สวัสดีค่ะ เราชื่อออย
เราเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อ้วนมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยสนใจจะลดน้ำหนักจริงจังสักครั้ง เพราะคิดว่าผู้หญิงเราไม่จำเป็นต้องผอม แค่มีหัวสมองก็ชนะทุกสิ่ง โดนล้อสารพัด ตั้งแต่อีอ้วน! หมูตอน! หมูป่า! พยูน! ช้างน้ำ! ถังแก๊ส! โอ๊ยยยยย!!!!! โดนมาหมดแล้วล่ะ มีคนให้ลดอย่างนั้นอย่างนี้ แนะนำวิธีนี้วิธีนั้น ก็ไม่เคยจะแคร์ ไม่เคยสนใจเลย เชื่อแค่ว่า 'ถ้าตัวกุเรียนดีเรียนเก่งก็น่าจะเอาอยู่ ไม่เห็นจะต้องหุ่นดีอะไรมากมาย' เราตั้งใจเรียน ตั้งใจซ้อมดนตรีได้ไปแข่งหลายที่แล้วชนะกลับมา มันทำให้เรายิ่งเชื่อในความคิดของตัวเองมากขึ้นไปอีก จนเราจบม.ต้น ด้วยน้ำหนัก 82 กิโลกรัม!!!!!
เลื่อนชั้นขึ้นมาเป็นนักเรียน ม.ปลาย มีเพื่อนผู้หญิงมากขึ้น เห็นคนนั้นคนนี้แต่งตัวดูดี ก็เริ่มมีความอยากลดน้ำหนักขึ้นมาบ้าง ถึงกระนั้นก็มิได้นำพา เรายังคงเชื่อมั่นในตัวเองอยู่ และคิดว่าแค่แต่งตัวก็น่าจะพอแล้ว
แต่แล้วจุดพลิกผันก็เกิดขึ้น พอขึ้นม.6 ไม่มีใครมานั่งห่วงเรื่องน้ำหนัก ห่วงเรื่องความสวยกันมากหรอกค่ะ ทุกคนต่างก็ห่วงเรื่องอนาคตของตัวเอง พากันติว พากันอ่านหนังสือ ชวนกันไปกวดวิชาแล้วเอามาแชร์ ตอนนั้นรู้สึกดีมากที่มีเพื่อนร่วมห้องดี คอยช่วยกันและพากันไปสอบตามสนามต่างๆ ผลที่ได้คือค่อยๆ สอบติดกันทีละคนๆ เราโคตรดีใจกับเพื่อนอ่ะ พอถึงคิวเรา เราเตรียมยื่นใบสมัครพยาบาลทหารบก เตรียมทุกอย่างพร้อม 'เอาวะ!!!! ต้องทำได้!!!' แต่แล้วก็โดนตัดสิทธิ์ เพราะน้ำหนักเกินมากเกินไป 'อ้าวเ_ี้ยยยยย!!!!!! อะไรว่ะ!!!!!! อนาคตของกุพังเพราะอ้วนเนี่ยนะ!!!!! มันใช่ไหมเนี่ย!!!! แม่มเอ้ย' เครียดสิคะ!!! ตอนนั้นเราน้ำหนัก 86 กิโล BMI 33 กว่าๆ แม่เจ้า ทำไงล่ะ? เอาว่ะสู้ใหม่ ยังมีอีกหลายสนาม แล้วโอกาสดีๆ ก็ค่อยๆถูกตัดไปทีละอย่างๆ พังพินาศ!!! จบ!!! อนาคตที่วาดฝันดับ!!! เราเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ติดข้อเขียน ตกสัมภาษณ์ เห้ออออกรุ้ม!!! เราตัดสินใจเข้าไปปรึกษาอาจารย์หลายท่าน มีอาจารย์(เรารักมากกก)ท่านหนึ่งแนะนำให้เราสมัครเรียนในสถาบันที่ไม่จำกัดเรื่องพวกนี้มากนัก สถาบันที่ดูคะแนนเป็นหลักก่อน เมื่อติดแล้วให้มาติวการสัมภาษณ์กันทีหลัง เราก็เชื่อเลยจร้า หาที่นั่นที่นี่แล้วสอบๆๆๆ ติดสิคะ หลายสนาม แต่ที่หนักใจคือตอนสัมภาษณ์นี่แหละ กุจะรอดมั้ยเนี่ย เราเข้าไปติวการสัมภาษณ์ทุกเย็น จนวันสัมภาษณ์ที่สถานบันแห่งหนึ่ง เราพกความมั่นใจไปเต็มเปี่ยม มีคำถามนึง "หุ่นแบบนี้ คิดว่าจะเป็นอุปสรรคต่อการเรียนการฝึกงานมั้ย" จุกสิคะ เราจะตอบ "หนูไม่รู้นะคะว่าคนอื่นคิดยังไง จะมองแบบไหน แต่หนูมั่นใจว่าหนูสามารถทำได้ และทำได้ดีไม่แพ้ใคร หนูไม่อยากให้มองที่รูปร่างของหนู อยากให้มองที่ความสามารถของหนูมากกว่าค่ะ" ตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เราตอบไปแบบนั้น พอจบการสัมภาษณ์ เรานี่ลุ้นมาก กลัวว่าเขาจะมองว่าเราเป็นเด็กก้าวร้าว สัปดาห์ต่อมา ประกาศผล กรี๊ดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!! ผ่านนนนนน!!!!!! ทำได้แล้ว เราโคตรดีใจ เข้าไปขอบพระคุณอาจารย์เป็นยกใหญ่ ในที่สุดก็ทำได้ แล้วเราก็ตั้งใจว่า เราจะลดน้ำหนัก!!!
