สวัสดีค่ะ กระทู้นี้อยากจะ discuss ว่าด้วยเรื่องการใช้ชีวิตของคนเราอ่ะค่ะ (อยากตั้งกระทู้ในประเภทสนทนานะคะ แต่ประเภทสมาชิกมันทำให้ตั้งไม่ได้อ่ะค่ะ ไม่รู้มาตั้งกระทู้ในประเภทคำถาม จะผิดประเภทหรือเปล่า)
ก่อนอื่นขออภัยล่วงหน้า ถ้าเขียนวกวน สับสน คือความคิดในหัวมันตีกันยุ่งมากๆ คงเรียบเรียงไม่ดีเท่าที่ควรนะคะ
จขกท. มีปัญหากับความคิดตัวเองมากๆค่ะ คือบางทีรู้สึกว่าคิดมากหรือเปล่า
อย่างเช่น ตอนนี้จขกท. เพิ่งมาเรียนอยู่ต่างประเทศ แล้วปิดเทอมอยู่ เพื่อนๆก็ไปเที่ยว ไป explore ประสบการณ์ใหม่กัน
แต่ จขกท. ไม่รู้สึกอยากไปเที่ยวไหน คือไม่รู้สึกว่ามันเป็นความสนุกหรือเป็นความสุขแล้วอ่ะค่ะ (อันนี้คิดว่าไม่ได้ซึมเศร้าที่มาอยู่ต่างประเทศด้วยนะคะ คือเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ยังอยู่ไทยแล้ว ประเภทแบบ ไม่ได้รู้สึกอยากไปเที่ยวไหนอ่ะค่ะ)
สาเหตุที่ทำให้ไม่รู้สึกอยากไปเที่ยวไหน เป็นเพราะว่า เราชอบนึกถึงคนที่ไม่มีแม้กระทั่งจะกินอ่ะค่ะ แบบมองแล้วชอบคิดว่า โอ้โห... ชีวิตเค้าแม้แต่จะกินยังไม่ค่อยจะมีเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเที่ยวหรอก คือนึกแบบนี้แล้ว ตัวเราก็พาลไม่อยากเที่ยวไปเลย ทั้งๆที่การใช้เงินไปเที่ยวของเรานี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณภาพชีวิตเค้าโดยตรงเลยอ่ะค่ะ คือถึงแม้เราเก็บเงินที่จะไปเที่ยวเอาไว้ แบบไม่ไปแล้วอย่างงี้ มันก็ไม่ได้ทำให้คนพวกนั้นเขามีเงินขึ้นใช่มั้ยคะ(เว้นเสียแต่เราเอาเงินก้อนนี้ไปให้เค้าอ่ะค่ะ 55) แต่ไม่รู้เป็นอะไร แค่นึกถึงคนที่ไม่มีโอกาสได้เที่ยว เราก็ไม่อยากเที่ยวแล้ว
แล้วก็รู้สึกเบื่อความทุกข์ กับความสุขอ่ะค่ะ แบบชีวิตคนเรา แป๊ปๆเดียวก็ทุกข์ แป๊ปๆเดี๋ยวก็สุข รู้สึกเบื่อที่ต้องเป็น subject ของอารมณ์
แล้วเวลามองวงจรชีวิตคนแบบภาพรวมก็เบื่ออีกแล้ว แบบคนเราเกิดมา ทำงาน มีครอบครัว แก่ ตาย มันเหมือนไม่มีอะไร เกิดมาแค่นี้เอง
สรุปแล้ว เราควรตระหนักถึงเรื่องพวกนี้มั้ยคะ หรือเราควรใช้ชีวิตแบบว่า ก็ถ้าทุกวันนี้เรายังมีชีวิตอยู่ ถ้าเรามีกำลังทรัพย์ มีความสามารถ จะทำอะไรก็ทำไป จะไปเที่ยวก็ไป อยากซื้ออะไรก็ซื้อไป ทำไมต้องไปคิดมากอะไรแบบนั้น
การใช้ชีวิต หากอ้างอิงตามความเข้าใจของเรา ตามหลักศาสนาพุทธคือ ใช้ชีวิตแบบฆราวาส(คนทั่วไป)กับแบบนักบวชใช่มั้ยคะ มีใครเคยบวชมั้ยคะ อยากรู้ว่าตอนนั้นทำไมถึงตัดสินใจบวชคะ(หากไม่ได้บวชให้พ่อแม่ตามความเชื่อนะคะ) แล้วตอนบวชอยู่กับตอนเป็นฆราวาสนี่ มองชีวิตต่างกันไหมคะ
