คือ อยากทราบว่า จะแก้ปัญหายังไงดีคะ คือ แม่ของเรา ช่วงนี้เขาชอบว่าเราตลอด ชอบบ่นตลอดเวลาเลยคะ บางทีคำพูดของท่านทำร้ายจิตใจเราเกินไปค่ะ คือ อย่างนี้เลยค่ะ ไม่ว่าเราจะทำถูก ทำผิด เราก็โดนด่า เช่นแบบ บางทีเราก็ล้างจานแล้วทำตกไรแบบนี้ ท่านก็จะเข้ามาเห็นแล้วท่านก็มาด่าเราว่านู้นนี่ ว่า มีตาแล้ว ทำไมไม่หัดดูให้ดีๆล่ะ ตาอ่ะเอาไว้ทำไร มองผู้ชายหรอ ? แบบนี้เลยค่ะ แต่ร้ายแรงกว่านั้นขอไม่บรรยายดีกว่า เอาคร่าวๆแบบนี้ไปก่อน บางทีก็มีเหตุการณ์แบบนี้ค่ะ เราเข้าห้องน้ำ เราจะไปเอาของที่เราลืมไว้ในห้องน้ำค่ะ แบบอยู่ดีๆ ไอเราก็ซุ่มซ่ามค่ะ มือเราไปปัดขวดแชมพูตก แล้วห้องน้ำเราติดอยู่ใกล้ๆทางเดินของบ้าน คิดภาพออกไหม..ใครคิดภาพไม่ออกก็ขอโทษด้วยจริงๆค่ะ พอทีอธิบายไม่ค่อยถูกเหมือนกัน 5 5 5 ชั่งเถอะ แล้วแม่เราเดินกวาดทางเดินบ้านอยู่ แม่เราได้ยินขวดแชมพูที่เราทำตก มาละค่ะ ..
แม่ : ทำอะไรตกอีกร่ะ นี่คงทำตกบ่อยเลยใช่ไหม
เรา : ไม่ใช่ นี่ก็พึ่งทำตกครั้งแรกอ่ะแม่..
แม่ : โกหก..ทำตกหลายรอบแน่เลยกูรู้ อย่ามาเถียง
เรา : ..... // ถอนหายใจ + ทำน่าไม่พอใจนิดๆ
... คือ นี่ครั้งแรกของเราจริงๆที่เราทำตก แล้วแม่มาเถียงเราอ่ะค่ะ ว่า เออ ว่าเราทำตกหลายๆรอบ ทั้งๆที่เราพูดความจริงว่าเราทำ ตก ครั้ง แรก แต่พูดไรไปแม่คงเถียงกลับมาอยู่ดี เราเลยขอไม่พูดระ เดี๋ยวแม่ก็หาว่าเราเถียง เราก็เลยบอกกับในใจตัวเองว่า ชั่งเหอะ ใครทำใรก็รู้อยู่แก่ใจเองแหละ..เห้อ หลังจากนั้นผ่านไปหลาย ชม. ถึงเวลากินข้าวค่ำค่ะ เราก็มากินข้าว ทีนี้ แม่ก็ตักข้าวให้เรา หลังจากนั้นน้าชายสั่งให้เราตักแกงใส่ถ้วยเราก็หยิบถ้วย
แม่ : แน่ใจจะให้มันตักแกงให้เหรอ..
เรา : ..... งั้นแม่ตักเหอะ // คือเรารู้เลยค่ะ แม่กลัวเราทำแบบ เออ หกไรงี้ค่ะ #ปล. แม่เรากับเราไม่ได้อยู่กับเรามานานระค่ะ จนเรา จบม.2 เพราะแม่ไม่รู้ไงตอนเราอยู่กะยายเราต้องหุงข้าว ตักแกงใส่ถ้วย กวาดบ้าน ถูบ้านไรงี้ เราก็ตักแกงไม่เคยหกเลยนะ หกก็หกแบบนิดเดียว เช้ดๆก็สะอาดไรงี้ค่ะ เอ้อ..ขอเล่าตอนนี้ให้ฟังหน่อย พอจบ ม.2 แม่กลับมาจาก ตจว. มาอยู่กับเราค่ะ แต่เมื่อก่อนเราอยู่กับยายค่ะ คือ เรามี ปัญหากับยาย เราเลยให้แม่มาเพราะแม่เข้าใจเราค่ะ แม่เลยกลับมาเพื่อมาแก้ปัญหาให้เรากับยายค่ะ ถ้าวันนั้นแม่ไม่กลับมา เราคงได้เป็นเด็กไม่ดีแล้วแหละค่ะ เพราะตั้งแต่ อายุ 7 ขวบ จนตอน 14 ปี เราโดนยายใช้งาน ทำให้เรากดดันมาตลอดค่ะ ไม่เคยให้ตังเราเวลาเขาไปทำงาน เวลาไปเที่ยว ท่านก็แทบไม่ซื้อของไรให้เลยค่ะ จะขอออกไปเที่ยว ท่านก็ไม่ให้ไปไหน จนเรา จบม.2 เราเริ่มไม่ไหว เราเลยส่งข้อความไปหาแม่ทางไลน์ทางเฟส ให้แม่กลับมาช่วยหน่อย ถ้าวันนั้นแม่ไม่กลับมาเราคง หนีออกจากบ้านค่ะ เพราะยายทำกับเราสาหัตมาก รับไม่ไหวจริงๆค่ะ เราชอบระบายให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็ช่วยเราเต็มที่ค่ะ ... แม่เราเลยกลับมาช่วยเรา หลังจากนั้นชีวิตเราก็ดีขึ้นมา 50% ค่ะ เราได้เที่ยว ได้มีเงินใช้ตอนปิดเทอม เห้ย...แต่เราไม่ได้เที่ยวจนเหริงนะ เรายังเที่ยวแล้วกลับมาบ้าน ไม่ได้เที่ยวแบบ 1-2 วันบ้านไม่กลับ .... ขอเล่าเรื่องเรากะแม่ให้ฟงัต่อค่ะ มาต่อกันค่ะ แล้วพอกินกันไปสักพัก เรากินข้าวตกข้างจานนิดๆ แม่ก็บ่นมาว่าเราเลยค่ะ
แม่ : ทำไมกินสกปรกแบบนั้นวะ // แม่เรายังทำตัวเหมือนวัยรุ่นอยู่ เลยมีแบบ วะๆ ไง 5 5 5
เรา : มันก็หกแค่นิดเดียวปะร่ะ ไม่ได้หกอะไรเยอะแยะ ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องไหญ่ด้วยอ่ะ // ทำน่าไม่พอใจนิดๆ
น้าชาย : เตงจะบ่นไรนักหนาอ่ะ เขาแค่ทำข้าวหกนิดเดียวเอง ทำไมต้องบ่นด้วยอ่ะ กินข้าวอยู่ อยู่ดีๆก็บ่น อะไรของเองอ่ะ ปล. ของสาระภาพเลยค่ะ แม่เรามีพ่อเลี้ยงค่ะ แต่แม่อยากให้เราเรียกเขาว่าน้าชาย เราก็เรียกว่าน้าชายมาตลอดค่ะ
แม่ : เออ งั้นปล่อยโต๊ะไว้แบบนี้แหละ ให้มันสกปรกแบบนี้แหละ
เรา : .... // เราก็พูดกับตัวเองในใจว่า เขาทะเลาะกันเพราะกู... T^T ฮืออออออออออ
...พอหลังจากนั้นเรากินข้าวเสร็จ เราก็นั่งอยู่สักพัก เดี๋ยวเราก็เอาจานไปล้างค่ะ
แม่ : กินเสร็จก็เอาจานไปล้างดิ่
..เราก็เดินเอาจานไปล้างค่ะ หลังจากนั้น พอเราเข้ามาในครัวเราก็ได้ยินแม่พูดกับน้าชายค่ะ ว่า
แม่ : พอที่ตอนมันอยู่บ้านยายมัน ไม่มีใครสั่งให้มันล้างจานมันก็ไปล้าง พอของเรา เราต้องสั่งให้มันไปล้างดูมันดิ่..
...น้าชายเราก็ไม่พูดอะไรนะคะ แต่ เราจะอธิบายให้ฟังค่ะทำไมแม่ถึงพูดแบบนั้น คือตอนนั้นเรา กินข้าวบ้านยายค่ะ แต่ยายเราไปทำงานแล้ว เพราะตอนนั้น มันเวลา ประมาณ 17:30 ค่ะ เรามานั่งเล่นคอมบ้านยาย เพราะแถวบ้านยายมี WiFi เพื่อนบ้านอยู่ อย่าไปบอกเขานะ -///- พอๆ..ต่อๆ 5 5 5 ทีนี้เรามานั่งเล่นบ้านยายสักพัก เราก็หิว..