วันแรกที่ก้าวเข้ารั้วฟ้าขาว มีแต่คนมองเรา จนเรารู้สึกเหมือนตัวอะไรสักอย่าง ก็แน่ล่ะ เราอ้วนอยู่คนเดียวนี่ นอกนั้นเขาก็หุ่นดีๆกันทั้งนั้น มีแต่คนน่ารักๆ เพื่อนเรียกเราว่า โรอ้วน (โร=สโรชา ชื่อจริงเราเอง) ก็ยังดูดีเนาะ 555 ช่วงเรียนใหม่ๆ พี่เสี่ยงเราเทคแต่ขนม (พี่เสี่ยง=พี่รหัส) เราก็กินนะ เดี๋ยวพี่เขาจะเสียน้ำใจ ^^ 2 เดือนผ่านไป ตรวจร่างกายประจำปีของนักศึกษา ทุกคนอวดน้ำหนักกัน ส่วนเราน้ำหนักพุ่งขึ้นไป 89 กิโล "ว้ายยยยยย!!!! มันจะเกินไปแล้ว!!!! โรต้องลดแล้วมั้ง เดี๋ยวใส่ชุดฝึกไม่ได้" เพื่อนเมทเราเตือนมา เราก็คิดตามนะ ถ้าเราใส่ชุดฝึกไม่ได้ก็จบ ที่พยายามทั้งหมดก็จะเละไม่เป็นท่า เราเลยตัดสิ้นใจลดๆๆๆๆๆๆ ค่อยๆ ทำวิธีนี้ วิธีนู้น ปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนมีวิธีของตัวเอง ^^
4 ปีต่อมา เราเรียนจบ ก็ยังอวบอยู่นะ น้ำหนัก 66 กิโล ^^ เรามองย้อนไป นี่เรามาไกลเหมือนกันแฮะ จาก 89 --> 66 ลดไป 23 กิโล ในเวลา 3 ปีกว่า แล้วโอกาสดีๆ ก็เริ่มเข้ามามากขึ้น จนตอนนี้ เราเรียนจบมา 2 ปีแล้ว เรายังเชื่อเสมอว่า 'ผู้หญิงเราไม่จำเป็นต้องผอม แค่มีหัวสมองก็ชนะทุกสิ่ง' เพียงแต่เราต้องใช้สมองที่มีนำไปสู่หนทางแห่งชัยชนะ ถ้ารู้ว่าเหตุที่ทำให้แพ้มาจากอ้วน เราก็ต้องหาวิธีเอาความอ้วนออกไป ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ผอม แต่เราก็ยังโอเคกว่าตอนนั้น และเราก็มีความมั้นใจมากขึ้น
ถึงตอนนี้เราอยากขอบคุณที่เข้ามาอ่านประสบการณ์ของเรา เราเชื่อว่า เราทำได้ ทุกคนก็สามารถทำได้เช่นกัน หากใครต้องการลดน้ำหนัก เรายินดีเป็นที่ปรึกษาให้นะ เรายินดีที่จะพาทุกคนหุ่นดี ใส่ชุดอะไรก็มั่นใจขึ้น เป็นกำลังให้สำหรับคนที่กำลังลดอยู่นะจร๊ะ ^^
ผิดมั้ย????? ที่ฉันอ้วน!!!!
เราเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่อ้วนมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยสนใจจะลดน้ำหนักจริงจังสักครั้ง เพราะคิดว่าผู้หญิงเราไม่จำเป็นต้องผอม แค่มีหัวสมองก็ชนะทุกสิ่ง โดนล้อสารพัด ตั้งแต่อีอ้วน! หมูตอน! หมูป่า! พยูน! ช้างน้ำ! ถังแก๊ส! โอ๊ยยยยย!!!!! โดนมาหมดแล้วล่ะ มีคนให้ลดอย่างนั้นอย่างนี้ แนะนำวิธีนี้วิธีนั้น ก็ไม่เคยจะแคร์ ไม่เคยสนใจเลย เชื่อแค่ว่า 'ถ้าตัวกุเรียนดีเรียนเก่งก็น่าจะเอาอยู่ ไม่เห็นจะต้องหุ่นดีอะไรมากมาย' เราตั้งใจเรียน ตั้งใจซ้อมดนตรีได้ไปแข่งหลายที่แล้วชนะกลับมา มันทำให้เรายิ่งเชื่อในความคิดของตัวเองมากขึ้นไปอีก จนเราจบม.ต้น ด้วยน้ำหนัก 82 กิโลกรัม!!!!!
เลื่อนชั้นขึ้นมาเป็นนักเรียน ม.ปลาย มีเพื่อนผู้หญิงมากขึ้น เห็นคนนั้นคนนี้แต่งตัวดูดี ก็เริ่มมีความอยากลดน้ำหนักขึ้นมาบ้าง ถึงกระนั้นก็มิได้นำพา เรายังคงเชื่อมั่นในตัวเองอยู่ และคิดว่าแค่แต่งตัวก็น่าจะพอแล้ว
แต่แล้วจุดพลิกผันก็เกิดขึ้น พอขึ้นม.6 ไม่มีใครมานั่งห่วงเรื่องน้ำหนัก ห่วงเรื่องความสวยกันมากหรอกค่ะ ทุกคนต่างก็ห่วงเรื่องอนาคตของตัวเอง พากันติว พากันอ่านหนังสือ ชวนกันไปกวดวิชาแล้วเอามาแชร์ ตอนนั้นรู้สึกดีมากที่มีเพื่อนร่วมห้องดี คอยช่วยกันและพากันไปสอบตามสนามต่างๆ ผลที่ได้คือค่อยๆ สอบติดกันทีละคนๆ เราโคตรดีใจกับเพื่อนอ่ะ พอถึงคิวเรา เราเตรียมยื่นใบสมัครพยาบาลทหารบก เตรียมทุกอย่างพร้อม 'เอาวะ!!!! ต้องทำได้!!!' แต่แล้วก็โดนตัดสิทธิ์ เพราะน้ำหนักเกินมากเกินไป 'อ้าวเ_ี้ยยยยย!!!!!! อะไรว่ะ!!!!!! อนาคตของกุพังเพราะอ้วนเนี่ยนะ!!!!! มันใช่ไหมเนี่ย!!!! แม่มเอ้ย' เครียดสิคะ!!! ตอนนั้นเราน้ำหนัก 86 กิโล BMI 33 กว่าๆ แม่เจ้า ทำไงล่ะ? เอาว่ะสู้ใหม่ ยังมีอีกหลายสนาม แล้วโอกาสดีๆ ก็ค่อยๆถูกตัดไปทีละอย่างๆ พังพินาศ!!! จบ!!! อนาคตที่วาดฝันดับ!!! เราเองก็ไม่รู้จะทำยังไง ติดข้อเขียน ตกสัมภาษณ์ เห้ออออกรุ้ม!!! เราตัดสินใจเข้าไปปรึกษาอาจารย์หลายท่าน มีอาจารย์(เรารักมากกก)ท่านหนึ่งแนะนำให้เราสมัครเรียนในสถาบันที่ไม่จำกัดเรื่องพวกนี้มากนัก สถาบันที่ดูคะแนนเป็นหลักก่อน เมื่อติดแล้วให้มาติวการสัมภาษณ์กันทีหลัง เราก็เชื่อเลยจร้า หาที่นั่นที่นี่แล้วสอบๆๆๆ ติดสิคะ หลายสนาม แต่ที่หนักใจคือตอนสัมภาษณ์นี่แหละ กุจะรอดมั้ยเนี่ย เราเข้าไปติวการสัมภาษณ์ทุกเย็น จนวันสัมภาษณ์ที่สถานบันแห่งหนึ่ง เราพกความมั่นใจไปเต็มเปี่ยม มีคำถามนึง "หุ่นแบบนี้ คิดว่าจะเป็นอุปสรรคต่อการเรียนการฝึกงานมั้ย" จุกสิคะ เราจะตอบ "หนูไม่รู้นะคะว่าคนอื่นคิดยังไง จะมองแบบไหน แต่หนูมั่นใจว่าหนูสามารถทำได้ และทำได้ดีไม่แพ้ใคร หนูไม่อยากให้มองที่รูปร่างของหนู อยากให้มองที่ความสามารถของหนูมากกว่าค่ะ" ตอนนั้นเราก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้เราตอบไปแบบนั้น พอจบการสัมภาษณ์ เรานี่ลุ้นมาก กลัวว่าเขาจะมองว่าเราเป็นเด็กก้าวร้าว สัปดาห์ต่อมา ประกาศผล กรี๊ดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!! ผ่านนนนนน!!!!!! ทำได้แล้ว เราโคตรดีใจ เข้าไปขอบพระคุณอาจารย์เป็นยกใหญ่ ในที่สุดก็ทำได้ แล้วเราก็ตั้งใจว่า เราจะลดน้ำหนัก!!!
