สวัสดีค่ะ เราเป็นมือใหม่ในการตั้งกระทู้นะคะ และวันนี้ตั้งใจจะถ่ายทอดประสบการณ์ส่วนตัว ซึ่งเป็นความรักอีกมุมหนึ่งให้เพื่อนๆในห้องได้อ่านกัน
ขออนุญาตเริ่มเลยแล้วกันนะคะ ^^
เราอายุ 26 ปีค่ะ และแฟนอ่อนกว่า 3 ปี เราสองคนคบกันมาประมาณ 7-8 เดือนค่ะ ต้องบอกว่าโชคชะตานำพาให้เราสองคนเจอกันในที่ทำงาน เท่านั้นยังไม่พอค่ะ เราสองคนทำงานอยู่ในแผนกเดียวกัน และไม่ใช่แค่เจอหน้ากันทุกวัน แต่เราคือทีมที่จะต้องออกไปทำงานด้วยกัน 6 วันต่อสัปดาห์ งานของเราสองคนเป็นงานที่มีความสัมพันธ์กันอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์
ซึ่งต้องเล่าว่าที่ผ่านมาเราเคยมีแฟน และผู้ชายทุกคนมักจะพูดว่าสเปซเป็นเรื่องสำคัญ แต่เหตุผลเกือบทุกครั้งที่เลิกกัน มักจะมาจากคำว่า เราห่างเหินกันเกินไป และผลพวงที่ตามมาคือเรารู้จักกันไม่ดีพอ แต่พอมาคบกับแฟนคนปัจจุบัน เรากลับเปลี่ยนความคิดนั้นไปเลยค่ะ
เราเคยถามแฟนว่า เธอไม่เบื่อบ้างหรอที่อยู่ด้วยกัน 24 ชั่วโมงทุกวัน เพราะนอกจากจะทำงานด้วยกันแล้ว เลิกงานกลับมาเราก็ยังอยู่ด้วยกันอีก ซึ่งคำตอบที่ได้ค่อนข้างเซอไพรส์มาก และเชื่อได้ว่าเขาหมายความแบบนั้นจริงๆ เขาตอบว่า "แล้วมีเหตุผลอะไรที่ต้องแยกกัน ในเมื่อทุกวันนี้เรามีโอกาสได้อยู่ด้วยกันแล้ว"
24 ชั่วโมงในทุกๆวัน เราจึงกลายเป็นคู่หูที่ออกงานด้วยกัน แก้ปัญหาไปพร้อมๆกัน (งานเราต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอยู่ตลอด) ซึ่งเราได้เรียนรู้จักนิสัยของกันและกัน ในเวลาที่เหนื่อยสุดใจ เราทั้งคู่จะระดมสมองและหาทางออกไปให้ได้ หรือในยามที่ดีใจสุดๆ เราทั้งคู่ก็จะหัวเราะไปพร้อมๆกัน พอกลับมาบ้าน เราจะเข้าสู่โหมดของคนรัก จูงมือกันไปตลาด ทำอาหาร ไปช้อปปิ้ง หรือบางทีก็นอนอยู่เฉยๆแล้วดูซีรี่ย์สุดโปรด + กินป๊อบคอร์นแสนอร่อยไปด้วยกัน ช่วยกันซักผ้า แบ่งงานกันทำ (เราแบ่งหน้าที่กันค่อนข้างชัดเจน แต่ถ้าใครเหนื่อยอีกฝ่ายต้องมาช่วยนะ 555)
สรุปนะคะ ส่วนตัวเราทั้งคู่มองว่า ความรักไม่จำเป็นต้องมีช่องว่างก็ได้ค่ะ แต่เราต้องรู้จักเรียนรู้ที่จะเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน เหมือนที่พ่อแม่ปู่ย่าอยู่ด้วยกันไปจนแก่ได้ ส่วนตัวคิดว่าก็คงจะเป็นอะไรประมาณนี้แหละ ^^
ว่าด้วยเรื่อง "ควรเว้นช่องว่างให้กัน" จำเป็นจริงหรือ?
ขออนุญาตเริ่มเลยแล้วกันนะคะ ^^
เราอายุ 26 ปีค่ะ และแฟนอ่อนกว่า 3 ปี เราสองคนคบกันมาประมาณ 7-8 เดือนค่ะ ต้องบอกว่าโชคชะตานำพาให้เราสองคนเจอกันในที่ทำงาน เท่านั้นยังไม่พอค่ะ เราสองคนทำงานอยู่ในแผนกเดียวกัน และไม่ใช่แค่เจอหน้ากันทุกวัน แต่เราคือทีมที่จะต้องออกไปทำงานด้วยกัน 6 วันต่อสัปดาห์ งานของเราสองคนเป็นงานที่มีความสัมพันธ์กันอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์
ซึ่งต้องเล่าว่าที่ผ่านมาเราเคยมีแฟน และผู้ชายทุกคนมักจะพูดว่าสเปซเป็นเรื่องสำคัญ แต่เหตุผลเกือบทุกครั้งที่เลิกกัน มักจะมาจากคำว่า เราห่างเหินกันเกินไป และผลพวงที่ตามมาคือเรารู้จักกันไม่ดีพอ แต่พอมาคบกับแฟนคนปัจจุบัน เรากลับเปลี่ยนความคิดนั้นไปเลยค่ะ
เราเคยถามแฟนว่า เธอไม่เบื่อบ้างหรอที่อยู่ด้วยกัน 24 ชั่วโมงทุกวัน เพราะนอกจากจะทำงานด้วยกันแล้ว เลิกงานกลับมาเราก็ยังอยู่ด้วยกันอีก ซึ่งคำตอบที่ได้ค่อนข้างเซอไพรส์มาก และเชื่อได้ว่าเขาหมายความแบบนั้นจริงๆ เขาตอบว่า "แล้วมีเหตุผลอะไรที่ต้องแยกกัน ในเมื่อทุกวันนี้เรามีโอกาสได้อยู่ด้วยกันแล้ว"
24 ชั่วโมงในทุกๆวัน เราจึงกลายเป็นคู่หูที่ออกงานด้วยกัน แก้ปัญหาไปพร้อมๆกัน (งานเราต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอยู่ตลอด) ซึ่งเราได้เรียนรู้จักนิสัยของกันและกัน ในเวลาที่เหนื่อยสุดใจ เราทั้งคู่จะระดมสมองและหาทางออกไปให้ได้ หรือในยามที่ดีใจสุดๆ เราทั้งคู่ก็จะหัวเราะไปพร้อมๆกัน พอกลับมาบ้าน เราจะเข้าสู่โหมดของคนรัก จูงมือกันไปตลาด ทำอาหาร ไปช้อปปิ้ง หรือบางทีก็นอนอยู่เฉยๆแล้วดูซีรี่ย์สุดโปรด + กินป๊อบคอร์นแสนอร่อยไปด้วยกัน ช่วยกันซักผ้า แบ่งงานกันทำ (เราแบ่งหน้าที่กันค่อนข้างชัดเจน แต่ถ้าใครเหนื่อยอีกฝ่ายต้องมาช่วยนะ 555)
สรุปนะคะ ส่วนตัวเราทั้งคู่มองว่า ความรักไม่จำเป็นต้องมีช่องว่างก็ได้ค่ะ แต่เราต้องรู้จักเรียนรู้ที่จะเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน เหมือนที่พ่อแม่ปู่ย่าอยู่ด้วยกันไปจนแก่ได้ ส่วนตัวคิดว่าก็คงจะเป็นอะไรประมาณนี้แหละ ^^