หาไรกินค่ะ เส็จพอเจอของกิน ก็กินเส็จ จานค่อยล้างค่ะ ขอทำงานให้เส็จก่อน พอเราทำงานเส็จ เราก็เอาจานไปล้าง แม่เราคงได้ยินเสียงเราล้างจานอ่ะ ปล. บ้านแม่เรากะบ้านยายเราอยุ่ติดกันค่ะ มันเลยทำให้ได้ยิน ... เอ้อ .. พอทีนี้ แม่เราคงคิดว่า จานบ้านยายเราเยอะเราเลยล้างให้ยายมั่ง เพราะบ้านยาย มีน้าสาว มีตา อยู่ด้วยไรงี้ไง อืมมมมมมมมมมมมมมมมมมม. นี่แหละค่ะ คงเป็นสาเหตุที่ทำให้แม่เราพูดแบบนั้นออกมา คือ เราก็พูดในใจอ่ะค่ะว่า ทำไม ต้องพูดอะไรไปมั่วด้วยทั้งๆที่ไม่ได้เป็นความจริงอะไรเลย เห้อออ =^= งั้น มาเรื่องนี้ต่อดีกว่าค่ะ เรื่องนี้มันยาวมาก เล่าไม่ไหว ขอไว้เท่านี้ก่อนค่ะ มาเรื่องที่ว่า ทั้งๆที่แม่ผิด แต่แม่ก็ยกความผิดของแม่ ให้เราแทน คืองี้ เรื่องนี้ถ้าเอาไปเปรียบเทียบกับ เอ่อ เรื่องที่แม่ ด่าว่าเรา ก็มากพอๆกันอยู่ค่ะ คือ บางทีแม่ท่านผิดจริงๆ แต่กลายเป็นว่าเราผิดแทน แล้วเราก็โดนด่าอ่ะ มันใช่หรอ ? คือไรงงอ่ะ เราทำไรผิดหรอ ทำไมเราโดนด่า ทั้งๆที่เราอยู่เฉยๆ แม่ไม่เคยโทษตัวเองเลย บางทีเอาแต่โทษใส่คนอื่น เราชอบคิดว่าเออ..ทำไมแม่เป็นแบบนี้ เคยนึกถึงความรู้สึกของลูกตัวเองบ้างหรือปล่าว ทำไมต้องเอาแต่คอยว่า คอยเถียงตลดกเวลาทั้งๆที่ เราพูดความจริง อ่าาา เราจะเล่าให้ฟังเรื่องนึงค่ะตอนที่แม่เอาความผิดใส่เรา ตอนนั้น เรากลับมาบ้าน เราจะขึ้นบ้าน ช่วงนั้นก็ฝนตก แล้วเวลาน้ำมันตกพื้นแล้วน้ำสกปรกๆ ที่มีพวกดินพวกทราย กระเด็นใส่ขาเราอ่ะ นั้นแหละ มันกระเด็นใส่ขาเราค่ะ เราก็เห็นแบบนี้ เราก็แบบ สกปรกชิบ เราก้อรีบใปเอาผ้าที่ตากอยู่ที่ราวผ้า ผ้าที่ไม่ใช่แล้วอ่ะ รีบเอามาเช็ดที่ขา ตอนนั้นแม่เราเห็นเราเช็ดพอดีเราก็เลย ถ้าแม่เห็น คราวนี้สมมติ ถ้ามี พวกทรายรึ่ไรสกปรกในบ้าน คงไม่ใช่เราทำแหละ พอผ่านมาสักพัก แม่เราออกไปข้างนอก ำแผ่านไปประมาณ 20 นาที แม่เรากลับมาบ้าน รู้ไหมค่ะ ไรเกิดขึ้น แม่เราเช็ดเท้าเดินเข้ามาในบ้าน เข้าห้องแล้วเอาของส่วนตัวที่แม่เราซื้อมาไปเก็บในห้อง ไอ่เราก็นั่งเล่นที่โซฟาอยู่ แม่เราก็เดินออกมาจากในห้อง แล้วเดินมาตรงที่เรานั่งอยู่ แม่เลื่อมตาไปเห็นพวกทราย พวกสกปรกๆไรงี้ค่ะ แม่เราก็ด่าเราค่ะ...
แม่ : เอาอีกแล้ว ทำไมไม่เช็ดพวกทรายออกไรให้หมดก่อนเข้าบ้าน ดูดิเนี้ย มาอีกแล้วพวกทรายพวกสกปรก ต้องกวาดอีกระ ลำคานจริง!!
เรา : ... // เราคิดในใจค่ะ ไรวะ หนูผิดไรวะ // ก็ลูกเช็ดก่อนเข้าบ้านแล้วปะ แม่ก็เห็นอ่ะ แล้วทำไมต้องมาหาว่าลูกยังไม่เช็ด ..
แม่ : เออเห็น...แต่เช็ดไม่เกลี่ยงไม่สะอาดไง !
เรา : เช้ดสะอาดแล้วปะ ไม่เชื่อมาดูที่ขาลูกดิ่
แม่ : ไม่อยากดู
เรา : เนี่ยะ...แม่เป็นแบบนี้ไง พอให้ดูก็ไม่ยอมมาดูก็หาว่าลูกผิด ดูขาแม่ก่อนดิ่ มีไรสกปรกบ้างไหม ต้องโทษแต่ลูกอ่ะ
...จากนั้นแม่เราก็ก้มดูขาตัวเองค่ะ จากนั้นแม่เราก็เงียบไปสักพัก...
