สวัสดีครับ
ผมพึ่งเล่นพันทิปเป็นครั้งแรกผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะครับ
เริ่มกันเลย ต้องบอกไว้สักนิดนะครับเพื่อนผมคนนี้เป็นคนที่ค่อนข้างจะเข้าใจยากสักนิดนึง
ครับผมคบกับเพื่อนคนนี้ เรียกแทนว่า เอ (นามสมมุตติ)มาก็น่าจะ 2 ปีกว่าๆได้ ตอนแรกๆเขาไม่ได้อยู่ในกลุ่มเดียวกับผมหรอกครับกลุ่มผมมีเพื่อนทั้งหมด 9 คน แล้วอยู่ๆ เอ มันก็เข้ามาเล่นด้วย เลยกลายเป็นมีทั้งหมด 10 คน เอเขาอยู่หอนึง พวกผม 9 คนเช่าบ้านอยู่เป็นหลัง แรกๆก็ไม่มีอะไร ก็เข้ามาคุยเล่น สนุกเฮฮา ตามประสาวัยรุ่น มีอยู่ช่วงนึงพวกผมตัดสินใจย้ายหอไปอยู่หอเป็นห้องแถว ห้องนึงจะอยู่ได้ 2 คน ผมก็ได้เป็นผู้โชคดีได้อยู่ร่วมห้องกับเอ ย้ายมาอยู่ได้ 1 เดือน ต้องบอกก่อนเลยว่าผมเป็นคนที่มีความอดทนสูงระดับนึง ผมเริ่มรู้สึกว่าเอไม่มีความเกรงใจให้ผมเลย ไม่ให้ความเกรงใจยังไงหรอครับ คือ เอ เป็นคนที่คุยโทรศัพท์เสียงดัง ดังมากกกก จนเขาคุยกับใครว่าอะไรผมรู้หมด เอเขามีแฟน แฟนเขาจะชอบโทรมาดึกๆ ตี2 ตี3 โทรมาไม่ขาดสายทุกวัน แล้วคนที่ตื่นก่อนเอ ก็คือผมเพราะผมเป็นคนที่รู้สึกตัวง่าย ส่วนเอเป็นคนหลับลึก แฟนมันก็โทรมารอบแล้วรอบเล่า มันก็ไม่ตื่นมารับ ตั้งทั้งสั่นทั้งเสียง เสียงดังมากกกกกกกกก บางทีก็หยิบมาดูนะแต่มันไม่รับไม่ปิดเสียงใดๆทั้งสิ้น จนผมนอนต่อไม่ได้ ต้องได้หาหูฟังมาเสียบเปิดเพลงดังๆกล่อมตัวเองนอน บางครั้งผมก็ต้องได้ออกไปนอนหน้าทีวีเพราะรำคาญมัน บางครั้งก็สงสารตัวเองแต่ก็รำคาญมันมากกว่า เป็นอยู่อย่างนั้น จนชิน ถามว่าผมไม่บอกเอหรอ ผมบอกนะ มันตอบมาแค่ อืม อือ โอเค จะพยายามปรับละกันเนาะ...... แต่เอมันก็ยังดำเนินชีวิตของมันไปในแบบเดิมทุกวันไม่เปลี่ยนแปลง ผิดกับผมเวลาแม่หรือที่บ้านผมโทรมาผมจะออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกกลัวเอมันรำคาญผมเหมือนที่ผมรำคาญมัน ผมก็คุยโทรศัพท์เสียงดีงเหมือนกันยิ่งเวลาคุยกับครอบครัวยิ่งดัง ผมก็คิดบอกตัวเองว่า เอออะไรที่ปล่อยผ่านได้ก็ปล่อยผ่านไปคนเรามันหลายคนหลายความคิดหลายนิสัยก็ต้องปรับเปลี่ยนเรีนรู้กันไปล่ะว้า!! เด๋วมันก็คงจะดีขึ้นมั้ง แต่ก็ยังทนได้ปล่อยผ่าน แต่เรื่องนี้พีคสุด #เอาผมไปอ้างกับแม่ว่าอยู่กับผม
ทั้งๆที่ตนเอวหนีไปเที่ยวสาว ซึ่งแฟนของเอ พ่อกับแม่เอสั่งห้ามไม่ให้คบ(ไม่บอกละกันเนาะว่าทำไมไม่ให้คบ) แล้วแม่แกก็โทรมาหาผม ผมก็ไม่กล้ารับไม่รู้ว่าจะบอกยังไง แล้วแม่แกก็โทรมา 4-5 รอบจนผมต้องรับ เลยต้องโกหกแม่แกไปว่า ผมคุยงายอยู่กับอาจารย์ครับเลยไม่ได้รับ เอก็อยู่กับผมนี่แหละครับแต่ตอนนี้มันไปเข้าห้องน้ำอยู่ ถ้าเอออกมาเดี๋ยวผมบอกเอให้โทรกลับนะครับ (คิดในใจนรกจะกินกะบานผมไหม) หลังจากนั้นผมก็แชทบอกมันว่า เอโทรกลับหาแม่หน่อยนะแม่เป็นห่วงเอไม่รับโทรศัพท์แม่เลย มันก็บอกแค่ เออๆ เดี๋ยวกูโทรกลับ แล้วมันก็ไปดุแม่มันว่าจะโทรมาเบอร์เพื่อนทำไม ว่างแล้วเด๋วก็จะโทรกลับเองแหละ แล้วมันก็ยังไม่เลิกเอาผมไปอ้างกับแม่มันต่างๆนานา... เอเพื่อนผมมันเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดนะ ขนาดอยู่ด้วยกันกับผมมันยังไม่ค่อยพูดด้วยเลยจนบางทีผมคิดว่าผมได้ไปทำอะไรให้มันโกรธรึป่าว ทำไมมันไม่พดทำไมมันไม่ไปเรียนกับเรา จนได้ตัดสินใจถาม มันบอกว่าไม่ได้โกรธอะไรนะ แค่ไม่อยากพูดเฉยๆไม่มีอะไร
