จริงๆ เราเกิดมาในครอบครัวที่อบอุ่นนะ..
เราเกิดมา ส่วนใหญ่พ่อเราก็จะเป็นคนดูแล เรารักพ่อมาก ถ้าให้เลือกระหว่างพ่อกับแม่ เราเลือกพ่อ
80เปอร์เซ็นต์ในแต่ละวันเราจะอยู่กับพ่อ เวลาพ่อหายไปนานๆ เราก็คิดถึงเค้านะ แต่ทำไมทีของแม่...ช่วงนึงแม่เราไปบวชประมาณ 4-5 วัน เราก็เฉยๆ และคิดว่ามีก็เหมือนไม่มีอยู่แล้ว ก็รู้ว่าคิดแบบนี้มันไม่ดี แต่ทำไงได้ล่ะ...ทุกๆ วันตอนปิดเทอม แม่เราจะขังตัวเองอยู่แต่ในห้องไม่ออกมา ไม่กินข้าว พ่อให้ไปตามก็ไม่ลงมา จนพ่อเราต้อง Let it go let it goo//ทำเสียงแบบเอลซ่า
คือแม่เราเค้าชอบพูดนี่พูดนั่นแล้วก็ไม่ทำ ชอบพูดให้เราคิดมาก และเค้าก็รู้ว่าเราเป็นพวกวิตกจริต เครียดง่าย เค้าก็ขยันพูดแบบ "รู้มั้ยว่าป๊าเค้าจะไม่มีตังแล้ว" "ไม่สนิทกับญาติๆ ฝั่งป๊าหรือม๊าซักคน เดี๋ยวป๊าม๊าตายไปจะอยู่คนเดียวเหรอ"
เราเกลียดประโยคนี้
เราอาจจะรักพ่อมากกว่าคนอื่น อันนี้ไม่แน่ใจแต่เค้าสำคัญกับเรามาก ทุกวันนี้เราแทบจะไม่ไว้ใจเพื่อนเลย เรากลัว
ตอนเราม.1 เราย้ายรร.ไปที่หนึ่ง ตอนนั้นชีวิตดีมาก แฮปปี้ มีความสุข แต่เดิมทีเราสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง ช่วงนั้นเป็นช่วงกีฬาสีด้วยที่เราหยุดเรียน แล้วแน่นอนว่าเราตามเค้าซ้อมไม่ทันค่ะ คือรุ่นพี่ม.ปลายเป็นคนซ้อมก็เข้าใจว่างานสุดท้ายของเค้าแล้ว เค้าคงอยากจะทำให้ดีที่สุดก่อนจะจบไป ตอนนั้นพอเราไปรร.เราทำไม่ได้ เค้าว่าเรานิดหน่อย และว่าเพื่อนในห้องเรา
หลังจากที่ซ้อมเสร็จ เพื่อนในห้องเราเค้ามาด่าเรา...มารุมด่าเลย55555 เป็นสภาพแบบเรายืนอยู่กลางวง เพื่อนในห้องยืนอยู่รอบๆ แล้วด่าเรา และที่แค้นใจที่สุดคือเพื่อนสนิทเรา 2 คน ยืนดูเฉยๆ ไม่ช่วยอะไรเลย....
เรากลับบ้านไปเราขังตัวเองในห้องแล้วร้องไห้ พ่อเรารู้เค้าก็ปลอบเรา เค้าโกรธแทนเรา เราแค้นมากเลยตอนนั้น คือก่อนหน้านี้มีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้นอีกด้วย เพื่อนเราคนนึงที่ฉลาดเค้าก็เริ่มออกลาย พยายามจะหาปมด้อยเรา คือแกเป็นอะไรมากมั้ย? มันจำเป็นมั้ย?
หลังจากนั้นกว่าเราจะฟื้นฟูสภาพจิตใจตัวเองได้ก็นานพอควร ถึงขั้นไปหาจิตแพทย์ ความเศร้าเสียใจมันเปลี่ยนเป็นความแค้นเลย...เ
อีกทีก็จู่ๆ เพื่อนสนิทเราสองคนก็ไม่คุยกับเรา เราชวนคุยอะไรด้วยก็เมิน สรุปคือ เค้าบอกว่าเราเอาแต่ใจ จะให้เรารู้ตัวเองแล้วเปลี่ยนตัวเอง... คือเฮ้ยไม่บอกแล้วฉันจะรู้มั้ย เราก็ถามว่าเราเอาแต่ใจตรงไหน แน่นอนว่าบ่ายเบี่ยง บอกว่าอีกคนเป็นคนบอก..