แม่ : ไม่ต้องมาเถียงเลยนะ
... หลังจากนั้นแม่เรา ก็เดินไปเข้าห้องน้ำค่ะ พอสัก 3 นาทีแม่ออกมาจากห้องน้ำค่ะ เราก็เห็นขาเปียก ๆ เราก็พูดในใจค่ะว่า นั้นไงอ่ะ เป็นเพราะตัวเองแต่เอามาโทษใส่แต่ลูกตัวเอง เห้อ.. =^= บางทีก็น้อยใจค่ะ ... ว่าทำไมแม่ถึงเป็นแบบนี้ มีอีก 1 เรื่องนะคะ จะพูดให้ฟังสั้นๆระกันค่ะ คือ โดยทั้งๆที่รู้ว่าแม่เป็นคนชอบเถียงเรา เวลาเราพูดความจริง บางทีแม่ชอบด่าเราว่า รู้มากแต่ไม่รู้จริง เอ้า...บางเรื่องหนูก็รู้จริงๆปะคะ แต่ทำไมแม่ชอบมาเถียง เราพูดอะไรไม่ได้เลยค่ะบางที ท่านจะชอบเถียงเราตลอดเวลา จนแบบ น้ำตาซึมต่อหน้าเขา อยากให้เขารู้บ้างเวลาเราพูดไรไปแล้วเขาเถียงกลับมาแล้วบางประโยคถึงกับโดนด่ากลับมา มันรู้สึกยังไงน้อยใจแค่ไหน เราน้อยใจมากค่ะ บางทีร้องไห้ออกมา แต่เขาไม่เห็น บางทีแม่รู้มากกว่าเราอีกค่ะ แต่บางเรื่องก็ไม่ได้เป็นความจริง บางทีเรื่องที่เขาพูดเรารู้ค่ะ แต่เขาพูดผิด แต่เราคงพูดออกไปไม่ได้ ยังไงก็ต้องโดนเถียงกลับมา แต่ก็ยังดีค่ะ บางเรื่องแม่ก็รับฟังเราค่ะ จำเรื่องที่เราเล่าตอนอยู่กับยายได้ไหมคะ แม่เรามาช่วยเราไว้ค่ะ เรารู้ค่ะว่าเวลาเรามีปัญหาอะไร แม่คอยฟัง คอยเตือนเราตลอด แต่ ขออยากให้แม่เปลี่ยนตรง ที่ชอบด่า ชอบเถียงเรา ไรงี้ค่ะ อยากให้เปลี่ยนจริงๆ บางทีเราก็ไม่ไหวเหมือนกัน นั้นไงคะ ที่เราบอกเอาไว้ว่า ชีวิตเราดีขึ้นมาประมาณ 50% อีก 50% ต้องขึ้นอยู่กับอนาคตค่ะ บางที อีก 50% นั้น คือครอบครัวของตัวเราเองแหละมั้งค่ะ บางทีพูดไรโง่ๆออกไปขอโทษด้วย ฮืออออ ( ลืมบอก เรากำลังขึ้น ปวช.1 )
เยยยย ... ตื่นเต้นไร 555555 ขอโทษค่ะ ; v ; แต่มีประโยคอยู่นึงประโยคนะคะที่แม่พูดทำร้ายจิตใจเราแบบ ขอโทษนะคะ เจ็บสัสสๆ โอ้ววว '' ถ้าคิดไรไม่ออก กูแนะนำให้ผูกคอตายสะ พน. เช้าคงยังไม่เน่าหรอก '' ...... คือ แบบจุกอ่ะ เจ็บ ทำไมแม่ต้องพูดกับเราแรงๆแบบนี้ มันทำร้ายจิตใจเรามากมาย ฮือออออออออออ T^T คือ สาเหตุที่แม่พูดแบบนี้กับเรา แม่เราสั่งห้ามเล่นโทรศัพย์ค่ะ เหตุผล ลืมแล้วค่ะ อันนี้ลืแล้วจริงๆไม่พูดเล่นเลย ตอนจะพิมนั่งนึกเป็น ชม. อ่ะ เค้าพูดจริงๆน้ะ ;-; นั้นแหละค่ะ เราก็มีคอม แต่เราแอบเอาคอมมาเร่นตรงห้องนั่งเร่น เพราะห้องนั่งเร่นสัญญาน WIFI มันเยอะ และเร็วค่ะ แม่เรามาเห็นพอดี แล้วแม่เราตะคอกด่าสาระพัดค่ะว่า สั่งห้ามแล้วใช่ไหม ว่าไม่ให้เล่นอะไรทั้งนั้นจนกว่าจะครบ 3 เดือน โอ้วว...แล้วแม่ก็ยึดคอมเค้าไปอ่ะ ... เห้ออออ แต่ว่าคำนั้นยังจำฝังใจมาตลอด ทำไมต้องพูดคำนั้น แต่ตอนนั้นช่วงปิดเทอม ม.3 เทอม 1 ค่ะแต่ยังไม่ถึง 3 เดือนนะที่เราจำได้อ่ะ เราแอบซื้อโทรศัพย์มาเล่นค่ะ เล่นได้ 2 อาทิตย์ แม่จับได้ค่ะ ว่า เราแอบเล่นโทรศัพย์ แม่เราเข้ามานห้อง แบบ ที่เรานอนเล่นโทรศัพย์อยู่ เออ..