ผมยังไม่มีลูกเลยอยากทราบมุมมอง วันก่อนหลานผมมาปรึกษาว่าอยากสอบเข้ามาเรียนม.ปลายในกรุงเทพผมก็ให้คำแนะนำและรับปากจะช่วย เรื่องที่พักสมัครสอบเพราะผมอยู่แถวบีทีเอสราชเทวีหลายๆรร.ที่จะไปสอบก็ไปจากตรงนี้ง่ายๆถ้าได้มาเรียนพักกับผมจะได้เดินทางสะดวก วันต่อมาโดนญาติโทรมาสวดว่าให้ท้ายเด็ก คือจริงๆเด็กอยากลงมาเรียนตั้งแต่ม.1แล้วแต่พ่อแม่กับญาติคนอื่นๆไม่ยอมให้ลงมาผมก็ช่วยคุยเจอกันครึ่งทางให้นั่งรถเข้าไปเรียนรร.ประจำจังหวัดกับอยู่หอเรียนพิเศษส-อได้ แต่ใจเด็กก็ยังอยากลงมาเรียนรร.ใหญ่ทีนี่อยู่
สมัยก่อนผมก็เจอแบบเดียวกันครอบครัวผมจะเป็นแบบหวงลูกหลานไม่ค่อยปล่อยไปเรียนไหนไกลๆปลูกฝังชุดความคิดแนวๆเรียนไหนก็ไม่ต่างกันถ้าตั้งใจ ชีวิตที่มีอยู่ดีแล้ว ในเมืองมันแย่ไม่น่าอยู่แต่ก็ค่อยพล่ำสอนด้วยว่าให้ตั้งใจเรียนจะได้สบายเพราะบ้านเราจนไม่มีต้นทุนอะไรผมก็พยายามเคี่ยวเข็ญตัวเองเรียนหนักและผมติดค่ายได้ลงมากทมบ่อยๆก็ได้เปิดโลกทัศนอยากลงมาเรียนก็โดนที่บ้านพยายามเบรคไว้ โชคดีที่แม่ผมเข้าใจ และช่วยคุยกับที่บ้านคนอื่นๆผมเลยได้โอกาสออกจากบ้านมาอยู่กทมตั้งแต่เด็กผมก็ได้เจอเพื่อนจากที่ต่างๆ เจอคนเก่งๆบรรยากาศการเรียนสภาพแวดล้อมมันเอื้อมันผลักดันตัวเราให้เก่งขึ้นมาก สังคมเพื่อนสิ่งแวดล้อมหลายๆอย่างมันไม่มีทางหาได้จากการอยู่บ้านนอก ผมโชคดีที่ได้เลือกทางเดินให้ตัวเอง
ผมก็สงสารหลานอยากให้มีโอกาสได้เลือก ใจเด็กอยากมาหัวก็ดีก็มีสูงอยู่อุดอู้แบบนั้นก็น่าเสียดายสักยภาพและ อีกอย่างชีวิตวัยรุ่นมัธยมหัวเลี่ยวหัวต่อมันมีครั้งเดียว ผ่านไปแล้วก็ได้น่าเสียดายญาติผู้ใหญ่ควรสนับสนุนให้เด็กได้สิ่งที่ดีที่สุดมากกว่าพยายามรั้งไว้กับบ้านนี่คือความคิดผมนะ อยากทราบว่าทุกๆท่านคิดยังไงกับประเด็นนี้ครับ
ระหว่างการให้อยู่บ้านสบายๆใกล้ชิดกับ ให้ไปเรียนได้รับการศึกษาที่ดีในเมือง แบบไหนดีกับเด็กเยาวชนมากกว่าครับ
สมัยก่อนผมก็เจอแบบเดียวกันครอบครัวผมจะเป็นแบบหวงลูกหลานไม่ค่อยปล่อยไปเรียนไหนไกลๆปลูกฝังชุดความคิดแนวๆเรียนไหนก็ไม่ต่างกันถ้าตั้งใจ ชีวิตที่มีอยู่ดีแล้ว ในเมืองมันแย่ไม่น่าอยู่แต่ก็ค่อยพล่ำสอนด้วยว่าให้ตั้งใจเรียนจะได้สบายเพราะบ้านเราจนไม่มีต้นทุนอะไรผมก็พยายามเคี่ยวเข็ญตัวเองเรียนหนักและผมติดค่ายได้ลงมากทมบ่อยๆก็ได้เปิดโลกทัศนอยากลงมาเรียนก็โดนที่บ้านพยายามเบรคไว้ โชคดีที่แม่ผมเข้าใจ และช่วยคุยกับที่บ้านคนอื่นๆผมเลยได้โอกาสออกจากบ้านมาอยู่กทมตั้งแต่เด็กผมก็ได้เจอเพื่อนจากที่ต่างๆ เจอคนเก่งๆบรรยากาศการเรียนสภาพแวดล้อมมันเอื้อมันผลักดันตัวเราให้เก่งขึ้นมาก สังคมเพื่อนสิ่งแวดล้อมหลายๆอย่างมันไม่มีทางหาได้จากการอยู่บ้านนอก ผมโชคดีที่ได้เลือกทางเดินให้ตัวเอง
ผมก็สงสารหลานอยากให้มีโอกาสได้เลือก ใจเด็กอยากมาหัวก็ดีก็มีสูงอยู่อุดอู้แบบนั้นก็น่าเสียดายสักยภาพและ อีกอย่างชีวิตวัยรุ่นมัธยมหัวเลี่ยวหัวต่อมันมีครั้งเดียว ผ่านไปแล้วก็ได้น่าเสียดายญาติผู้ใหญ่ควรสนับสนุนให้เด็กได้สิ่งที่ดีที่สุดมากกว่าพยายามรั้งไว้กับบ้านนี่คือความคิดผมนะ อยากทราบว่าทุกๆท่านคิดยังไงกับประเด็นนี้ครับ