อืม...เธออีกแล้วสินะ....
เราทน ทน ทน ทน แล้วก็ทน จนกระทั่งปิดเทอม
พ่อเราพาไปสมัครโรงเรียนใหม่และเราก็ติด
อันนี้ก็ชีวิตดีค่ะ มากๆ ครั้งแรกที่ได้สัมผัสความรู้สึกที่นอกจากพ่อแม่จะมีคนเป็นห่วงเรา เพื่อใหม่เรา ตอนนั้นลูกบาสกระแทกหน้าเราอย่างจัง เพื่อนใหม่เราก็วิ่งมาดูเป็นคนแรก ดีใจมาก...ทุกวันนี้พอจะนึกถึงก็จะร้องไห้...
เราก็ชีวิตแฮปปี้...เรื่องต่างๆ ก็เข้ามาอีกแล้ว
มีเพื่อนในห้องเค้าชอบเรา เรารู้แต่เราพยายามจะไม่สนใจแต่เพื่อนเราเค้าก็มาล้อเพื่อนอีกฝ่ายก็เช่นกัน สองคนเค้าเชียร์อ่ะนะ เราก็ไม่สนใจ จนกระทั่งเค้ามาสารภาพรักเราในไลน์แล้วเราปฎิเสธไปว่าเป็นเืพ่อนกันดีกว่า เราแคปแล้วส่งให้เพื่อนเราดู เชื่อมั้ยว่าเพื่อนเราบอกว่าอะไร
มันด่าเรา มันว่าเรา มันทำเหมือนเราเป็นยักษ์เป็นมาร
"จิตใจมีรึเปล่า" "ยังมีความรู้สึกอยู่บ้างรึเปล่า" "รู้มั้ยว่าทำรักครั้งแรกของคนๆ นึงพังน่ะ"
นางด่ามาแบบนี้ อ่า....แน่นอนว่าตอนนั้นก็ปกติ เฉยๆ จนเริ่มเดือดที่ตรงนี้ "สนใจความรู้สึกคนอื่นบ้าง" เราถามออกไป
"แล้วแกสนใจความรู้สึกเราปะว่าเรารู้สึกยังไง" นางตอบไม่ เราได้ยินเสียงอกซ้ายตัวเองข้างในแตกดังเพล้ง...นางก็ด่าเรา ว่าเรา... แต่วันรุ่งขึ้นก็ปกติอยู่ จนกระทั่งเทอมสองได้(เรื่องเกิดตอนปลายๆ เทอมหนึ่ง)
แรกๆ ก็ยังปกติอยู่ แต่วันนึงคนที่มาสารภาพรักเรากับเพื่อนเค้ามานั่งกินข้าวด้วย เพื่อนเราก็ไล่เราให้ไปนั่งข้างๆ เขา เพื่อนเขาเองก็เหมือนกัน เราพยายามจะเมิน พอกินข้าวเสร็จก็ไปนั่งตรงศาลา อยู่ดีๆ 2 คนนั้นก็เข้ามานั่ง เพื่อนเขาไล่เขามานั่งข้างๆ เรา และเพื่อนในห้องที่นั่งกันในศาลาก็เอาด้วย ตอนนั้นเราฉุนมาก เราลุกขึ้นแล้วบอกว่าหลบไปแบบดุๆ เผลอทำตาจิกใส่ เพื่อถามว่าจะไปไหน เราบอกเพื่อนว่าไปซื้อขนม สรุปเราไม่ได้ไปหรอก เราแยกไปนั่งกันเพื่อนในห้องอีกกลุ่ม
และช่วงนั้นเห็นเพื่อนในห้องเราเค้าเล่นแบบ แกล้งคุยเป็นแฟนกันแล้วเบลอ แคปลงเฟสไรงี้ เราก็เล่นกับเพื่อนเราอีกคน(กลุ่มเรามีกันแค่3คน) เค้าก็ตกลงว่าจะเล่นด้วย พอเราเอาลงเฟส คนที่มาสารภาพรักกับเราก็หงุดหงิด เรียกง่ายๆ ว่าหึง เราก็ไม่สน แล้วแต่เขาเลย
วันต่อมาเพื่อนก็มาด่าเราว่าเราอ่ะทำผิด คือเราจะอธิบายเพื่อนเราก็เหมือนจะไม่ได้ยินที่พูด นางก็ด่าเราประโยคเดิม ทำเหมือนเราไปบังคับเพื่อนอีกคนให้มาเล่นด้วย คือตอนเราถามเค้า เค้าเงียบใส่อ่ะ!? วดฟ.