แม่ก็บอกว่า ' เอาโทรศัพย์มา ' แม่เราก็รีบคว้าเอาไปเลยค่ะ เราก็ คว้าโทรศัพย์กลับมาแต่แบบ แม่แข็งมากไม่ปล่อยเลย เราก็ร้องออกมาค่ะ เราก็พูดออกไปว่า ' ปิดเทอมแล้ว ลูกไม่มีไรทำอ่ะ แค่ให้ไม่ได้รึ่ไง ' แม่เราก็ด่าค่ะ ก็ไปดูโทรทัศน์ไรดิ่ เราก้อบอกไปว่า ' มันน่าเบื่อ ' เราก็ร้องไห้ออกมาใหญ่เลยค่ะ ร้องต่อหน้าท่านแม่ของเราเลยค่ะ แม่เราก็เอาโทรศัพย์ไปแล้วเดินออกไปจากห้องเราค่ะ น้าสาวตอนนั้นก็อยู่ในเหตุการณ์ค่ะ น้าสาวเราชวนเราไปเซเว่น เราตะคอกออกไปค่ะ ว่าไปไหนก็ไปเลยไปไม่ต้องมายุ่ง เราก็ร้องค่ะ ตอนนั้นมันอารมณ์ของเราค่ะ ขอโทษนะก๊ะ ขุ่นน้า ฮือออ T^T พอถึงตอนค่ำเราก็นอนในห้องค่ะ ปิดไฟ โดยทั้งๆที่เราไม่เคยปิดไฟเลยตอนนั้น เรากลัวผีจะมีข่มขืนไง .////. บ้าาาา พูดไรน่าอาย ต่อๆ เราก็ปิดหน้าต่างห้อง ปิดผ้าม่าน แล้วนอนเงียบๆค่ะ มีแต่เสียงของใบพัดของพัดลมและเสียงเครื่องแอร์ที่ทำให้กลบเกลือนบรรยากาศไม่ให้เงียบเกินไปนิดๆ หลังจากนั้นพอตื่นเช้ามา ประมาน 7:30 น. ของวันใหม่ เราตาบวมมาก เพราะคืนนั้นเราร้องไห้เกือบทั้งคืนอ่ะ เสียใต ที่แม่เอาโทรศัพย์ที่เค้าพึ่งซื้อไหม่ไป งื้ออ น้าสาวมาเคาะเรียกประตู ไปซื้อของที่ห้าง ไปกับแม่ด้วย พอรู้ก็งอลค่ะ ไม่ไป ไปกันเอง น้าสาวเราก็บอกว่าไปๆเหอะ เราก็เออ เมื่อวานเราตะคอดใส่น้าสาว เราก้อ ไปก็ได้ หลังเดินห้างได้สักพัก แม่เดินมาที่เรา แม่คืนโทรศัพย์ให้เราค่ะ เราก็งงๆว่าคืนทำไม เราก็รับมา น้าก็อบอกว่า เขาคงเห็นร้องเมื่อคืน เขาเลยคืนให้ เขาคงสงสาร ง้อววว เขิลนิดๆนะตอนนั้น น้ำตาช่วยได้ แต่ไม่ใช่สำหรับทุกเรื่องนะ .. เรื่องมีอีกนะคะแต่เล่ายังไม่หมดเดะค่อยมาเล่าอีกดีกว่า แต่เราขอถามทุกคนที่เข้ามาอ่านหน่อยนะคะถ้าเจอแบบนี้เหมือนที่เราเล่ามาทั้งหมดทุกคนจะแก้ปัญหายังไงคะ ?
มีแม่ชอบว่าชอบบ่นบางทีคำของท่านทำร้ายจิตใจเราเกินไปจะทำยังไงดีคะ ?
แม่ : ทำอะไรตกอีกร่ะ นี่คงทำตกบ่อยเลยใช่ไหม
เรา : ไม่ใช่ นี่ก็พึ่งทำตกครั้งแรกอ่ะแม่..
แม่ : โกหก..ทำตกหลายรอบแน่เลยกูรู้ อย่ามาเถียง
เรา : ..... // ถอนหายใจ + ทำน่าไม่พอใจนิดๆ
... คือ นี่ครั้งแรกของเราจริงๆที่เราทำตก แล้วแม่มาเถียงเราอ่ะค่ะ ว่า เออ ว่าเราทำตกหลายๆรอบ ทั้งๆที่เราพูดความจริงว่าเราทำ ตก ครั้ง แรก แต่พูดไรไปแม่คงเถียงกลับมาอยู่ดี เราเลยขอไม่พูดระ เดี๋ยวแม่ก็หาว่าเราเถียง เราก็เลยบอกกับในใจตัวเองว่า ชั่งเหอะ ใครทำใรก็รู้อยู่แก่ใจเองแหละ..เห้อ หลังจากนั้นผ่านไปหลาย ชม. ถึงเวลากินข้าวค่ำค่ะ เราก็มากินข้าว ทีนี้ แม่ก็ตักข้าวให้เรา หลังจากนั้นน้าชายสั่งให้เราตักแกงใส่ถ้วยเราก็หยิบถ้วย
แม่ : แน่ใจจะให้มันตักแกงให้เหรอ..
