อยากรู้ว่าคนที่ไม่มีเพื่อนสนิทเลยจริงๆควรจะทำไงดีครับตลอดที่ผ่านมาก็จมอยู่เเต่ในความเจ็บปวด..พยามเเค่ไหนก็เจ็บ

สวัสดีครับ..คือว่าก่อนจะเริ่มเรื่องผมอยากจะมาเล่าประสบการ์ณกันสักหน่อยว่าที่ผ่านมาเจออะไรมาบ้าง > คือว่าตัวผมในตอนนี้กำลังเรียนอยู่ฮะอยู่ ม.ปลาย ผมเจอสิ่งนึงที่รุ้สึกเจ็บไม่เเพ้เรื่องความรักเลยครับ ตอนเด็กๆคือผมเป็นคนที่เเจ๋มใสร่าเริงมากวิ่งเล่นทั้งวัน เเต่พออยู่ ป.4 เพื่อนก็เรื่มเเยกย้ายเพราะเค้าจัดห้องใหม่เเต่เราเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากจนมาถึงตอน ป.6 ครับเพื่อนใหม่หมด(เพื่อนเก่าเหลือ2-3คน)ผมเค้ากับใครไม่ค่อยจะได้เลยจนจากที่จากคนร่าเริงถึงกับเป็นโรคซึมเศร้าเราเองก็คิดว่าสักวันนีงอีกไม่นานก็จะขึ้น มัธรยมเเล้วตัวผมจะต้องเริ่มต้นใหม่เเละเริ่มต้นกับเพื่อนใหม่ให้ดีที่สุดให้ได้เเต่ความคิดใช่ว่าจะสมหวัง...หลังจากนั้นคือเข้ากับใครไม่ได้เลยเครียดมากเเต่ก็มีคนมาทักอยู่เเต่คือกลัวที่จะเจ็บเลยไม่กล้าตอบกลายเป็นคนดูหยิ่งๆทั้งที่อยากจะเป็นเพื่อนกับคนนั้นมากๆพออยู่ไปสักพักทุกคนก็คงจะคิดเหมือนๆกันว่า "ไอนั่นอะน่าเบื่อจะตาย" ไม่เห็นจะมีไรดีเลยพูดจาก็น่าเบื่อไรประมาณนี้ครับผม(มโนเอา)ทำให้ไม่มีใครสนิทด้วยเลย(ก็ม.ต้นมันก็คงเด็กๆกันยุละเน้อเฮ้อ)ตอนม.1 เนี่ยคือตอนเช้านั่งคนเดียวตรงระเบียงทุกวันกินข้าวคนเดียวทุกวันบอกคำเดียวคือโคตรเจ็บเเต่เราก็คิดว่ายังไงก็คงต้องอยู่ด้วยกันอีกนานเลยพยามเข้าสังคมถึงจะรู้สึกเจ็บๆก็เหอะเเต่ก็เพราะเริ่มผูกผันมาเรื่อยๆจนตอนจบ ม.ต้น คือร้องไห้เลยอะ ทุกคนดูเเคร์กันมากเเต่พอขึ้น ม.ปลายเทานั้นเเหละคำพูดตอนจากกันนี่เเทบจะหายไปเลย เครียดมากฮะ จนมาถึง ม.ปลาย ตอนนี้เราก็กลายเป็นคนซึมเศร้าน่าเบื่อไปเเล้วหลังจากที่ผ่านอะไรเจ็บๆมาเยอะเราก็ตั้งความหวังใหม่อีกครั้งคราวนี้ตั้งใจเเบบสุดๆในชีวิตเลยว่าจะต้องมีเพื่อนที่สนิทให้ได้คนเดียวก็ยังดี เเรกๆก็มีเพื่อนจาก ม.ต้นมาด้วยกัน2-3คนเราก็เกาะเพื่อนไว้ฮะเพราะไม่รู้จักใครเลยสักพักเพื่อนก็พาเราเข้ากลุ่มจนได้ตอนนั้นดีใจมากจนน้ำตาจิไหลTT(ก็ไม่เคยมีใครให้ความสำคัญกับเราขนาดนี้)เราก็อยู่ไปเรื่อยๆดีบ้างเจ็บบ้างเเต่รู้สึกว่าคงจะหวังว่าในกลุ่มนี้เเหละจะมีคนที่ใช่สำรหับเราสักคนอยู่ไปเรื่อยๆเพื่อนเก่าจาก ม.