ผมเป็นคนชอบคนอื่นได้ไม่นาน

เคยเป็นไหม เวลาเราชอบใคร ช่วงแรกๆ เอาใจใส่อย่างเต็มที่ สนุกคุยกันเฮฮามาก แล้วผ่านไปไม่นานนัก ก็รู้สึกแบบว่า เห้ย เราเป็น อะไร ทำไมเราไม่รุ้สึกชอบเขาแล้ว แต่เขาก้ไม่ได้ เป็นคนน่าเบื่อนะ มันเหมือนอารมณ์แบบว่า จู่ๆ ตัวเราเอง ก้เฉยชาไป  คือผมเนี่ยไม่ใช่คนหล่ออะไรมาก ผมเคยมีผญคนนึงในชีวิต และตอนนี้ ผมก้ยังแวะดูรูปเธอมาตลอด จนกะทั่งรู้สึกว่า ตัวเราเองรักใครไม่ได้จริงๆ แบบประมาณ ถ้าชาตินี้ ไม่ใช่คนนี้เราต้องไม่แฮปปี้กับชีวิตแน่ๆ เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมและเธอเราไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่ทุกๆครั้งที่เราไปไหนกัน เรามักจะห่วงใยกันตลอด มักจะใจตรงกันแทบทุกเรื่อง หรืออาจจะเป็นเพราะคำว่าไม่ได้เป็นอะไรกันก็ได้ ชวนไปไหนก็ไป อารมณ์เหมือนต่างคนต่างชอบ แต่ก็ไม่กล้าพูดกัน คือบางครั้งเขาไม่พูดเราเองก็รู้สึก ปรึกษากันได้ทุกเรื่อง จนกะทั่งวันนึง ผมก้ไปชอบ ผญคนอื่น เพราะคงคิดว่าผมกับเธอแค่เพื่อนกัน แล้วผมก้ทำกับเธอเหมือนเพื่อนที่ไม่สนิทกันอย่างแต่ก่อน แต่พอผมมาคุยกับ ผญอีกคน ซึ่งมันบอกได้เลยว่า ไม่เหมือนกับเธอเลย ผญคนนี้ไม่เข้าใจผมเท่าเธอ กินข้าวแบ้วไม่มีความสุข แล้วเธอคนนั้นค่อยๆหายไป เหมือนกับเพื่อนที่ห่างไกลกันและแทยไม่ได้คุยกันเลย คิดถึงเธอมากเลย อยากบอกรักเธอ อยากให้เธอมาเป็นอะไรที่เข้าใจผมได้ทุกเวลา ถึงเราไม่ได้เป็นอะไรกันก็ตาม