ถ้าพูดถึงแรงบันดาลใจ พวกคุณนึกถึงอะไร

ผมเคยล้มเหลวในการเรียนในมหาวิทยาลัย  จนเกือบจะลาออก  เนื่องจากคิดว่าถึงแม้จะเรียนต่อไปก็เรียนไม่จบอยู่ดี (เกรดไม่ถึง 2.00 ถือว่าเรียนไม่จบ)
ตอนนั้นผมกำลังจะขึ้นปี 6 คณะวิศวะ (หลักสูตร 4 ปี) เกรดสะสม 1.85 โดยเก็บหน่วยกิตได้ประมาณ 68%  อีก 32% ที่เหลือเป็นวิชาหลักของภาควิชา
ซึ่งก็เหลือแต่วิชาที่ยากทั้งนั้น  และผมเหลือเวลาเรียนอีกแค่ 2 ปี  เนื่องจากผมลงซัมเมอร์มาแล้ว 4 ครั้ง นับเป็น 1 ปี จึงเรียนได้แค่ปี 7 ( 8-1=7 )
ดังนั้นวิชาที่เหลือ ผมจะต้องได้เกรดเฉลี่ย 2.32 ถึงจะเรียนจบ  ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมากๆ  จนแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

จุดเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญที่สุดในชีวิตของผมก็คือ  ผมได้เปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์  ทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้นอย่างมากมาย
เมื่อผมเป็นคริสเตียนแล้ว  ทำให้ชีวิตผมมีสันติสุข  ไม่วิตกในการเรียนที่ย่ำแย่อีกต่อไป  ผมมีความคิดว่าการเรียนไม่ได้เป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต
แต่การทำความดีและประกอบอาชีพที่สุจริต  เป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตอย่างแท้จริง  ผมจึงคิดว่าในเมื่อผมสบายใจแล้ว
ผมก็สามารถเรียนต่อไปได้  ถึงแม้ว่าผมจะเรียนไม่จบก็ไม่ได้เสียหายอะไร  ถึงตอนนั้นก็ค่อยไปเรียนรามฯก็ได้
ผมเลยตัดสินใจเรียนต่อ  โดยไม่รู้สึกกังวลใดๆเลย (ต่างจากก่อนเป็นคริสเตียนอย่างมาก)  และผมก็ไม่ได้ขอให้พระเจ้าผู้ประเสริฐช่วยให้ผมเรียนจบ
แต่ผมเชื่ออย่างสุดใจว่า พระเจ้าผู้ประเสริฐจะช่วยนำชีวิตผมให้ดีอย่างแน่นอน ปรากฏว่าผมเรียนอย่างมีความสุข ทั้งๆที่เหมือนกับว่าผมเดินอยู่บนปากเหว  

*****แล้วการอัศจรรย์ก็เกิดขึ้นในชีวิตผม  ก็คือผมเรียนดีขึ้นจากเดิมมาก  เรียนแล้วเข้าใจ  ผลสอบวิชาที่เคยได้ F  ปรากฏว่าได้ A  
และวิชาที่ยากที่สุดซึ่งผมเคยได้ F มา  ปรากฏว่าได้ B   ส่วนวิชาอื่นๆก็ได้ทั้ง B C D  รวมเกรดเฉลี่ยของ 2 ปีสุดท้าย (ปี 6-7)  ปรากฏว่าได้ 2.35
เมื่อรวมเกรดเฉลี่ยของทั้งหลักสูตรปรากฏว่าได้ 2.01 ทำให้ผมเรียนจบหลักสูตร ได้เป็นวิศวกรตามที่เคยหวังไว้...ขอบคุณพระเจ้าผู้ประเสริฐอย่างยิ่งใหญ่