จะจัดการกับเพื่อนเห็นแก่ตัวยังไงดี

กระทู้นี้เป็นกระทู้เเรกขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ เเฟนเก่าเราไม่ได้ดีมาก นี่เลิกมาจะปีเเล้วไม่ได้เจอไม่ได้คุยกันมาเป็นปีเเล้ว เเต่ทำไมเรายังลืมไม่ได้ เราอยากลืม เราไม่อยากเจ็บอีกเเล้ว ผู้ชายคนนี้บอกเล

คือความรักของเรามันเป็นเกี่ยวกับเรื่อง แฟนเก่ากับแฟนปจุบันค่ะ ตอนนี้เราคบกับพี่ที่รู้จักกันมานานเป็นปี จริงๆเเล้วเราก็มีแอบคุยๆกันบ้าง เเต่ไม่ได้จริงจังอะไรมาก จนวันนึงเราเลิกกับแฟนเรา . ด้วยเหตุผล

เรากำลังหางาน เเละไม่รู้ว่า ตัวเองชอบอะไร เราไม่ได้ภาษา เเละก็พูดไม่เก่ง เราไม่ถนัดงานขายสักเท่าไร เเต่เราทุกข์กับงานที่ทำมากๆ ที่บ้านบังคับให้เราต่อโท เราไม่ได้อยากต่อโท ที่ทำงานที่เราทำ เราต้อง ยกเค

- คือเรามีพี่ชายที่คุยกันทุกวัน คุยกันตลอด มาหลายปีแล้ว แต่เราก็ไม่ได้คาดหวังหรืออยากได้สถานะที่มากกว่านี้ เพราะคิดว่าคุยกันเฉยๆ เข้าใจ เราก็มักจะคุยหรือปรึกษาเวลาที่เรามีปัญหากับทางบ้าน หรือทะเลาะกับ

สวัสดีค้า.......กระทู้นี้ก็ไม่มีอะไรมากมายค่ะแค่อยากบ่นเฉยๆ คุณคงเคยเจอแหละคนพวกนี้อยู่ในสังคมเยอะแยะไป ก็เข้าใจละนะว่าบางทีคนเรามันก็มีความเห็นแก่ตัวกันบ้างแต่สำหรับบางคนมันเยอะไปจนไม่สนสี่สนแปดไม่สน

เหตุการณ์ที่จะเล่าและตั้งคำถามกับชาวพันทิป *เป็นเหตุการณ์สมมุติที่เกิดขึ้นมาในหัวในตอนที่พายุฝนกำลังถล่มบ้านในตอนกลางคืน* มิได้เกิดขึ้นจริงแต่อย่างใด แต่ไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ ไม่ว่าจะเลือกทางไห

สอบถามหน่อยครับเรื่องยาวซักหน่อย ผมอาศัยอย่ในซอยมานาน ซึ่งคู่กรณีเป็นพนักงานแขกคนส่งของของโกดังที่มาตั้งใน ซอยได้ประมาณ 1 ปี ซื่อเมื่อก่อนซอยไม่ได้เสียงดังขนาดนี้ แต่พอเข้าก็สร้างความรำคาญมาก เช่นขี่ร

ขอพื้นที่ระบายนะคะ เพราะพูดกับใครไม่ได้เลย แม้แต่กับเพื่อนหรือครอบครัว เครียดจนอยากหนีไปให้ไกลจากตรงนี้ค่ะ จะเล่าให้กระชับที่สุดนะคะ ตัวเรา - มีงานประจำมั่นคงทำ เงินเดือนสูง สวัสดิการดี สามี - ทำธ

ตามหัวข้อเลยค่ะ เราเลิกกันเพราะเขาเป็นคนเห็นแก่ตัวมากๆ ไม่เคยซัพพอร์ตลูกเมียเลย มีแต่ซัพพอร์ตทางบ้านตัวเอง แต่ก่อนเขากับเราทำงานอยู่ด้วยกัน แล้ววันหนึ่งน้องชายเขาเสียเขาเลยอยากกลับไปอยู่บ้านเพื่อจะได้

บทนำ คำถามที่ว่า "บุคคลกระทำตนและผู้อื่นให้เป็นที่รักได้อย่างไร หรือนำพาตนและผู้อื่นให้ประสบทุกข์ได้อย่างไร" เป็นแก่นแท้ของจริยศาสตร์สากล และเป็นประเด็นสำคัญที่พระพุทธศาสนาในยุคต้นได้ให้คำตอ