สวัสดีค่ะเราแอบชอบเค้ามาได้จะ 1 เดือนแล้ว พรุ่งนี้วันที่ 20 ก็ตรบ 1 เดือนพอดี เราชอบเค้ามาตั้งแต่วันที่ 20 เดือนธันวาฯ วันนั้นเป็นวันเข้าค่ายเป็นกิจกรรมรอบกองไฟปกติเค้ากับเราก็ไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่ วันนั้นเค้าก็นั่งอยู่ของเค้าปกติเพื่อรอชมการแสดงรอบกองไฟของห้องอื่นอยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนมีอะไรดลใจให้หันไปมองเค้าเราก็หันไปมองและก็รู้สึกชอบเค้าแบบไม่มีเหตุผลซึ่งก่อนหน้านี้เราก็เห็นเค้าเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียนคนนึงไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น เมื่อกิจกรรมรอบกองไฟจบลงทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันไปนอนคืนนั้นเราก็นอนไม่ค่อยหลับเพราะ 1.อากาศหนาวมาก และ 2.เราคิดแต่เรื่องของเค้าเราคิดหาสาเหตุว่าเพราะอะไรเราถึงชอบเค้าเพราะปกติเวลาเราชอบใครเราก็จะมีเหตุผลแต่ครั้งนี้ไม่ใช่เราคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก หลังจากการเข้าค่ายเราก็ยังคิดอยู่ทุกวันว่าเพราะอะไรแต่ก็ยังคิดไม่ออกสักที ตอนแรกๆเราก็คิดแค่นี่อาจเป็นเพียงอารมณ์ชั่วขณะที่เรารู้สึกเหงาและไม่มีใครแต่พอมันผ่านมาหลายวันเข้าความรู้สึกนั้นมันก็เริ่มไม่ใช่เพราะเราชอบเค้ามากขึ้นทุกๆวัน เรากลับจากเข้าค่ายวันที่21 และเริ่มต้นเรียนอีกครั้งวันที่22 วันนั้นเค้าไม่มาโรงเรียนเรารู้สึกนอยด์นิดๆที่เค้าไม่มาเราอยากเจอหน้าเค้ามากพอวันต่อมาเค้ามาโรงเรียนอย่างที่เราตั้งใจแต่เรากลับเมินหน้าหนีเค้า เค้ายืนอยู่ตรงไหนเราก็จะถอยห่างไปยืนตรงอื่นแต่เราก็แอบมองเค้าทั้งวันเลย ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งรู้สึกเจ็บรู้สึกไม่มีความหวัง ทุกอย่างผ่านมาเรื่อยๆจนประมาณวันที่ 10-11 นี่หล่ะจำไม่ได้เค้าตีแบตฯกับเพื่อนสนิทเราซึ่งเราก็ไปยืนถือไม้ให้เค้า(ไม้นั้นใช้ทำเป็นเน็ต) เราก็ฟินสิยืนถือไม้ไปก็ฟินไป แล้วเวลาขยับตัวไรงี้พื้นรองเท้ามันก็จะเสียดสีกับพื้นถูกมั้ยคะแล้วเราก็เสียวฟันมากเราก็เลยบอกเค้าไปว่า (ขอแทนเค้าว่านายแล้วกันนะ) นายเสียงรองเท้านายอะมันเสียวฟันมากเลยช่วยพยายามอย่าทำให้มันมีเสียงหน่อยได้มั้ย เค้าก็ไม่ได้ตอบอะไรเราก็เล่นต่อเสียงรองเท้าก็ยังดังอยู่ สักพักเราก็บอกเค้าอีกคราวนี้เค้าก็ไม่ได้ตอบอะไรเหมือนเดิมแต่.......