ทำไมยิ่งโตความฝันและเป้าหมายของเราถึงได้เปลี่ยนไปเรื่อยๆ

ต้องอายุเท่าไหร่ถึงจะได้เดินตามสิ่งที่ตัวเองมีความสุขอย่างแท้จริงสักที
วันนี้มาย้อนถึงวัยเด็ก วันรุ่น และตอนโต ทำไมเส้นทางเดินชีวิตถึงได้เปลี่ยนไปเรื่อยๆ
จนถึงตอนนี้ตัวเองยังตอบคำถามที่เขียนเอาไว้ถามตัวเองไม่ได้เลย มันว้าวุ่นใจไปหมด
ทำไมคนอื่นๆถึงได้ยึดความฝันทีเค้ามีกันตั้งแต่เด็กๆแล้วโตมาก็ไม่เปลี่ยนใจกัน
มองดูตัวเราแล้วก็ได้แต่นอนร้องไห้ ถามตัวเองซ้ำๆทำไมถึงยังไม่เจอเส้นทางที่ใช่สักที
มีใครเป็นเหมือนกันบ้างไหม  :'(