สวัสดีค่ะ เรื่องนี้ (ยาวมากๆ) เพราะชะนั้นหาเวลาอ่านดีๆ นะคะ ใช้เวลาอยู่นานในการเรียบเรียงความคิดและความรู้สึกของตัวเอง มันเป็นเรื่องที่เราหนักใจมากจริงๆ ก่อนอื่นก็ต้องขอบอกว่า เราเพิ่งเคยเขียนกระทู้แค่ครั้งเดียว และนี้เป็นครั้งที่สองค่ะ สำนวนหรืออะไรต่างๆ อาจจะไม่ดีมาก ขออภัยด้วยนะคะ
เรื่องก็คือ เราเคยมีพี่ชายที่เป็นซึมเศร้าเพราะปัญหาทางบ้าน ซึ่งในเวลาไม่นานพี่เราก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น ส่วนตัวเราก็ต้องอยู่กับครอบครัวที่เรียกได้ว่าหนักเอามากๆ ทั้งมีการทำร้ายร่างกาย การด่าทอ และความเครียดทางอารมณ์จนรับไม่ไหว
นั้นแหละค่ะ จุดเริ่มต้นที่ทำให้เราตัดสินใจมาคบกับแฟนคนนี้ค่ะ
เมื่อเราบรรลุนิติภาวะแล้ว เราก็ได้รู้จักกับคนคนหนึ่ง ซึ่งเขาเองตอนแรกก็มีอาการซึมเศร้า (ทั้งชีวิตวนเวียนแต่กับคนเป็นซึมเศร้าจริงๆ) เขาโดนแฟนเก่าหลอกเอาตังและนอกใจ ซึ่งพอได้รู้จักกันเขาก็ดีมากๆ แต่แอบงอแงนิดหน่อย เราช่วยรักษาใจเขา เขาเองก็เช่นกัน
หลังจากที่คบกันได้ประมานเกือบปี เราก็ตัดสินใจออกจากบ้าน มาอาศัยทำงานที่บ้านเกิดของแฟน ตามคำชักชวนของเขาค่ะ หลายๆ คนอาจมองว่าความสัมพันธ์นี้เริ่มเร็วเกินไป แต่เราเองก็ไม่มีทางเลือก เพราะทนอยู่กับพ่อเลี้ยงที่จะฆ่าเราตายวันตายพรุ่ง กับหนี้สิ้นที่แม่หามาให้ไม่ไหว เรารู้ดีว่าอาจเป็นแค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่แค่อยากมีชีวิตที่ดีค่ะ
เราตัดสินใจนั่งรถไฟด้วยตัวคนเดียว ลำบากมาก เหนื่อยมากตลอดทาง เพื่อที่จะมาอยู่กับแฟนเรา แต่ขอบอกก่อนว่า เรากับแฟน เป็นผู้หญิงทั้งคู่นะคะ ทางบ้านเขาเลยยอมให้เรามาหางานทำ อาศัยอยู่ด้วยกันได้ค่ะ
ช่วงแรกๆ เราเครียด เราเศร้า เรากลัวหนักมากๆๆ กลัวว่าครอบครัวที่เราจากมา เขาจะมาหาเรื่องแฟนเรา และลากเรากลับไป จะมาทำร้ายกันอีก ได้แต่นอนฝันร้ายตลอด แต่เพราะมีแฟนคนนี้ เราถึงผ่านมันมาได้ค่ะ
มันเป็นจิตสำนึกบางๆ ระหว่างความรัก กับบุญคุณ เรารู้สึกทิ้งเขาไม่ได้ เพราะเขาช่วยเราไว้เยอะมากๆ จากเหตุการณ์ในตอนนั้น
จนตอนนี้ผ่านมาอีกหนึ่งปี ที่คบกัน แฟนเราก็ดูเหมือนจะเบื่อ... รู้สึกได้เลยค่ะ ว่าเบื่อกันมากขึ้น ทำอะไรด้วยกันน้อยลง ที่สำคัญยังขึ้นเสียงใส่กันมากขึ้น ถึงแม้เขาจะรู้ตัว และมาขอโทษเราตลอด แต่เราเองก็ทั้งเหนื่อย ทั้งเครียด ในเรื่องงานของตัวเอง ในตอนนี้ความรู้สึกมันพัง มันว่างเปล่าไปหมด