สรุปคือเราโดนเค้าด่า ถึงจะแย้งก็เหมือนจะไม่ได้ยิน เค้าด่าจนเค้าเดินออกไปเอง เรานั่งสักพักนึง เพื่อนที่เล่นแชทด้วก็พูดเหมือนซ้ำเติม ตอนนั้นเราไม่ได้ยินอะไร คิดอย่างเดียวว่าอย่าร้องไห้ อย่าร้อง สรุปก็ร้อง เพื่อนเราพาไปหาอีกกลุ่มนึงหรือก็คือกลุ่มที่เราเดินไปอยู่ด้วยนั่นล่ะ ทันทีที่กลุ่มนั้นเห็น เค้าก็วิ่งเข้ามากอดเราเลย....เราเล่าให้ฟัง เค้าก็จะไปคุยเรื่องนี้ให้ เพื่อนในห้องคนนึงก็บอกว่าเราโลกสวย ด่านิดหน่อยก็ร้องไห้ คือฉลาดในการเรียนทีก็ช่วยฉลาดในมโนธรรมด้วยสิ มีสมองเป็นเด็กทุนก็คิดหน่อยสิ
สรุปเราไปอยู่กลุ่มที่ปลอบเรา กลุ่มนั้นเค้าเข้าใจเราว่าเรารู้สึกยังไง โดนงี้แล้วจะรู้สึกยังไง
พอตอนเย็นเราคุยกับเพื่อนที่ด่าเรา นางบอกเราว่าเรามุมมองแคบ เอาแต่ใจ
...
วดฟ เราก็เออๆออๆไป
แล้วเหมือนตอนเย็นเราจะแชร์โพสต์ที่แคปทวิตอ่ะ รู้สึกจะเขียนว่า มีผัวก็ไปอยู่กับผัวสิ มีสมองไม่ใช่สองอันบาท
คือนางไม่พอใจแล้วก็ด่าเราทางอ้อมโดยการแชร์โพสต์เหมือนกัน คือทำเหมือนตัวเองโดนกระทำอ่ะ เอาจริงๆ คือ
ครึ่งนึงเราอ่านแล้วไม่เก็ทว่าสมองสองอันบาทมันยังไงเลยแชร์เก็บอ่าน อีกอย่างเรื่องก็จบแล้วด้วย
อีกครึ่งตอนเห็นแคปทวิตนึกถึงหน้านางคนแรกเลย คือนางมีแฟนไง ก็อยากจะให้แบบเออ ไปอยู่กับแฟนก็ได้ เพื่อนไม่ว่าหรอกไรงี้ แต่สงสัยคำว่าผัวมันจะแรงเลยไม่พอใจ
เอาเถอะ ยังไงก็ไม่ได้คบกับนางแล้วนี่
ต่อมาเราลองเปิดทวิตดูเพราะเพื่อนเราคนนั้นชอบโพสต์อะไรลงทวิต สรุป นางบล็อคเรา(คือนางรู้ว่าเราไม่ค่อยเข้าทวิตไง) เราให้เืพ่อนเราที่รู้จักกันแต่ต่างรร. เค้าเข้าทวิตแล้วดูให้ เพื่อนเราที่ต่างรร.เค้าก็อฮ.เลยค่ะ แล้วแคปส่งให้เรา อือ....เราก็ลงทุนเปิดทวิตใหม่แล้วส่อง
ว้าว นางด่าเราล่ะ
ทอแหล แกล้งบีบน้ำตา พวกที่เข้าข้างก็โง่ไปเชื่อ ทวิตเหมือนนางโดนทำร้าย
อือ...พูดไม่ออก แน่นอนว่าเราไล่แคปแชท และนางก็มาเนียนด่าเราในไลน์กลุ่มห้อง สงสัยนางคิดว่าเราไม่เห็น แต่เสียใจฉันเห็นค่ะ แน่นอนว่าไล่แคป พอเค้าคุยกันจบก็แท้แดดด เซอร์ไพรส์ไปปรากฎตัวววววววว และทันทีที่ปรากฎตัวก็เงียบกันเลยยยยยยยย
ภาพแคปเราไล่เซฟแล้วเอาเข้าคอมอย่างเมามันส์55555
นี่อาจจะมีมาต่อค่ะ..