เรา : ..... งั้นแม่ตักเหอะ // คือเรารู้เลยค่ะ แม่กลัวเราทำแบบ เออ หกไรงี้ค่ะ #ปล. แม่เรากับเราไม่ได้อยู่กับเรามานานระค่ะ จนเรา จบม.2 เพราะแม่ไม่รู้ไงตอนเราอยู่กะยายเราต้องหุงข้าว ตักแกงใส่ถ้วย กวาดบ้าน ถูบ้านไรงี้ เราก็ตักแกงไม่เคยหกเลยนะ หกก็หกแบบนิดเดียว เช้ดๆก็สะอาดไรงี้ค่ะ เอ้อ..ขอเล่าตอนนี้ให้ฟังหน่อย พอจบ ม.2 แม่กลับมาจาก ตจว. มาอยู่กับเราค่ะ แต่เมื่อก่อนเราอยู่กับยายค่ะ คือ เรามี ปัญหากับยาย เราเลยให้แม่มาเพราะแม่เข้าใจเราค่ะ แม่เลยกลับมาเพื่อมาแก้ปัญหาให้เรากับยายค่ะ ถ้าวันนั้นแม่ไม่กลับมา เราคงได้เป็นเด็กไม่ดีแล้วแหละค่ะ เพราะตั้งแต่ อายุ 7 ขวบ จนตอน 14 ปี เราโดนยายใช้งาน ทำให้เรากดดันมาตลอดค่ะ ไม่เคยให้ตังเราเวลาเขาไปทำงาน เวลาไปเที่ยว ท่านก็แทบไม่ซื้อของไรให้เลยค่ะ จะขอออกไปเที่ยว ท่านก็ไม่ให้ไปไหน จนเรา จบม.2 เราเริ่มไม่ไหว เราเลยส่งข้อความไปหาแม่ทางไลน์ทางเฟส ให้แม่กลับมาช่วยหน่อย ถ้าวันนั้นแม่ไม่กลับมาเราคง หนีออกจากบ้านค่ะ เพราะยายทำกับเราสาหัตมาก รับไม่ไหวจริงๆค่ะ เราชอบระบายให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็ช่วยเราเต็มที่ค่ะ ... แม่เราเลยกลับมาช่วยเรา หลังจากนั้นชีวิตเราก็ดีขึ้นมา 50% ค่ะ เราได้เที่ยว ได้มีเงินใช้ตอนปิดเทอม เห้ย...แต่เราไม่ได้เที่ยวจนเหริงนะ เรายังเที่ยวแล้วกลับมาบ้าน ไม่ได้เที่ยวแบบ 1-2 วันบ้านไม่กลับ .... ขอเล่าเรื่องเรากะแม่ให้ฟงัต่อค่ะ มาต่อกันค่ะ แล้วพอกินกันไปสักพัก เรากินข้าวตกข้างจานนิดๆ แม่ก็บ่นมาว่าเราเลยค่ะ
แม่ : ทำไมกินสกปรกแบบนั้นวะ // แม่เรายังทำตัวเหมือนวัยรุ่นอยู่ เลยมีแบบ วะๆ ไง 5 5 5
เรา : มันก็หกแค่นิดเดียวปะร่ะ ไม่ได้หกอะไรเยอะแยะ ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องไหญ่ด้วยอ่ะ // ทำน่าไม่พอใจนิดๆ
น้าชาย : เตงจะบ่นไรนักหนาอ่ะ เขาแค่ทำข้าวหกนิดเดียวเอง ทำไมต้องบ่นด้วยอ่ะ กินข้าวอยู่ อยู่ดีๆก็บ่น อะไรของเองอ่ะ ปล. ของสาระภาพเลยค่ะ แม่เรามีพ่อเลี้ยงค่ะ แต่แม่อยากให้เราเรียกเขาว่าน้าชาย เราก็เรียกว่าน้าชายมาตลอดค่ะ
แม่ : เออ งั้นปล่อยโต๊ะไว้แบบนี้แหละ ให้มันสกปรกแบบนี้แหละ
เรา : .... // เราก็พูดกับตัวเองในใจว่า เขาทะเลาะกันเพราะกู... T^T ฮืออออออออออ
...พอหลังจากนั้นเรากินข้าวเสร็จ เราก็นั่งอยู่สักพัก เดี๋ยวเราก็เอาจานไปล้างค่ะ
แม่ : กินเสร็จก็เอาจานไปล้างดิ่
..เราก็เดินเอาจานไปล้างค่ะ หลังจากนั้น พอเราเข้ามาในครัวเราก็ได้ยินแม่พูดกับน้าชายค่ะ ว่า
แม่ : พอที่ตอนมันอยู่บ้านยายมัน ไม่มีใครสั่งให้มันล้างจานมันก็ไปล้าง พอของเรา เราต้องสั่งให้มันไปล้างดูมันดิ่..
