ทุกครั้งที่ใกล้วันหวยออก,หลังวันหวยออก หรือช่วงเวลาที่ใกล้กับวันหวยออก จะโดนอารมณ์เสียใส่ตลอด อย่างวันนี้เราเรียนพิเศษ (เป็นแบบออนไลน์เพราะเป็นการสนทนาภาษาอังกฤษเลยเลือกเรียนตอนเย็นวันธรรมดาเพราะเสาร์-อาทิตย์ก็เรียนพิเศษทั้งวันแล้วเลยไม่อยากเรียนตอนค่ำอีก) เราก็โดนเขาไม่พอใจใส่ค่ะ พูดไม่ดี แสดงความไม่พอใจ ปิดประตูเสียงดัง เงียบ มึนตึงใส่ ...เราเหนื่อย เราพยายาม เพื่อเขา แต่กลับโดนเขาบั่นทอนจิตใจทุกวันๆ...
แม่เราเป็นคนงมงายเรื่องนี้มากค่ะ คือเขาจะมีเว็บไซต์ของเขา และเขาก็จะคิดคำนวณได้ทั้งวี่ทั้งวัน จนเรามีงานอะไรที่ต้องทำยังไม่กล้าที่จะไปขอเขาเลยค่ะ ต้องพิมพ์ในโทรศัพท์/ฝากเพื่อนหรือบางทีถ้าจะต้องปริ้นก็ต้องปริ้นที่ร้านเอาค่ะ ไม่อยากไปรบกวนเขา เพราะเขาจะว่าว่าไปขัดโชคขัดดวง ถ้าเขาไม่ถูกก็จะโดนโทษซะเปล่าๆ เลยเลือกที่จะไม่ยุ่ง โทษได้แม้กระทั่งกระต่ายที่บ้านค่ะ
ทุกวันนี้กลับมาบ้านอยู่กับกระต่ายยังสบายใจกว่าค่ะ ไม่อยากกลับมาเจออารมณ์แบบนี้ภายในบ้าน ไม่รู้ว่าเราทำผิดอะไร รุ้ว่าตัวเขาก็เหนื่อย แต่เราก็เหนื่อยเหมือนกัน เราไม่เคยได้รับแม้แต่กำลังใจ แม้แต่คำว่าสู้ๆ หรืออะไรที่มีผลบวกต่อจิตใจ แต่เราเป็นคนไม่ค่อยกล้าพูด เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เราต้องอึดอัดมาตลอดอย่างงี้มั้งคะ เราเคยระบายผ่านไลน์ ส่งไปให้พ่อ พ่อเขาก็คงชินกับนิสัยนี้ ซึ่งระบายไปก็ได้ความสะบายใจขึ้นที่มีคนรับฟัง แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ให้แต่ละวันดีขึ้น คนเรารักกันก็ต้องมอบสิ่งดีๆ พยายามทำสิ่งดีๆเพื่อกันและกันไม่ใช่หรอ แต่เราไม่เข้าใจว่าการเล่นหวยแต่ต้องมาอารมณ์เสียใส่ครอบครัวอย่างงี้มันดีตรงไหน เล่นได้ แต่ควรแยกแยะมั้ย คนในครอบครัวเสียความรู้สึก
แต่พ่อเราเป็นคนไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงออกอะไรเท่าไหร่ คือถ้าเขาไม่ไหวจริงๆเขาก็จะพูด และพ่อเป็นคนพุดแรงในระดับนึงค่ะ พอพ่อพูดก็ไม่พอใจเหมือนกัน แล้วเราล่ะ เด็กคนนึง ไม่มีสิทธิแม้แต่จะคิดเลยด้วยซ้ำมั้งคะ 5555
ตอนนี้อยู่ม.ปลายค่ะ เครียดมาก หลายๆเรื่อง ไม่ว่าพ่อแม่จะเป็นยังไงก็คิดไว้ว่ายังไงก็ต้องเลี้ยงดูพวกเขา ทุกวันนี้พยายามทำทุกอย่างเพื่อเขาทั้งสองคนเท่านั้น ถ้าคิดถึงแต่ตัวเอง คงกลับบ้านมานอนสบาย วันเสาร์-อาทิตย์นอนอยู่บ้านหรือออกไปเที่ยวเรื่อยเปื่อย ไม่ต้องมานั่งเรียนให้เหนื่อยอย่างงี้หรอกค่ะ แต่เราคิดถึงเขาทั้งสองคนมากกว่าตัวเราเองซะอีกมั้งคะ ทุกวันนี้มีปัญหาอะไรก็พูดไม่ได้หรอกค่ะ มีแต่จะได้รับความรุ้สึกแย่ๆกลับมาเปล่าๆ
...โดนมองว่าเป็นแค่เด็ก นั่งเรียนเฉยๆ สบาย ไม่เห็นจะต้องเหนื่อยต้องเครียดอะไร ตัวเขาสิเหนื่อยทั้งทำงานหาเงินทำทุกอย่าง... เข้าใจค่ะว่าก็เหนื่อยเหมือนกัน ต่างคนต่างเหนื่อย แต่เราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เป็นแม่เป็นลูกกันก็ต้องรักและให้ความสำคัญหรือเปล่า ไม่ใช่เหนื่อยมาจากไหนอารมณ์เสียมาจากไหนก็มาลงที่บ้าน สุขภาพจิตแย่มากค่ะ
จะผ่านจุดนี้ไปยังไงดีคะ อยู่กับปัญหานี้มานานมากแล้วค่ะ ตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่จำความได้...ไม่อยากอยู่ในบ้านที่มีแต่คงามรู้สึกแย่ๆ แต่เราก็รักทั้งพ่อทั้งแม่มากๆ รู้แค่ว่าต้องเลี้ยงดูเขาให้ได้ดีในอนาคต แต่ตอนนี้ ถ้าไม่ให้กำลังใจกัน ก็ขออย่าบั่นทอนจิตใจกันไปมากกว่านี้เลย ท้อมากค่ะ จะเป็นบ้าตายซะก่อนที่จะได้เลี้ยงดูเขาหรือเปล่า
หวยสำคัญกว่าลูกหรอ?