ปกติมักจะนั่งทานข้าวด้วยกันเสมอ แต่ก็ปล่อยเราไว้คนเดียวมากขึ้น ติดเกมมากขึ้น แต่เราจะไม่ขอโทษที่เกมนะคะ คงโทษตัวเราเองที่ไม่สามารถปลอบเขาได้ตลอดเวลาเหมือนเป็นเด็กอีกแล้ว
เคยทะเลาะกันครั้งหนึ่ง แฟนเราทำตัวเป็นเด็กเอามากๆ เพราะนางต้องการจะซื้อการ์ดมาลงทุน แต่เราไม่เห็นด้วยอย่างแรง และวันนี้เอง นางก็เดินหนีเราไป เพียงเพราะว่าหาลูกแมวไม่เจอ แล้วเราเป็นคนเจอ พี่สาวนางก็เลยบ่นไปชุดหนึ่ง ประมาณว่า 'อย่าใช้อารมณ์ให้มันมากนะ มันแก้อะไรไม่ได้เลยเห็นไหม' แบบนี้ นางมักจะเอาแต่เครียคอย่างไร้เหตุผลอยู่หลายครั้ง จนเราเหนื่อย วันนี้เองก็ไม่คุยกับเราเลย บอกให้ทานข้าวก็ไม่ยอมกินอะไร
คือมีแมวสองตัวที่บ้านคลอดลูกในตอนนี้ ทำให้ต้องหาเวลามาดูแลแมว แล้วก็ช่วงกลางคืนก็พักผ่อนไม่เพียงพอกัน เพราะแมวร้องตลอด ไม่ว่าจะมดขึ้น หรือยุงใดๆ ก็ตาม ในวันนี้เป็นวันหยุด และเราก็ตื่นสาย ยังไม่ทันได้ลืมตาดี นางก็ด่าเราแล้ว จนต้องไปช่วยดูลูกแมว
เหนื่อยกับนิสัยที่ชอบไม่พูดอะไรเลย เครียดในเรื่องที่ไม่น่าจะเครียด บอกอะไรก็ไม่ฟัง แล้วบางทีมันไม่ใช่เพราะเราด้วย แต่เอามาลงกับเรา ทำให้บรรยากาศในวันนั้นๆ แย่ไปหมดเลย
เคยพยายามปรับความเข้าใจกันหลายครั้ง แต่ก็เหมือนเดิมทุกที นึกอยากจะโกรธก็โกรธ อยากจะเงียบก็เงียบไปเลย จนเราทุกวันนี้ คือชินชา และไม่ใส่ใจเท่าไหร่แล้ว มันว่างเปล่าพอแล้ว ซึ่งนางก็บอกว่าเรานั้น 'เย็นชา' อีก
คือ... มันเป็นนิสัยที่อธิบายไม่ถูกมากๆ ค่ะ จะบอกว่าเพราะนางเป็นโรคซึมเศร้ามาก่อนก็ได้ แต่ก็เหมือนไบโผล่าด้วย จะพาไปหาหมอ ก็ไม่เอาอีก ไม่ยอมไป ทั้งเหมือนเด็ก เอาแต่ใจบางที และงี่เง่าในบางครั้ง
แต่เรายังคงรัก และรักมากๆ ด้วย ขอบคุณนางเสมอที่ช่วยให้ชีวิตเรามันดีขึ้น ในวันที่นางเหนื่อยเต็มที เราก็ช่วยเท่าที่ทำได้แล้วเหมือนกัน ยอมรับว่าไม่ใช่แฟนที่ดี เพราะเราเองก็มีขี้เกียจ เหนื่อย เอาแต่ใจ นอนเยอะเหมือนกัน อาจเป็นเราที่ไม่ดีพอ แล้วให้นางไปเจอคนที่ดีกว่าไหม??
เคยเกือบเลิกกัน เพราะเราเป็นฝ่ายจะเลิก แต่เราก็ไม่มีครอบครัวแล้ว ไม่รู้จะไปอยู่ไหน เพราะงานก็อยู่ที่นี่ แถมนางก็ไม่เคยนอกใจ และช่วยออกค่าใช้จ่ายในบ้านเป็นอย่างดีอีก จะลดสถานะลงมา แบบแค่อาศัยอยู่ด้วยกันแบบ เพื่อน พี่น้องอ่ะไรงี้ นางก็ไม่ยอมค่ะ เลยยังเป็นแฟนกันอยู่
แต่อยากถามความเห็นจากเรื่องที่เล่าไป ทุกคนคิดว่าพอจะมีวิธีแก้ไขความสัมพันธ์นี่ไหม หรือเราควรจะสานสัมพันธ์นี่ต่อไปดีไหมคะ?
