ดิฉันเคยปฏิบัติธรรมมาหลายสำนัก จนคิดว่าถูกจริตที่สุดก็จะเป็น อาปานสติ ดูลมหายใจและพุทโธ ตอนนี้ไม่ได้อยู่เมืองไทย และวัดไทยก็ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ เพื่อที่จะไปปรึกษาปัญหาต่างๆด้านการปฏิบัติธรรมได้ ที่คิดว่าง่ายและรวดเร็ว คือ มาปรึกษาคนในพันทิพย์ดู น่าจะดีกว่า
เมื่อก่อนนี้เคยตื่นตีสาม มาเดินจงกลม 1 ชม. และกลับไปนอนและเจริญสติโดยการดูลมหายใจ ทำไปเป็นเดือน ติดต่อกันทุกวัน จนการตื่นตีสามไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก แต่จะมีอะไรแปลกๆ ที่จะมาปลุกเราตรงเวลาเปะทุกวัน เช่น มีคนสะกิด มีเสียงดนตรีมาปลุกบนหัว ฯลฯ ไม่ซ้ำกัน เดินขึ้นบันได ได้ยินเสียงแปลกๆ เหมือนคนคุยกันสองคน แต่ฟังไม่ได้ศัพท์ ทั้งที่คนข้างบ้าน และคนในบ้านก็หลับกันหมดแล้ว
เคยจิตรวม เห็นดวงจันทน์สีอ่อนๆ และเห็นนิมิตเป็นผีด้วย ตอนนั้นตกใจกลัวมาก เลยถอนจากสมาธิเพื่อแผ่เมตตา
แต่ที่หนักไปกว่านั้น คือ นั่งสมาธิแล้วเห็นภาพแปลกๆ โดยที่ไม่ได้อยากเห็น จนทำให้เกิดกิเลส อยากเห็น อยากรู้ขึ้นมา เลยอธิษฐาน ขอไปเมืองบาดาล พอไปถึงปากทางก็เข้าไปไม่ได้ เพราะมีฤาษีมานั่งขวางทาง ไม่ให้เข้า สรุป ว่าเราจะบ้าแล้วรึเปล่า จิตวิปลาทไปแล้วไหม จากนั้นก็เลยเลิกปฏิบัติไป ประกอบกับ สามีขอร้องให้เลิก เพราะตื่นตีสามทุกวัน มันรบกวนการนอนของเค้าด้วย
เพื่อนๆคิดว่า เราควรจะมีผู้รู้ รุ่นพี่ที่มีประสบการณ์ หรือมีครูบาอาจารย์มาแนะนำน่าจะดีกว่าไหม จะมีใครเป็นอาสาสมัครช่วยเหลือ ผู้รู้น้อยอย่างเราบ้างไหม เราคิดว่าจากนี้ไป อายุก็มากขึ้นๆ ทุกปี กลัวเวลาจะเหลือน้อยแล้ว ตอนนี้ถ้านึกได้ก็จะพยายามดูลมหายใจตลอด มันจะเพียงพอไหม หรือว่าเราควรจะตื่นก่อนเวลาตื่น สักชม.หนึ่งมาเดินจงกลม และนั่งสมาธิต่อดี
แล้วถ้ามันมีปัญหาเกิดขึ้นมาอีก เราจะแก้ไขอย่างไรดี หรือปล่อยให้มันเป็นของมัน เราก็ดูมันเรื่อยๆไป อย่าไปสนใจดีไหม ดูว่ามันเกิดและมันดับไปเลยดีไหม
การเดินทางค้นหาและพิสูจน์เพื่อความหลุดพ้นจากทุกข์และการเวียนว่ายตายเกิด จำเป็นต้องมีครูบาอาจารย์แนะนำไหมคะ
เมื่อก่อนนี้เคยตื่นตีสาม มาเดินจงกลม 1 ชม. และกลับไปนอนและเจริญสติโดยการดูลมหายใจ ทำไปเป็นเดือน ติดต่อกันทุกวัน จนการตื่นตีสามไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุก แต่จะมีอะไรแปลกๆ ที่จะมาปลุกเราตรงเวลาเปะทุกวัน เช่น มีคนสะกิด มีเสียงดนตรีมาปลุกบนหัว ฯลฯ ไม่ซ้ำกัน เดินขึ้นบันได ได้ยินเสียงแปลกๆ เหมือนคนคุยกันสองคน แต่ฟังไม่ได้ศัพท์ ทั้งที่คนข้างบ้าน และคนในบ้านก็หลับกันหมดแล้ว
เคยจิตรวม เห็นดวงจันทน์สีอ่อนๆ และเห็นนิมิตเป็นผีด้วย ตอนนั้นตกใจกลัวมาก เลยถอนจากสมาธิเพื่อแผ่เมตตา
แต่ที่หนักไปกว่านั้น คือ นั่งสมาธิแล้วเห็นภาพแปลกๆ โดยที่ไม่ได้อยากเห็น จนทำให้เกิดกิเลส อยากเห็น อยากรู้ขึ้นมา เลยอธิษฐาน ขอไปเมืองบาดาล พอไปถึงปากทางก็เข้าไปไม่ได้ เพราะมีฤาษีมานั่งขวางทาง ไม่ให้เข้า สรุป ว่าเราจะบ้าแล้วรึเปล่า จิตวิปลาทไปแล้วไหม จากนั้นก็เลยเลิกปฏิบัติไป ประกอบกับ สามีขอร้องให้เลิก เพราะตื่นตีสามทุกวัน มันรบกวนการนอนของเค้าด้วย
เพื่อนๆคิดว่า เราควรจะมีผู้รู้ รุ่นพี่ที่มีประสบการณ์ หรือมีครูบาอาจารย์มาแนะนำน่าจะดีกว่าไหม จะมีใครเป็นอาสาสมัครช่วยเหลือ ผู้รู้น้อยอย่างเราบ้างไหม เราคิดว่าจากนี้ไป อายุก็มากขึ้นๆ ทุกปี กลัวเวลาจะเหลือน้อยแล้ว ตอนนี้ถ้านึกได้ก็จะพยายามดูลมหายใจตลอด มันจะเพียงพอไหม หรือว่าเราควรจะตื่นก่อนเวลาตื่น สักชม.หนึ่งมาเดินจงกลม และนั่งสมาธิต่อดี
แล้วถ้ามันมีปัญหาเกิดขึ้นมาอีก เราจะแก้ไขอย่างไรดี หรือปล่อยให้มันเป็นของมัน เราก็ดูมันเรื่อยๆไป อย่าไปสนใจดีไหม ดูว่ามันเกิดและมันดับไปเลยดีไหม