แม่เราเป็นคนงมงายเรื่องนี้มากค่ะ คือเขาจะมีเว็บไซต์ของเขา และเขาก็จะคิดคำนวณได้ทั้งวี่ทั้งวัน จนเรามีงานอะไรที่ต้องทำยังไม่กล้าที่จะไปขอเขาเลยค่ะ ต้องพิมพ์ในโทรศัพท์/ฝากเพื่อนหรือบางทีถ้าจะต้องปริ้นก็ต้องปริ้นที่ร้านเอาค่ะ ไม่อยากไปรบกวนเขา เพราะเขาจะว่าว่าไปขัดโชคขัดดวง ถ้าเขาไม่ถูกก็จะโดนโทษซะเปล่าๆ เลยเลือกที่จะไม่ยุ่ง โทษได้แม้กระทั่งกระต่ายที่บ้านค่ะ
ทุกวันนี้กลับมาบ้านอยู่กับกระต่ายยังสบายใจกว่าค่ะ ไม่อยากกลับมาเจออารมณ์แบบนี้ภายในบ้าน ไม่รู้ว่าเราทำผิดอะไร รุ้ว่าตัวเขาก็เหนื่อย แต่เราก็เหนื่อยเหมือนกัน เราไม่เคยได้รับแม้แต่กำลังใจ แม้แต่คำว่าสู้ๆ หรืออะไรที่มีผลบวกต่อจิตใจ แต่เราเป็นคนไม่ค่อยกล้าพูด เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้เราต้องอึดอัดมาตลอดอย่างงี้มั้งคะ เราเคยระบายผ่านไลน์ ส่งไปให้พ่อ พ่อเขาก็คงชินกับนิสัยนี้ ซึ่งระบายไปก็ได้ความสะบายใจขึ้นที่มีคนรับฟัง แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ให้แต่ละวันดีขึ้น คนเรารักกันก็ต้องมอบสิ่งดีๆ พยายามทำสิ่งดีๆเพื่อกันและกันไม่ใช่หรอ แต่เราไม่เข้าใจว่าการเล่นหวยแต่ต้องมาอารมณ์เสียใส่ครอบครัวอย่างงี้มันดีตรงไหน เล่นได้ แต่ควรแยกแยะมั้ย คนในครอบครัวเสียความรู้สึก
แต่พ่อเราเป็นคนไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงออกอะไรเท่าไหร่ คือถ้าเขาไม่ไหวจริงๆเขาก็จะพูด และพ่อเป็นคนพุดแรงในระดับนึงค่ะ พอพ่อพูดก็ไม่พอใจเหมือนกัน แล้วเราล่ะ เด็กคนนึง ไม่มีสิทธิแม้แต่จะคิดเลยด้วยซ้ำมั้งคะ 5555
ตอนนี้อยู่ม.ปลายค่ะ เครียดมาก หลายๆเรื่อง ไม่ว่าพ่อแม่จะเป็นยังไงก็คิดไว้ว่ายังไงก็ต้องเลี้ยงดูพวกเขา ทุกวันนี้พยายามทำทุกอย่างเพื่อเขาทั้งสองคนเท่านั้น ถ้าคิดถึงแต่ตัวเอง คงกลับบ้านมานอนสบาย วันเสาร์-อาทิตย์นอนอยู่บ้านหรือออกไปเที่ยวเรื่อยเปื่อย ไม่ต้องมานั่งเรียนให้เหนื่อยอย่างงี้หรอกค่ะ แต่เราคิดถึงเขาทั้งสองคนมากกว่าตัวเราเองซะอีกมั้งคะ ทุกวันนี้มีปัญหาอะไรก็พูดไม่ได้หรอกค่ะ มีแต่จะได้รับความรุ้สึกแย่ๆกลับมาเปล่าๆ
...โดนมองว่าเป็นแค่เด็ก นั่งเรียนเฉยๆ สบาย ไม่เห็นจะต้องเหนื่อยต้องเครียดอะไร ตัวเขาสิเหนื่อยทั้งทำงานหาเงินทำทุกอย่าง... เข้าใจค่ะว่าก็เหนื่อยเหมือนกัน ต่างคนต่างเหนื่อย แต่เราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน เป็นแม่เป็นลูกกันก็ต้องรักและให้ความสำคัญหรือเปล่า ไม่ใช่เหนื่อยมาจากไหนอารมณ์เสียมาจากไหนก็มาลงที่บ้าน สุขภาพจิตแย่มากค่ะ
จะผ่านจุดนี้ไปยังไงดีคะ อยู่กับปัญหานี้มานานมากแล้วค่ะ ตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่จำความได้...ไม่อยากอยู่ในบ้านที่มีแต่คงามรู้สึกแย่ๆ แต่เราก็รักทั้งพ่อทั้งแม่มากๆ รู้แค่ว่าต้องเลี้ยงดูเขาให้ได้ดีในอนาคต แต่ตอนนี้ ถ้าไม่ให้กำลังใจกัน ก็ขออย่าบั่นทอนจิตใจกันไปมากกว่านี้เลย ท้อมากค่ะ จะเป็นบ้าตายซะก่อนที่จะได้เลี้ยงดูเขาหรือเปล่า