ควรทำอย่างไรดีหากรู้สึกว่าแฟนมีแนวทางความคิดที่สวนทางกับเรา
ผมรู้จักกับแฟนได้สองปี แฟนอายุ 23 ผมแก่กว่า 5 ปี คบกันได้ หนึ่งปี นิสัยพื้นฐานโดยรวมๆแล้วเข้ากันได้ดี แต่มีสามอย่างที่สวนทางกันชัดเจน คือ
1. ผมเป็นคนที่หากเริ่มคิดจะทำอะไรผมจะพยายามจนถึงที่สุด มองได้ว่าย้ำคิดย้ำทำเลยถ้าผมเข้าใจไม่ผิด ไม่ว่าจะหาข้อมูล ลองผิดลองถูก จะผิดซ้ำผิดซ้อนก็หาข้อมูลหาวิธีเพิ่มเติมแล้วลองทำใหม่ เพราะคิดว่าถึงที่ทำมันจะไม่สำเร็จก็จริง แต่ทุกๆครั้งผมจะได้ความรู้ความชำนาญใหม่ๆเพิ่มมาเสมอ แต่แฟนผมกลับเป็นคนที่หากทำอะไรแล้วจะเริ่มจากการตั้งความหวัง และเมื่อมันผิดพลาดเธอจะผิดหวังหนักมากร้องให้และโทษตัวเองที่ทำไมตัวเองถึงทำไม่ได้และจะไม่ค่อยพยายามทำมันอีก เพราะกลัวจะผิดหวังอีก อย่างเช่นตอนทำงานที่หัวหน้ามอบหมายโดยมีเวลามาบีบ เธอก็จะทำให้งานทุกชิ้นมันเพอเฟก แต่มันก็ไม่ทันเวลา แล้วก็มาพูดว่าเธอผิดหรอที่อยากให้งานมันออกมาดูดี แล้วก็โทษว่าตัวเองอ่อนแอ เสียใจร้องให้ที่ทำไม่ได้ดีอย่างที่ตัวเองตั้งใจ
2. แฟนผมเป็นคนมีความตั้งใจสูงจะเห็นได้จากข้อ1. ในทุกๆอย่างที่เธอจะทำเธอจะคาดหวังกับผลลัพท์ที่ดีที่สุด เช่นผมชวนแกมบังคับให้เธอออกกำลังกายซึ่งเธอบ่นจะทำอยู่ตลอดอยู่แล้วแต่ก็ทำไม่กี่วันก็เลิกเป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง ซึ้งครั้งล้าสุดนี้เธอลงทุนซื้อรองเท้า ชุด ยิมใหม่ และสุดท้ายทั้งเดือนก็ไปอยู่ประมาณ 10 วัน ซึ่งเหตุผลที่ไม่ค่อยได้ไปคืองานเธอบางวันต้องเดินต้องยืนเยอะทำให้เหนื่อย ผมก็พยายามชวนไปแค่วันหยุด ปกติผมไปยิมหรือวิ่งสัปห์ดาละห้าวัน วันละ 1-2 ชม. คนที่เข้ายิมคงเข้าใจวินัยสำคัญยังไง เพราะชีวิตผมก็เปลี่ยนไปเพราะได้วินัยจากการเข้ายิมมาขัดเกลาจากคนผลัดวันประกันพรุ้งกลายเป็นคนที่ทำอะไรจริงจังขึ้น
3. อย่างที่เห็นในข้อ2. แฟนผมมีความตั้งใจสูง แต่ความพยายามน้อย ท้อง่าย แบบนี้ในทุกๆเรื่อง และจะมีของที่ซื้อมาและไม่ค่อยได้ใช้หลากอย่าง เช่นที่บอกก่อนหน้านี้อย่างรองเท้ากีฬา สปอร์ดบาร์ ก่อนหน้านี้เธอเคยเล่าว่าที่สมัยเด็กๆมีอุปกรณ์กีฬา ดนตรีที่ๆบ้านซื้อให้หลายอย่างแต่ก็ใช้ไม่กี่ครั้งสุดท้ายก็เล่นกีฬาหรือดนตรีไม่ได้สักอย่าง แต่ยังดีที่เธอไม่ใช่ผญ แต่ตัวเท่าไหร่ทำให้มีเงินเหลือเก็บอยู่ แต่ที่ผมมองคือการเห็นคุณค่าของๆที่ซื้อมาและการใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เพราะผมเกิดในครอบครัวที่ให้ได้อย่างจำกัดการจะได้ของมาแต่ละอย่างมันล้ำค่ามาก จึงติดเป็นนิสัยที่ก่อนจะลงทุนซื้ออะไรสักอย่างต้องคิดว่าขะทำอะไรบ้างตั้งเป้าและพยายามทำจนกว่าจะได้
สรุปปัญหาคือ ผมรู้สึกขัดใจที่เห็นเวลาแฟนมีปัญหาแล้วยอมแพ้เอาแต่ร้องให้เพราะการคาดหวังของตัวเองมากดดันตัวเอง ความไม่พยายามของเธอ นอกจากเรื่องกินเรื่องอื่นๆก็ไม่ค่อยสนใจอะไร และการเห็นค่าของมูลค่าของ ทั้งหมดทำให้ผมรู้สึกขัดใจเวลาเห็นเธอทำอะไรแบบนี้ ซึ่งก่อนคบก็พอจะเห็นแต่คิดว่าเธอยังเด็กพึ่งจบปีเดียว พอได้ทำงานแล้ว ได้รับผิดชอบงานแล้วคงจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น แต่ก็ไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่ ยิ่งพอทำงานยิ่งปล่อยตัวอีกทีนี้ยิ่งไปกันใหญ่ ใครที่พอมีประสบการณ์แบบนี้ช่วยแนะนำหน่อยครับ ตอนนี้เริ่มคิดเปรียบเทียบกับคนอื่นๆรอบข้างยิ่งทำให้รู้สึกว่าเธอไม่เอาไหนไปอีก
ผิดพลาดวกวนไปหน่อยขออภัยปกติไม่ค่อยได้เขียนอะไรยาวๆเท่าไหร่ครับ
ควรทำอย่างไรดีหากรู้สึกว่าแฟนมีแนวทางความคิดที่สวนทางกับเรา
ผมรู้จักกับแฟนได้สองปี แฟนอายุ 23 ผมแก่กว่า 5 ปี คบกันได้ หนึ่งปี นิสัยพื้นฐานโดยรวมๆแล้วเข้ากันได้ดี แต่มีสามอย่างที่สวนทางกันชัดเจน คือ
1. ผมเป็นคนที่หากเริ่มคิดจะทำอะไรผมจะพยายามจนถึงที่สุด มองได้ว่าย้ำคิดย้ำทำเลยถ้าผมเข้าใจไม่ผิด ไม่ว่าจะหาข้อมูล ลองผิดลองถูก จะผิดซ้ำผิดซ้อนก็หาข้อมูลหาวิธีเพิ่มเติมแล้วลองทำใหม่ เพราะคิดว่าถึงที่ทำมันจะไม่สำเร็จก็จริง แต่ทุกๆครั้งผมจะได้ความรู้ความชำนาญใหม่ๆเพิ่มมาเสมอ แต่แฟนผมกลับเป็นคนที่หากทำอะไรแล้วจะเริ่มจากการตั้งความหวัง และเมื่อมันผิดพลาดเธอจะผิดหวังหนักมากร้องให้และโทษตัวเองที่ทำไมตัวเองถึงทำไม่ได้และจะไม่ค่อยพยายามทำมันอีก เพราะกลัวจะผิดหวังอีก อย่างเช่นตอนทำงานที่หัวหน้ามอบหมายโดยมีเวลามาบีบ เธอก็จะทำให้งานทุกชิ้นมันเพอเฟก แต่มันก็ไม่ทันเวลา แล้วก็มาพูดว่าเธอผิดหรอที่อยากให้งานมันออกมาดูดี แล้วก็โทษว่าตัวเองอ่อนแอ เสียใจร้องให้ที่ทำไม่ได้ดีอย่างที่ตัวเองตั้งใจ