...น้าชายเราก็ไม่พูดอะไรนะคะ แต่ เราจะอธิบายให้ฟังค่ะทำไมแม่ถึงพูดแบบนั้น คือตอนนั้นเรา กินข้าวบ้านยายค่ะ แต่ยายเราไปทำงานแล้ว เพราะตอนนั้น มันเวลา ประมาณ 17:30 ค่ะ เรามานั่งเล่นคอมบ้านยาย เพราะแถวบ้านยายมี WiFi เพื่อนบ้านอยู่ อย่าไปบอกเขานะ -///- พอๆ..ต่อๆ 5 5 5 ทีนี้เรามานั่งเล่นบ้านยายสักพัก เราก็หิว..หาไรกินค่ะ เส็จพอเจอของกิน ก็กินเส็จ จานค่อยล้างค่ะ ขอทำงานให้เส็จก่อน พอเราทำงานเส็จ เราก็เอาจานไปล้าง แม่เราคงได้ยินเสียงเราล้างจานอ่ะ ปล. บ้านแม่เรากะบ้านยายเราอยุ่ติดกันค่ะ มันเลยทำให้ได้ยิน ... เอ้อ .. พอทีนี้ แม่เราคงคิดว่า จานบ้านยายเราเยอะเราเลยล้างให้ยายมั่ง เพราะบ้านยาย มีน้าสาว มีตา อยู่ด้วยไรงี้ไง อืมมมมมมมมมมมมมมมมมมม. นี่แหละค่ะ คงเป็นสาเหตุที่ทำให้แม่เราพูดแบบนั้นออกมา คือ เราก็พูดในใจอ่ะค่ะว่า ทำไม ต้องพูดอะไรไปมั่วด้วยทั้งๆที่ไม่ได้เป็นความจริงอะไรเลย เห้อออ =^= งั้น มาเรื่องนี้ต่อดีกว่าค่ะ เรื่องนี้มันยาวมาก เล่าไม่ไหว ขอไว้เท่านี้ก่อนค่ะ มาเรื่องที่ว่า ทั้งๆที่แม่ผิด แต่แม่ก็ยกความผิดของแม่ ให้เราแทน คืองี้ เรื่องนี้ถ้าเอาไปเปรียบเทียบกับ เอ่อ เรื่องที่แม่ ด่าว่าเรา ก็มากพอๆกันอยู่ค่ะ คือ บางทีแม่ท่านผิดจริงๆ แต่กลายเป็นว่าเราผิดแทน แล้วเราก็โดนด่าอ่ะ มันใช่หรอ ? คือไรงงอ่ะ เราทำไรผิดหรอ ทำไมเราโดนด่า ทั้งๆที่เราอยู่เฉยๆ แม่ไม่เคยโทษตัวเองเลย บางทีเอาแต่โทษใส่คนอื่น เราชอบคิดว่าเออ..ทำไมแม่เป็นแบบนี้ เคยนึกถึงความรู้สึกของลูกตัวเองบ้างหรือปล่าว ทำไมต้องเอาแต่คอยว่า คอยเถียงตลดกเวลาทั้งๆที่ เราพูดความจริง อ่าาา เราจะเล่าให้ฟังเรื่องนึงค่ะตอนที่แม่เอาความผิดใส่เรา ตอนนั้น เรากลับมาบ้าน เราจะขึ้นบ้าน ช่วงนั้นก็ฝนตก แล้วเวลาน้ำมันตกพื้นแล้วน้ำสกปรกๆ ที่มีพวกดินพวกทราย กระเด็นใส่ขาเราอ่ะ นั้นแหละ มันกระเด็นใส่ขาเราค่ะ เราก็เห็นแบบนี้ เราก็แบบ สกปรกชิบ เราก้อรีบใปเอาผ้าที่ตากอยู่ที่ราวผ้า ผ้าที่ไม่ใช่แล้วอ่ะ รีบเอามาเช็ดที่ขา ตอนนั้นแม่เราเห็นเราเช็ดพอดีเราก็เลย ถ้าแม่เห็น คราวนี้สมมติ ถ้ามี พวกทรายรึ่ไรสกปรกในบ้าน คงไม่ใช่เราทำแหละ พอผ่านมาสักพัก แม่เราออกไปข้างนอก ำแผ่านไปประมาณ 20 นาที แม่เรากลับมาบ้าน รู้ไหมค่ะ ไรเกิดขึ้น แม่เราเช็ดเท้าเดินเข้ามาในบ้าน เข้าห้องแล้วเอาของส่วนตัวที่แม่เราซื้อมาไปเก็บในห้อง ไอ่เราก็นั่งเล่นที่โซฟาอยู่ แม่เราก็เดินออกมาจากในห้อง แล้วเดินมาตรงที่เรานั่งอยู่ แม่เลื่อมตาไปเห็นพวกทราย พวกสกปรกๆไรงี้ค่ะ แม่เราก็ด่าเราค่ะ...