แฟนทำให้รู้สึกเหนื่อยแทบทุกวัน ควรทำยังไง
เรื่องก็คือ เราเคยมีพี่ชายที่เป็นซึมเศร้าเพราะปัญหาทางบ้าน ซึ่งในเวลาไม่นานพี่เราก็ย้ายไปอยู่ที่อื่น ส่วนตัวเราก็ต้องอยู่กับครอบครัวที่เรียกได้ว่าหนักเอามากๆ ทั้งมีการทำร้ายร่างกาย การด่าทอ และความเครียดทางอารมณ์จนรับไม่ไหว
นั้นแหละค่ะ จุดเริ่มต้นที่ทำให้เราตัดสินใจมาคบกับแฟนคนนี้ค่ะ
เมื่อเราบรรลุนิติภาวะแล้ว เราก็ได้รู้จักกับคนคนหนึ่ง ซึ่งเขาเองตอนแรกก็มีอาการซึมเศร้า (ทั้งชีวิตวนเวียนแต่กับคนเป็นซึมเศร้าจริงๆ) เขาโดนแฟนเก่าหลอกเอาตังและนอกใจ ซึ่งพอได้รู้จักกันเขาก็ดีมากๆ แต่แอบงอแงนิดหน่อย เราช่วยรักษาใจเขา เขาเองก็เช่นกัน
หลังจากที่คบกันได้ประมานเกือบปี เราก็ตัดสินใจออกจากบ้าน มาอาศัยทำงานที่บ้านเกิดของแฟน ตามคำชักชวนของเขาค่ะ หลายๆ คนอาจมองว่าความสัมพันธ์นี้เริ่มเร็วเกินไป แต่เราเองก็ไม่มีทางเลือก เพราะทนอยู่กับพ่อเลี้ยงที่จะฆ่าเราตายวันตายพรุ่ง กับหนี้สิ้นที่แม่หามาให้ไม่ไหว เรารู้ดีว่าอาจเป็นแค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่แค่อยากมีชีวิตที่ดีค่ะ
เราตัดสินใจนั่งรถไฟด้วยตัวคนเดียว ลำบากมาก เหนื่อยมากตลอดทาง เพื่อที่จะมาอยู่กับแฟนเรา แต่ขอบอกก่อนว่า เรากับแฟน เป็นผู้หญิงทั้งคู่นะคะ ทางบ้านเขาเลยยอมให้เรามาหางานทำ อาศัยอยู่ด้วยกันได้ค่ะ
ช่วงแรกๆ เราเครียด เราเศร้า เรากลัวหนักมากๆๆ กลัวว่าครอบครัวที่เราจากมา เขาจะมาหาเรื่องแฟนเรา และลากเรากลับไป จะมาทำร้ายกันอีก ได้แต่นอนฝันร้ายตลอด แต่เพราะมีแฟนคนนี้ เราถึงผ่านมันมาได้ค่ะ
มันเป็นจิตสำนึกบางๆ ระหว่างความรัก กับบุญคุณ เรารู้สึกทิ้งเขาไม่ได้ เพราะเขาช่วยเราไว้เยอะมากๆ จากเหตุการณ์ในตอนนั้น
จนตอนนี้ผ่านมาอีกหนึ่งปี ที่คบกัน แฟนเราก็ดูเหมือนจะเบื่อ... รู้สึกได้เลยค่ะ ว่าเบื่อกันมากขึ้น ทำอะไรด้วยกันน้อยลง ที่สำคัญยังขึ้นเสียงใส่กันมากขึ้น ถึงแม้เขาจะรู้ตัว และมาขอโทษเราตลอด แต่เราเองก็ทั้งเหนื่อย ทั้งเครียด ในเรื่องงานของตัวเอง ในตอนนี้ความรู้สึกมันพัง มันว่างเปล่าไปหมด
ปกติมักจะนั่งทานข้าวด้วยกันเสมอ แต่ก็ปล่อยเราไว้คนเดียวมากขึ้น ติดเกมมากขึ้น แต่เราจะไม่ขอโทษที่เกมนะคะ คงโทษตัวเราเองที่ไม่สามารถปลอบเขาได้ตลอดเวลาเหมือนเป็นเด็กอีกแล้ว