ระบายค่ะ...
เราเกิดมา ส่วนใหญ่พ่อเราก็จะเป็นคนดูแล เรารักพ่อมาก ถ้าให้เลือกระหว่างพ่อกับแม่ เราเลือกพ่อ
80เปอร์เซ็นต์ในแต่ละวันเราจะอยู่กับพ่อ เวลาพ่อหายไปนานๆ เราก็คิดถึงเค้านะ แต่ทำไมทีของแม่...ช่วงนึงแม่เราไปบวชประมาณ 4-5 วัน เราก็เฉยๆ และคิดว่ามีก็เหมือนไม่มีอยู่แล้ว ก็รู้ว่าคิดแบบนี้มันไม่ดี แต่ทำไงได้ล่ะ...ทุกๆ วันตอนปิดเทอม แม่เราจะขังตัวเองอยู่แต่ในห้องไม่ออกมา ไม่กินข้าว พ่อให้ไปตามก็ไม่ลงมา จนพ่อเราต้อง Let it go let it goo//ทำเสียงแบบเอลซ่า
คือแม่เราเค้าชอบพูดนี่พูดนั่นแล้วก็ไม่ทำ ชอบพูดให้เราคิดมาก และเค้าก็รู้ว่าเราเป็นพวกวิตกจริต เครียดง่าย เค้าก็ขยันพูดแบบ "รู้มั้ยว่าป๊าเค้าจะไม่มีตังแล้ว" "ไม่สนิทกับญาติๆ ฝั่งป๊าหรือม๊าซักคน เดี๋ยวป๊าม๊าตายไปจะอยู่คนเดียวเหรอ"
เราเกลียดประโยคนี้
เราอาจจะรักพ่อมากกว่าคนอื่น อันนี้ไม่แน่ใจแต่เค้าสำคัญกับเรามาก ทุกวันนี้เราแทบจะไม่ไว้ใจเพื่อนเลย เรากลัว
ตอนเราม.1 เราย้ายรร.ไปที่หนึ่ง ตอนนั้นชีวิตดีมาก แฮปปี้ มีความสุข แต่เดิมทีเราสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง ช่วงนั้นเป็นช่วงกีฬาสีด้วยที่เราหยุดเรียน แล้วแน่นอนว่าเราตามเค้าซ้อมไม่ทันค่ะ คือรุ่นพี่ม.ปลายเป็นคนซ้อมก็เข้าใจว่างานสุดท้ายของเค้าแล้ว เค้าคงอยากจะทำให้ดีที่สุดก่อนจะจบไป ตอนนั้นพอเราไปรร.เราทำไม่ได้ เค้าว่าเรานิดหน่อย และว่าเพื่อนในห้องเรา
หลังจากที่ซ้อมเสร็จ เพื่อนในห้องเราเค้ามาด่าเรา...มารุมด่าเลย55555 เป็นสภาพแบบเรายืนอยู่กลางวง เพื่อนในห้องยืนอยู่รอบๆ แล้วด่าเรา และที่แค้นใจที่สุดคือเพื่อนสนิทเรา 2 คน ยืนดูเฉยๆ ไม่ช่วยอะไรเลย....
เรากลับบ้านไปเราขังตัวเองในห้องแล้วร้องไห้ พ่อเรารู้เค้าก็ปลอบเรา เค้าโกรธแทนเรา เราแค้นมากเลยตอนนั้น คือก่อนหน้านี้มีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้นอีกด้วย เพื่อนเราคนนึงที่ฉลาดเค้าก็เริ่มออกลาย พยายามจะหาปมด้อยเรา คือแกเป็นอะไรมากมั้ย? มันจำเป็นมั้ย?
หลังจากนั้นกว่าเราจะฟื้นฟูสภาพจิตใจตัวเองได้ก็นานพอควร ถึงขั้นไปหาจิตแพทย์ ความเศร้าเสียใจมันเปลี่ยนเป็นความแค้นเลย...เ
อีกทีก็จู่ๆ เพื่อนสนิทเราสองคนก็ไม่คุยกับเรา เราชวนคุยอะไรด้วยก็เมิน สรุปคือ เค้าบอกว่าเราเอาแต่ใจ จะให้เรารู้ตัวเองแล้วเปลี่ยนตัวเอง... คือเฮ้ยไม่บอกแล้วฉันจะรู้มั้ย เราก็ถามว่าเราเอาแต่ใจตรงไหน แน่นอนว่าบ่ายเบี่ยง บอกว่าอีกคนเป็นคนบอก..