แม่ : เอาอีกแล้ว ทำไมไม่เช็ดพวกทรายออกไรให้หมดก่อนเข้าบ้าน ดูดิเนี้ย มาอีกแล้วพวกทรายพวกสกปรก ต้องกวาดอีกระ ลำคานจริง!!
เรา : ... // เราคิดในใจค่ะ ไรวะ หนูผิดไรวะ // ก็ลูกเช็ดก่อนเข้าบ้านแล้วปะ แม่ก็เห็นอ่ะ แล้วทำไมต้องมาหาว่าลูกยังไม่เช็ด ..
แม่ : เออเห็น...แต่เช็ดไม่เกลี่ยงไม่สะอาดไง !
เรา : เช้ดสะอาดแล้วปะ ไม่เชื่อมาดูที่ขาลูกดิ่
แม่ : ไม่อยากดู
เรา : เนี่ยะ...แม่เป็นแบบนี้ไง พอให้ดูก็ไม่ยอมมาดูก็หาว่าลูกผิด ดูขาแม่ก่อนดิ่ มีไรสกปรกบ้างไหม ต้องโทษแต่ลูกอ่ะ
...จากนั้นแม่เราก็ก้มดูขาตัวเองค่ะ จากนั้นแม่เราก็เงียบไปสักพัก...
แม่ : ไม่ต้องมาเถียงเลยนะ
... หลังจากนั้นแม่เรา ก็เดินไปเข้าห้องน้ำค่ะ พอสัก 3 นาทีแม่ออกมาจากห้องน้ำค่ะ เราก็เห็นขาเปียก ๆ เราก็พูดในใจค่ะว่า นั้นไงอ่ะ เป็นเพราะตัวเองแต่เอามาโทษใส่แต่ลูกตัวเอง เห้อ.. =^= บางทีก็น้อยใจค่ะ ... ว่าทำไมแม่ถึงเป็นแบบนี้ มีอีก 1 เรื่องนะคะ จะพูดให้ฟังสั้นๆระกันค่ะ คือ โดยทั้งๆที่รู้ว่าแม่เป็นคนชอบเถียงเรา เวลาเราพูดความจริง บางทีแม่ชอบด่าเราว่า รู้มากแต่ไม่รู้จริง เอ้า...บางเรื่องหนูก็รู้จริงๆปะคะ แต่ทำไมแม่ชอบมาเถียง เราพูดอะไรไม่ได้เลยค่ะบางที ท่านจะชอบเถียงเราตลอดเวลา จนแบบ น้ำตาซึมต่อหน้าเขา อยากให้เขารู้บ้างเวลาเราพูดไรไปแล้วเขาเถียงกลับมาแล้วบางประโยคถึงกับโดนด่ากลับมา มันรู้สึกยังไงน้อยใจแค่ไหน เราน้อยใจมากค่ะ บางทีร้องไห้ออกมา แต่เขาไม่เห็น บางทีแม่รู้มากกว่าเราอีกค่ะ แต่บางเรื่องก็ไม่ได้เป็นความจริง บางทีเรื่องที่เขาพูดเรารู้ค่ะ แต่เขาพูดผิด แต่เราคงพูดออกไปไม่ได้ ยังไงก็ต้องโดนเถียงกลับมา แต่ก็ยังดีค่ะ บางเรื่องแม่ก็รับฟังเราค่ะ จำเรื่องที่เราเล่าตอนอยู่กับยายได้ไหมคะ แม่เรามาช่วยเราไว้ค่ะ เรารู้ค่ะว่าเวลาเรามีปัญหาอะไร แม่คอยฟัง คอยเตือนเราตลอด แต่ ขออยากให้แม่เปลี่ยนตรง ที่ชอบด่า ชอบเถียงเรา ไรงี้ค่ะ อยากให้เปลี่ยนจริงๆ บางทีเราก็ไม่ไหวเหมือนกัน นั้นไงคะ ที่เราบอกเอาไว้ว่า ชีวิตเราดีขึ้นมาประมาณ 50% อีก 50% ต้องขึ้นอยู่กับอนาคตค่ะ บางที อีก 50% นั้น คือครอบครัวของตัวเราเองแหละมั้งค่ะ บางทีพูดไรโง่ๆออกไปขอโทษด้วย ฮืออออ ( ลืมบอก เรากำลังขึ้น ปวช.1 )