มีหยุดแล้วก็กดเท้าลงกับพื้นแล้วก็ขยี้ไปขยี้มาบนพื้นเสียงมันก็ดังชัดกว่าอะสิ (เพราะอันนี้ตั้งใจทำอะ) เราก็แบบคิดในใจขอบคุณนะเพื่อนบอกว่าเสียวฟันเพื่อนก็ยังจะทำอีกเนอะมองบนแปบ (เราก็แอบเขินในใจว่าเค้าแกล้งเราแต่ก็คิดแค่นั้นเพราะถึงเค้าแกล้งเค้าก็คงไม่ได้ชอบเราหรอก) ผ่านไปอีกเราไปเล่าให้เพื่อนฟังว่าเออเนี่ยแกเราชอบเค้าอะแต่ไม่รู้จะทำไงเพื่อนก็บอกว่า เลิกชอบมันเถอะ แล้วเราก็แบบเก็บไปคิดดูเลิกชอบหรอหลังจากนั้นไม่กี่วันเราก็ลองตัดใจจากเค้าพยายามไม่หันไปมอง แต่ยิ่งเราพยายามตัดใจกลับกลายเป็นว่าเราชอบเค้ามากกว่าเดิม ยิ่งพยายามไม่หันไปมองกลายเป็นว่าหันไปมองแทบจะทุกๆ 10 นาที เราก็แบบทำอย่างนั้นก็ไม่ได้อย่างนี้ก็ไม่ได้เลยไม่พยายามตัดใจต่อก็ชอบเค้าเหมือนเดิมเพราะตัดใจแล้วทุกอย่างกลับมากขึ้นกว่าเดิมทีนี้ก็นึกว่าถ้ากลับมาชอบเหมือนเดิมมันคงลดลงหล่ะมั้งแต่เปล่าทุกอย่างก็เพิ่มขึ้นทุกวันจนกลายเป็นรักไปซะแล้ว เราอยากบอกเค้ามากว่าเรารักเค้าเราชอบเค้าแต่เรากลัวว่าเราจะมองหน้าเค้าไม่ติดเพราะปกติเรากับเค้าก็ไม่ใช่เพื่อนสนิทกัน แล้วถ้าไปบอกทุกอย่างมันจะแย่กว่าเดิมมั้ยหรือมันอาจดีกว่าเดิมหรือไม่มันก็เป็นเหมือนเดิมเราคิดมากไปหมด จะทักต่อหน้าก็ไม่กล้าเพราะเค้าเป็คนหน้านิ่งเป็นคนเงียบๆเดาอารมณ์และความรู้สึกยาก (แต่ถึงจะยิ้มหรือไม่ก็หล่อเหมือนกันนั่นแหละ555) แต่พอจะทักแชทก็ไม่กล้าสมองประมวลคำถามไม่ออก ไม่รู้จะถามว่าอะไรไม่รู้จะคุยเรื่องอะไรทั้งที่ในใจอยากคุยเป็นบ้า อยากคุยที่สุด เราไม่รู้จะทำยังไงดี เราอยากบอกเค้าแต่เราก็กลัวว่ามันจะแย่แต่ถ้าเราเก็บไว้เราก็แย่เหมือนกันอะ เราเลยอยากถามความเห็นจากเพื่อนๆพี่ๆ หน่อยค่ะ เราควรจะทำไงหรือมีวิธีอะไรบ้างก็ช่วยแนะกันหน่อยนะคะ
เราให้คำปรึกษาเรื่องนี้กับคนอื่นได้แต่พอมาเป็นเรื่องของตัวเองแล้วนี่จอดสนิทชิดซ้ายเลย T^T
ช่วยหน่อยนะคะ ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ ^-^
ถ้าเป็นแบบนี้เราควรจะทำยังไงดีคะ?
เราให้คำปรึกษาเรื่องนี้กับคนอื่นได้แต่พอมาเป็นเรื่องของตัวเองแล้วนี่จอดสนิทชิดซ้ายเลย T^T
ช่วยหน่อยนะคะ ขอบคุณทุกความคิดเห็นค่ะ ^-^