อืม...เธออีกแล้วสินะ....
เราทน ทน ทน ทน แล้วก็ทน จนกระทั่งปิดเทอม
พ่อเราพาไปสมัครโรงเรียนใหม่และเราก็ติด
อันนี้ก็ชีวิตดีค่ะ มากๆ ครั้งแรกที่ได้สัมผัสความรู้สึกที่นอกจากพ่อแม่จะมีคนเป็นห่วงเรา เพื่อใหม่เรา ตอนนั้นลูกบาสกระแทกหน้าเราอย่างจัง เพื่อนใหม่เราก็วิ่งมาดูเป็นคนแรก ดีใจมาก...ทุกวันนี้พอจะนึกถึงก็จะร้องไห้...
เราก็ชีวิตแฮปปี้...เรื่องต่างๆ ก็เข้ามาอีกแล้ว
มีเพื่อนในห้องเค้าชอบเรา เรารู้แต่เราพยายามจะไม่สนใจแต่เพื่อนเราเค้าก็มาล้อเพื่อนอีกฝ่ายก็เช่นกัน สองคนเค้าเชียร์อ่ะนะ เราก็ไม่สนใจ จนกระทั่งเค้ามาสารภาพรักเราในไลน์แล้วเราปฎิเสธไปว่าเป็นเืพ่อนกันดีกว่า เราแคปแล้วส่งให้เพื่อนเราดู เชื่อมั้ยว่าเพื่อนเราบอกว่าอะไร
มันด่าเรา มันว่าเรา มันทำเหมือนเราเป็นยักษ์เป็นมาร
"จิตใจมีรึเปล่า" "ยังมีความรู้สึกอยู่บ้างรึเปล่า" "รู้มั้ยว่าทำรักครั้งแรกของคนๆ นึงพังน่ะ"
นางด่ามาแบบนี้ อ่า....แน่นอนว่าตอนนั้นก็ปกติ เฉยๆ จนเริ่มเดือดที่ตรงนี้ "สนใจความรู้สึกคนอื่นบ้าง" เราถามออกไป
"แล้วแกสนใจความรู้สึกเราปะว่าเรารู้สึกยังไง" นางตอบไม่ เราได้ยินเสียงอกซ้ายตัวเองข้างในแตกดังเพล้ง...นางก็ด่าเรา ว่าเรา... แต่วันรุ่งขึ้นก็ปกติอยู่ จนกระทั่งเทอมสองได้(เรื่องเกิดตอนปลายๆ เทอมหนึ่ง)
แรกๆ ก็ยังปกติอยู่ แต่วันนึงคนที่มาสารภาพรักเรากับเพื่อนเค้ามานั่งกินข้าวด้วย เพื่อนเราก็ไล่เราให้ไปนั่งข้างๆ เขา เพื่อนเขาเองก็เหมือนกัน เราพยายามจะเมิน พอกินข้าวเสร็จก็ไปนั่งตรงศาลา อยู่ดีๆ 2 คนนั้นก็เข้ามานั่ง เพื่อนเขาไล่เขามานั่งข้างๆ เรา และเพื่อนในห้องที่นั่งกันในศาลาก็เอาด้วย ตอนนั้นเราฉุนมาก เราลุกขึ้นแล้วบอกว่าหลบไปแบบดุๆ เผลอทำตาจิกใส่ เพื่อถามว่าจะไปไหน เราบอกเพื่อนว่าไปซื้อขนม สรุปเราไม่ได้ไปหรอก เราแยกไปนั่งกันเพื่อนในห้องอีกกลุ่ม
และช่วงนั้นเห็นเพื่อนในห้องเราเค้าเล่นแบบ แกล้งคุยเป็นแฟนกันแล้วเบลอ แคปลงเฟสไรงี้ เราก็เล่นกับเพื่อนเราอีกคน(กลุ่มเรามีกันแค่3คน) เค้าก็ตกลงว่าจะเล่นด้วย พอเราเอาลงเฟส คนที่มาสารภาพรักกับเราก็หงุดหงิด เรียกง่ายๆ ว่าหึง เราก็ไม่สน แล้วแต่เขาเลย
วันต่อมาเพื่อนก็มาด่าเราว่าเราอ่ะทำผิด คือเราจะอธิบายเพื่อนเราก็เหมือนจะไม่ได้ยินที่พูด นางก็ด่าเราประโยคเดิม ทำเหมือนเราไปบังคับเพื่อนอีกคนให้มาเล่นด้วย คือตอนเราถามเค้า เค้าเงียบใส่อ่ะ!? วดฟ.