เราควรใช้ชีวิตยังไงดี
ก่อนอื่นขออภัยล่วงหน้า ถ้าเขียนวกวน สับสน คือความคิดในหัวมันตีกันยุ่งมากๆ คงเรียบเรียงไม่ดีเท่าที่ควรนะคะ
จขกท. มีปัญหากับความคิดตัวเองมากๆค่ะ คือบางทีรู้สึกว่าคิดมากหรือเปล่า
อย่างเช่น ตอนนี้จขกท. เพิ่งมาเรียนอยู่ต่างประเทศ แล้วปิดเทอมอยู่ เพื่อนๆก็ไปเที่ยว ไป explore ประสบการณ์ใหม่กัน
แต่ จขกท. ไม่รู้สึกอยากไปเที่ยวไหน คือไม่รู้สึกว่ามันเป็นความสนุกหรือเป็นความสุขแล้วอ่ะค่ะ (อันนี้คิดว่าไม่ได้ซึมเศร้าที่มาอยู่ต่างประเทศด้วยนะคะ คือเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ยังอยู่ไทยแล้ว ประเภทแบบ ไม่ได้รู้สึกอยากไปเที่ยวไหนอ่ะค่ะ)
สาเหตุที่ทำให้ไม่รู้สึกอยากไปเที่ยวไหน เป็นเพราะว่า เราชอบนึกถึงคนที่ไม่มีแม้กระทั่งจะกินอ่ะค่ะ แบบมองแล้วชอบคิดว่า โอ้โห... ชีวิตเค้าแม้แต่จะกินยังไม่ค่อยจะมีเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเที่ยวหรอก คือนึกแบบนี้แล้ว ตัวเราก็พาลไม่อยากเที่ยวไปเลย ทั้งๆที่การใช้เงินไปเที่ยวของเรานี่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณภาพชีวิตเค้าโดยตรงเลยอ่ะค่ะ คือถึงแม้เราเก็บเงินที่จะไปเที่ยวเอาไว้ แบบไม่ไปแล้วอย่างงี้ มันก็ไม่ได้ทำให้คนพวกนั้นเขามีเงินขึ้นใช่มั้ยคะ(เว้นเสียแต่เราเอาเงินก้อนนี้ไปให้เค้าอ่ะค่ะ 55) แต่ไม่รู้เป็นอะไร แค่นึกถึงคนที่ไม่มีโอกาสได้เที่ยว เราก็ไม่อยากเที่ยวแล้ว
แล้วก็รู้สึกเบื่อความทุกข์ กับความสุขอ่ะค่ะ แบบชีวิตคนเรา แป๊ปๆเดียวก็ทุกข์ แป๊ปๆเดี๋ยวก็สุข รู้สึกเบื่อที่ต้องเป็น subject ของอารมณ์
แล้วเวลามองวงจรชีวิตคนแบบภาพรวมก็เบื่ออีกแล้ว แบบคนเราเกิดมา ทำงาน มีครอบครัว แก่ ตาย มันเหมือนไม่มีอะไร เกิดมาแค่นี้เอง
สรุปแล้ว เราควรตระหนักถึงเรื่องพวกนี้มั้ยคะ หรือเราควรใช้ชีวิตแบบว่า ก็ถ้าทุกวันนี้เรายังมีชีวิตอยู่ ถ้าเรามีกำลังทรัพย์ มีความสามารถ จะทำอะไรก็ทำไป จะไปเที่ยวก็ไป อยากซื้ออะไรก็ซื้อไป ทำไมต้องไปคิดมากอะไรแบบนั้น
การใช้ชีวิต หากอ้างอิงตามความเข้าใจของเรา ตามหลักศาสนาพุทธคือ ใช้ชีวิตแบบฆราวาส(คนทั่วไป)กับแบบนักบวชใช่มั้ยคะ มีใครเคยบวชมั้ยคะ อยากรู้ว่าตอนนั้นทำไมถึงตัดสินใจบวชคะ(หากไม่ได้บวชให้พ่อแม่ตามความเชื่อนะคะ) แล้วตอนบวชอยู่กับตอนเป็นฆราวาสนี่ มองชีวิตต่างกันไหมคะ