุดเสมอ
แม่โทรมาหาเรา แม่บอกแม่เสียใจ ทำไมน้องเป็นแบบนี้ ทำไมน้องพูดไม่ดีกับแม่ แม่เลี้ยงน้องมาผิดเหรอ
และที่แม่สงสารที่สุดก็คือพ่อ เหมือนพ่อเป็นที่ระบายความเครียดของน้อง
เราถามน้องว่าทำไมกับคนอื่นทำดีได้ น่ารักกับทุกคน แต่กับพ่อทำไมทำแบบนี้
เพราะพ่อรักน้องมากเหรอ หรือน้องรู้ว่าทำไม่ดียังไงพ่อก็รักน้องเหมือนเดิม
เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ไม่อยากว่าน้องผิด เพราะต่อไปมีอะไรมันคงไม่บอกเราอีก
ล่าสุดอยากไปเที่ยวต่างจังหวัดเพื่อไปหาคนที่รู้จักกันทางออนไลน์ แต่ยังดีที่ยกเลิกเพราะลางานไม่ได้
เราควรทำยังไงให้ทุกอย่างมันดีขึ้น เรากลัวว่าน้องจะมีปัญหาจนกู่ไม่กลับแล้ว เราจะทำยังไงดี