สรุปคือเราโดนเค้าด่า ถึงจะแย้งก็เหมือนจะไม่ได้ยิน เค้าด่าจนเค้าเดินออกไปเอง เรานั่งสักพักนึง เพื่อนที่เล่นแชทด้วก็พูดเหมือนซ้ำเติม ตอนนั้นเราไม่ได้ยินอะไร คิดอย่างเดียวว่าอย่าร้องไห้ อย่าร้อง สรุปก็ร้อง เพื่อนเราพาไปหาอีกกลุ่มนึงหรือก็คือกลุ่มที่เราเดินไปอยู่ด้วยนั่นล่ะ ทันทีที่กลุ่มนั้นเห็น เค้าก็วิ่งเข้ามากอดเราเลย....เราเล่าให้ฟัง เค้าก็จะไปคุยเรื่องนี้ให้ เพื่อนในห้องคนนึงก็บอกว่าเราโลกสวย ด่านิดหน่อยก็ร้องไห้ คือฉลาดในการเรียนทีก็ช่วยฉลาดในมโนธรรมด้วยสิ มีสมองเป็นเด็กทุนก็คิดหน่อยสิ
สรุปเราไปอยู่กลุ่มที่ปลอบเรา กลุ่มนั้นเค้าเข้าใจเราว่าเรารู้สึกยังไง โดนงี้แล้วจะรู้สึกยังไง
พอตอนเย็นเราคุยกับเพื่อนที่ด่าเรา นางบอกเราว่าเรามุมมองแคบ เอาแต่ใจ
...
วดฟ เราก็เออๆออๆไป
แล้วเหมือนตอนเย็นเราจะแชร์โพสต์ที่แคปทวิตอ่ะ รู้สึกจะเขียนว่า มีผัวก็ไปอยู่กับผัวสิ มีสมองไม่ใช่สองอันบาท
คือนางไม่พอใจแล้วก็ด่าเราทางอ้อมโดยการแชร์โพสต์เหมือนกัน คือทำเหมือนตัวเองโดนกระทำอ่ะ เอาจริงๆ คือ
ครึ่งนึงเราอ่านแล้วไม่เก็ทว่าสมองสองอันบาทมันยังไงเลยแชร์เก็บอ่าน อีกอย่างเรื่องก็จบแล้วด้วย
อีกครึ่งตอนเห็นแคปทวิตนึกถึงหน้านางคนแรกเลย คือนางมีแฟนไง ก็อยากจะให้แบบเออ ไปอยู่กับแฟนก็ได้ เพื่อนไม่ว่าหรอกไรงี้ แต่สงสัยคำว่าผัวมันจะแรงเลยไม่พอใจ
เอาเถอะ ยังไงก็ไม่ได้คบกับนางแล้วนี่
ต่อมาเราลองเปิดทวิตดูเพราะเพื่อนเราคนนั้นชอบโพสต์อะไรลงทวิต สรุป นางบล็อคเรา(คือนางรู้ว่าเราไม่ค่อยเข้าทวิตไง) เราให้เืพ่อนเราที่รู้จักกันแต่ต่างรร. เค้าเข้าทวิตแล้วดูให้ เพื่อนเราที่ต่างรร.เค้าก็อฮ.เลยค่ะ แล้วแคปส่งให้เรา อือ....เราก็ลงทุนเปิดทวิตใหม่แล้วส่อง
ว้าว นางด่าเราล่ะ
ทอแหล แกล้งบีบน้ำตา พวกที่เข้าข้างก็โง่ไปเชื่อ ทวิตเหมือนนางโดนทำร้าย
อือ...พูดไม่ออก แน่นอนว่าเราไล่แคปแชท และนางก็มาเนียนด่าเราในไลน์กลุ่มห้อง สงสัยนางคิดว่าเราไม่เห็น แต่เสียใจฉันเห็นค่ะ แน่นอนว่าไล่แคป พอเค้าคุยกันจบก็แท้แดดด เซอร์ไพรส์ไปปรากฎตัวววววววว และทันทีที่ปรากฎตัวก็เงียบกันเลยยยยยยยย
ภาพแคปเราไล่เซฟแล้วเอาเข้าคอมอย่างเมามันส์55555
นี่อาจจะมีมาต่อค่ะ..