เคยทะเลาะกันครั้งหนึ่ง แฟนเราทำตัวเป็นเด็กเอามากๆ เพราะนางต้องการจะซื้อการ์ดมาลงทุน แต่เราไม่เห็นด้วยอย่างแรง และวันนี้เอง นางก็เดินหนีเราไป เพียงเพราะว่าหาลูกแมวไม่เจอ แล้วเราเป็นคนเจอ พี่สาวนางก็เลยบ่นไปชุดหนึ่ง ประมาณว่า 'อย่าใช้อารมณ์ให้มันมากนะ มันแก้อะไรไม่ได้เลยเห็นไหม' แบบนี้ นางมักจะเอาแต่เครียคอย่างไร้เหตุผลอยู่หลายครั้ง จนเราเหนื่อย วันนี้เองก็ไม่คุยกับเราเลย บอกให้ทานข้าวก็ไม่ยอมกินอะไร
คือมีแมวสองตัวที่บ้านคลอดลูกในตอนนี้ ทำให้ต้องหาเวลามาดูแลแมว แล้วก็ช่วงกลางคืนก็พักผ่อนไม่เพียงพอกัน เพราะแมวร้องตลอด ไม่ว่าจะมดขึ้น หรือยุงใดๆ ก็ตาม ในวันนี้เป็นวันหยุด และเราก็ตื่นสาย ยังไม่ทันได้ลืมตาดี นางก็ด่าเราแล้ว จนต้องไปช่วยดูลูกแมว
เหนื่อยกับนิสัยที่ชอบไม่พูดอะไรเลย เครียดในเรื่องที่ไม่น่าจะเครียด บอกอะไรก็ไม่ฟัง แล้วบางทีมันไม่ใช่เพราะเราด้วย แต่เอามาลงกับเรา ทำให้บรรยากาศในวันนั้นๆ แย่ไปหมดเลย
เคยพยายามปรับความเข้าใจกันหลายครั้ง แต่ก็เหมือนเดิมทุกที นึกอยากจะโกรธก็โกรธ อยากจะเงียบก็เงียบไปเลย จนเราทุกวันนี้ คือชินชา และไม่ใส่ใจเท่าไหร่แล้ว มันว่างเปล่าพอแล้ว ซึ่งนางก็บอกว่าเรานั้น 'เย็นชา' อีก
คือ... มันเป็นนิสัยที่อธิบายไม่ถูกมากๆ ค่ะ จะบอกว่าเพราะนางเป็นโรคซึมเศร้ามาก่อนก็ได้ แต่ก็เหมือนไบโผล่าด้วย จะพาไปหาหมอ ก็ไม่เอาอีก ไม่ยอมไป ทั้งเหมือนเด็ก เอาแต่ใจบางที และงี่เง่าในบางครั้ง
แต่เรายังคงรัก และรักมากๆ ด้วย ขอบคุณนางเสมอที่ช่วยให้ชีวิตเรามันดีขึ้น ในวันที่นางเหนื่อยเต็มที เราก็ช่วยเท่าที่ทำได้แล้วเหมือนกัน ยอมรับว่าไม่ใช่แฟนที่ดี เพราะเราเองก็มีขี้เกียจ เหนื่อย เอาแต่ใจ นอนเยอะเหมือนกัน อาจเป็นเราที่ไม่ดีพอ แล้วให้นางไปเจอคนที่ดีกว่าไหม??
เคยเกือบเลิกกัน เพราะเราเป็นฝ่ายจะเลิก แต่เราก็ไม่มีครอบครัวแล้ว ไม่รู้จะไปอยู่ไหน เพราะงานก็อยู่ที่นี่ แถมนางก็ไม่เคยนอกใจ และช่วยออกค่าใช้จ่ายในบ้านเป็นอย่างดีอีก จะลดสถานะลงมา แบบแค่อาศัยอยู่ด้วยกันแบบ เพื่อน พี่น้องอ่ะไรงี้ นางก็ไม่ยอมค่ะ เลยยังเป็นแฟนกันอยู่
แต่อยากถามความเห็นจากเรื่องที่เล่าไป ทุกคนคิดว่าพอจะมีวิธีแก้ไขความสัมพันธ์นี่ไหม หรือเราควรจะสานสัมพันธ์นี่ต่อไปดีไหมคะ?