วันแรกที่ก้าวเข้ารั้วฟ้าขาว มีแต่คนมองเรา จนเรารู้สึกเหมือนตัวอะไรสักอย่าง ก็แน่ล่ะ เราอ้วนอยู่คนเดียวนี่ นอกนั้นเขาก็หุ่นดีๆกันทั้งนั้น มีแต่คนน่ารักๆ เพื่อนเรียกเราว่า โรอ้วน (โร=สโรชา ชื่อจริงเราเอง) ก็ยังดูดีเนาะ 555 ช่วงเรียนใหม่ๆ พี่เสี่ยงเราเทคแต่ขนม (พี่เสี่ยง=พี่รหัส) เราก็กินนะ เดี๋ยวพี่เขาจะเสียน้ำใจ ^^ 2 เดือนผ่านไป ตรวจร่างกายประจำปีของนักศึกษา ทุกคนอวดน้ำหนักกัน ส่วนเราน้ำหนักพุ่งขึ้นไป 89 กิโล "ว้ายยยยยย!!!! มันจะเกินไปแล้ว!!!! โรต้องลดแล้วมั้ง เดี๋ยวใส่ชุดฝึกไม่ได้" เพื่อนเมทเราเตือนมา เราก็คิดตามนะ ถ้าเราใส่ชุดฝึกไม่ได้ก็จบ ที่พยายามทั้งหมดก็จะเละไม่เป็นท่า เราเลยตัดสิ้นใจลดๆๆๆๆๆๆ ค่อยๆ ทำวิธีนี้ วิธีนู้น ปรับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนมีวิธีของตัวเอง ^^
4 ปีต่อมา เราเรียนจบ ก็ยังอวบอยู่นะ น้ำหนัก 66 กิโล ^^ เรามองย้อนไป นี่เรามาไกลเหมือนกันแฮะ จาก 89 --> 66 ลดไป 23 กิโล ในเวลา 3 ปีกว่า แล้วโอกาสดีๆ ก็เริ่มเข้ามามากขึ้น จนตอนนี้ เราเรียนจบมา 2 ปีแล้ว เรายังเชื่อเสมอว่า 'ผู้หญิงเราไม่จำเป็นต้องผอม แค่มีหัวสมองก็ชนะทุกสิ่ง' เพียงแต่เราต้องใช้สมองที่มีนำไปสู่หนทางแห่งชัยชนะ ถ้ารู้ว่าเหตุที่ทำให้แพ้มาจากอ้วน เราก็ต้องหาวิธีเอาความอ้วนออกไป ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ผอม แต่เราก็ยังโอเคกว่าตอนนั้น และเราก็มีความมั้นใจมากขึ้น
ถึงตอนนี้เราอยากขอบคุณที่เข้ามาอ่านประสบการณ์ของเรา เราเชื่อว่า เราทำได้ ทุกคนก็สามารถทำได้เช่นกัน หากใครต้องการลดน้ำหนัก เรายินดีเป็นที่ปรึกษาให้นะ เรายินดีที่จะพาทุกคนหุ่นดี ใส่ชุดอะไรก็มั่นใจขึ้น เป็นกำลังให้สำหรับคนที่กำลังลดอยู่นะจร๊ะ ^^