ต้นที่พาเราเข้ากลุ่มก็เริ่มจะสนิทกับเพื่อนใหม่มากขึ้นโดยที่เราสนิทกับทุกคนน้อยสุดในกลุ่มเลยด้วยความที่ว่าเพื่อนเก่าอะถึงจะไม่ใช่คนสนิทกันมาก่อนเเต่เค้าก็พาเรามาจุดนนี้ได้เราเเคร์เค้ามากคิดว่าใครไม่ไกลหรอกที่ละเพื่อนรักเพื่อนสนิทเเต่ว่าเค้าก็เริ่มไม่สนใจเราถึงกับว่ามีเพื่อนใหม่ในกลุ่มคุยข้างๆคนนึงซึ่งเรานั่งคุยอยู่ก่อนเค้าก็ไม่ได้สนใจอะไรที่พูดเลยเเล้วหันไปคุยกับเพื่อนใหม่อีกคนเราคิดว่าเค้าได้ยินเเน่ๆนะเเต่ว่าไม่ใช่ครั้งเดียวที่เค้าทำอะไรเเบบนั้เค้าพยามเหมือนจะเอาเราออกไปไม่ให้มาวุ่นวาย ผมที่ทุ่มเทให้กับเพื่อนสนิทคนเเรกในชีวิตเจ็บฮะถึงกับเคยเกลียดเค้าด้วยเเต่เราก็ทำใจเเละหาคนต่อไปในกลุ่มเเต่ดูเหมือนทุกคนผายนอกก็เหมือนให้ความสำคัญเราดีเเต่จริงๆเหมือนกับเค้าเเค่เวทนาสงสารที่ไม่มีเพื่อน ทุกคนในกลุ่มก็เเทบจะพึ่งมาเจอกันเเท้ๆเเต่สนิทกันพูด เมิง กู ได้เเต่เฉพาะกับเราที่เพือนพูดเเบบเกรงใจมาโดยตลอด เวลาในกลุ่มเเชทตอนเเรกก็ปกติหลังๆเราเห็นเค้าคุยกันสนุกสนานเราก็อยากคุยด้วยไงพอทักไปเท่านั้นเเหละเงียบทั้งกลุ่มเเล้วอ่านหมดเเต่ไม่มีใครตอบเลยจนดึกๆเรานอนเเล้วเช้ามาดูมีเเชทหลังจากที่เราทักครั้งล่าสุดยาวเหยียดคุยกันเบบเพื่อนซี้กันมากเเต่มีเฉพาะเราที่ถามคำตอบคำ..กูต้องเจ็บอีกเเล้วหรอทำไม เราก็เป็นคนมีชีวิตจิตใจ สิ่งที่กูอยากได้ก็เหมือนที่""อยากได้เหมือนกันเเหละคือความรัก ความจริงใจ ความสนิท เพื่อนเเท้ เพื่อนตาย นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับพวก"เมิง"เลยเเต่คือพวก ก็รักกันดีสนิทกันดีเหลือเเค่กูที่ถูกทิ้งกลายเป็นเศษขยะที่ต้องจมกับความเจ็บปวด..ทั้งๆที่ให้ใจไปเต็มร้อยอยู่ที่ว่าพวกจะลบทิ้งเหลือเท่าไหร่...ในใจก็คิดเบบนี้ละฮะ ก็ยังไม่เคยปรึกษาใครฮะเจอหน้าก็พยามยิ้มเเต่ก็เศร้าอยู่ดี ผมรักเพื่อนมากฮะเพราะถ้าไม่ได้เพื่อนผมคงมาไม่ได้มาไกลขนาดนนี้ ผมก็เข้าใจนะว่าคงไม่มีใคอยากเราจะมีใครอยากคบ อยากสนิทกับคนอย่างเรา น่าเบื่อซึมเศร้าคุยไรก็น่าเบื่อไม่สนุกดูไม่เป็นกันเองอันนี้ผมเข้าใจปัญหาตัวเองครับเเต่ที่ผมพยายามนี่ก็ทำด้วยใจทั้งนั้นครับหวังว่าสักวันเพื่อนจะสนิทกับเราบ้าง ทำทุกๆอย่างเท่าที่ทำให้เพื่อนได้เพราะคำว่า"เพื่อน" ที่ดูพูดไม่เป็นกันเองเพราะผมเข้าสังคมยากจริงๆครับเพราะกลัวที่จะเจ็บอีกเลยกลายเป็นเเบบนั้นไปเหมือนกับว่าเจ็บจนชาเเต่ก็จะพยายามเลยทำได้เเค่นั้นคนภายนอกคงจะมองว่าผมทำอะไรไม่เห็นจะดูจริงใจสักอย่างซะงั้น ผมพยายามสุดๆละ ทั้งศึกษานิสัยเพื่อนเเต่ละคนปรับตัวเข้ากับสิ่งที่เขาชอบก็ทำมาหมดเเล้วเเต่สิ่งที่รู้สึกได้กลับมาคือความเจ็บปวดที่มันสุดๆเเต่ว่าเพื่อนก็ไม่ใช่ว่าจะเลวร้ายอะไรเเต่นี่คือจุดเปลี่ยนเรื่องเพื่อนสนิทจริงๆฮะไม่รู้จะปรุกษาใครเเล้วจริงๆตอนนี้ก็อยู่กันมา1ปีเเล้วผมควรจะเดินต่อไปหรือทำยังไงดีครับ..ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่เข้ามาอ่านกันนะครับ(อาจจะยาวไปหน่อย..ไม่หน่อยม๊างง)เเต่ขอบคุณจริงๆครับอยากปรึกษาว่าจะทำอย่างไรดีมีวิธียังไงรบกวนหน่อยครับผมTT