2. แฟนผมเป็นคนมีความตั้งใจสูงจะเห็นได้จากข้อ1. ในทุกๆอย่างที่เธอจะทำเธอจะคาดหวังกับผลลัพท์ที่ดีที่สุด เช่นผมชวนแกมบังคับให้เธอออกกำลังกายซึ่งเธอบ่นจะทำอยู่ตลอดอยู่แล้วแต่ก็ทำไม่กี่วันก็เลิกเป็นแบบนี้อยู่หลายครั้ง ซึ้งครั้งล้าสุดนี้เธอลงทุนซื้อรองเท้า ชุด ยิมใหม่ และสุดท้ายทั้งเดือนก็ไปอยู่ประมาณ 10 วัน ซึ่งเหตุผลที่ไม่ค่อยได้ไปคืองานเธอบางวันต้องเดินต้องยืนเยอะทำให้เหนื่อย ผมก็พยายามชวนไปแค่วันหยุด ปกติผมไปยิมหรือวิ่งสัปห์ดาละห้าวัน วันละ 1-2 ชม. คนที่เข้ายิมคงเข้าใจวินัยสำคัญยังไง เพราะชีวิตผมก็เปลี่ยนไปเพราะได้วินัยจากการเข้ายิมมาขัดเกลาจากคนผลัดวันประกันพรุ้งกลายเป็นคนที่ทำอะไรจริงจังขึ้น
3. อย่างที่เห็นในข้อ2. แฟนผมมีความตั้งใจสูง แต่ความพยายามน้อย ท้อง่าย แบบนี้ในทุกๆเรื่อง และจะมีของที่ซื้อมาและไม่ค่อยได้ใช้หลากอย่าง เช่นที่บอกก่อนหน้านี้อย่างรองเท้ากีฬา สปอร์ดบาร์ ก่อนหน้านี้เธอเคยเล่าว่าที่สมัยเด็กๆมีอุปกรณ์กีฬา ดนตรีที่ๆบ้านซื้อให้หลายอย่างแต่ก็ใช้ไม่กี่ครั้งสุดท้ายก็เล่นกีฬาหรือดนตรีไม่ได้สักอย่าง แต่ยังดีที่เธอไม่ใช่ผญ แต่ตัวเท่าไหร่ทำให้มีเงินเหลือเก็บอยู่ แต่ที่ผมมองคือการเห็นคุณค่าของๆที่ซื้อมาและการใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด เพราะผมเกิดในครอบครัวที่ให้ได้อย่างจำกัดการจะได้ของมาแต่ละอย่างมันล้ำค่ามาก จึงติดเป็นนิสัยที่ก่อนจะลงทุนซื้ออะไรสักอย่างต้องคิดว่าขะทำอะไรบ้างตั้งเป้าและพยายามทำจนกว่าจะได้
สรุปปัญหาคือ ผมรู้สึกขัดใจที่เห็นเวลาแฟนมีปัญหาแล้วยอมแพ้เอาแต่ร้องให้เพราะการคาดหวังของตัวเองมากดดันตัวเอง ความไม่พยายามของเธอ นอกจากเรื่องกินเรื่องอื่นๆก็ไม่ค่อยสนใจอะไร และการเห็นค่าของมูลค่าของ ทั้งหมดทำให้ผมรู้สึกขัดใจเวลาเห็นเธอทำอะไรแบบนี้ ซึ่งก่อนคบก็พอจะเห็นแต่คิดว่าเธอยังเด็กพึ่งจบปีเดียว พอได้ทำงานแล้ว ได้รับผิดชอบงานแล้วคงจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น แต่ก็ไม่เปลี่ยนไปเท่าไหร่ ยิ่งพอทำงานยิ่งปล่อยตัวอีกทีนี้ยิ่งไปกันใหญ่ ใครที่พอมีประสบการณ์แบบนี้ช่วยแนะนำหน่อยครับ ตอนนี้เริ่มคิดเปรียบเทียบกับคนอื่นๆรอบข้างยิ่งทำให้รู้สึกว่าเธอไม่เอาไหนไปอีก
ผิดพลาดวกวนไปหน่อยขออภัยปกติไม่ค่อยได้เขียนอะไรยาวๆเท่าไหร่ครับ