โว๊ะ!!! แล้วเอมันก็ชอบออกไปไหนมาไหนไม่บอกเพื่อน มีครั้งนึงมันออกไปตั้งแต่บ่าย3 จนค่ำ เพื่อนก็ตามหากันให้วุ่นวายกันไปหมดถามใครก็ไม่มีใครเห็น จนกระทั่ง 3 ทุ่ม มันกลับห้องมา ผมก็เดินเข้าไปถามว่าไปไหนมาทำไมไม่บอกเพื่อน เขาตามหาแกกันหมด มันบอกแค่ กูไปเดินตลาด เบื่อๆไม่มีอะไรทำ เพื่อนก็ได้บอกมันว่าเออจะไปไหนมาไหนให้บอกเพื่อนบ้างไม่ใช่ออกไปเฉยๆแบบไม่บอกใคร เผื่อแกไปมีเรื่องชกต่อยหรือไปตายที่ไหนจะได้มีคนตามหาได้ ทำแบบนี้คนอื่นเขาเป็นห่วง มันก็ตอบแค่ อืมๆ อือๆ ครั้งหน้ากูจะบอกพวกละกัน มันก็ทำเหมือนเดิม เวลาที่มีคนบอกน่ะฟังนะแต่ไม่ทำตามทั้งๆที่พวกผมก็ตักเตือนแนะนำแต่เรื่องดีๆ จนบางครั้งพวกผมนั่งคุยกันเรื่องเอกันบ้างก็ว่ารับได้บ้างแหละรับไม่ได้บ้างแหละ บ้างก็ว่าอะไรจะหัวรั้นขนาดนั้นบ้างก็ว่าคนอะไรจะเข้าใจยากขนาดนั้นวะ แล้วเอมันจะขี้งกกับเรื่องที่จำเป็น ส่วนเรื่องไร้สาระต่อให้แพงแค่ไหนมันก็คว้าตังค์มาซื้อ............. เพื่อนๆเคยมีเพื่อนประเภทนี้กันมั่งไหมครับ? พูดคุยกันได้นะครับ
ครั้งนี้พอแค่นี้ก่อนละกันเนาะครั้งหน้าเดี๋ยวมาเล่าต่อครับ
มีใครเคยเจอเพื่อนแบบนี้ไหมครับ รู้สึกยังไงกันถ้าพวกคุณตกอยู่ในสถานะการณ์แบบผม
เริ่มกันเลย ต้องบอกไว้สักนิดนะครับเพื่อนผมคนนี้เป็นคนที่ค่อนข้างจะเข้าใจยากสักนิดนึง
ครับผมคบกับเพื่อนคนนี้ เรียกแทนว่า เอ (นามสมมุตติ)มาก็น่าจะ 2 ปีกว่าๆได้ ตอนแรกๆเขาไม่ได้อยู่ในกลุ่มเดียวกับผมหรอกครับกลุ่มผมมีเพื่อนทั้งหมด 9 คน แล้วอยู่ๆ เอ มันก็เข้ามาเล่นด้วย เลยกลายเป็นมีทั้งหมด 10 คน เอเขาอยู่หอนึง พวกผม 9 คนเช่าบ้านอยู่เป็นหลัง แรกๆก็ไม่มีอะไร ก็เข้ามาคุยเล่น สนุกเฮฮา ตามประสาวัยรุ่น มีอยู่ช่วงนึงพวกผมตัดสินใจย้ายหอไปอยู่หอเป็นห้องแถว ห้องนึงจะอยู่ได้ 2 คน ผมก็ได้เป็นผู้โชคดีได้อยู่ร่วมห้องกับเอ ย้ายมาอยู่ได้ 1 เดือน ต้องบอกก่อนเลยว่าผมเป็นคนที่มีความอดทนสูงระดับนึง ผมเริ่มรู้สึกว่าเอไม่มีความเกรงใจให้ผมเลย ไม่ให้ความเกรงใจยังไงหรอครับ คือ เอ เป็นคนที่คุยโทรศัพท์เสียงดัง ดังมากกกก จนเขาคุยกับใครว่าอะไรผมรู้หมด เอเขามีแฟน แฟนเขาจะชอบโทรมาดึกๆ ตี2 ตี3 โทรมาไม่ขาดสายทุกวัน แล้วคนที่ตื่นก่อนเอ ก็คือผมเพราะผมเป็นคนที่รู้สึกตัวง่าย ส่วนเอเป็นคนหลับลึก แฟนมันก็โทรมารอบแล้วรอบเล่า มันก็ไม่ตื่นมารับ ตั้งทั้งสั่นทั้งเสียง เสียงดังมากกกกกกกกก บางทีก็หยิบมาดูนะแต่มันไม่รับไม่ปิดเสียงใดๆทั้งสิ้น จนผมนอนต่อไม่ได้ ต้องได้หาหูฟังมาเสียบเปิดเพลงดังๆกล่อมตัวเองนอน บางครั้งผมก็ต้องได้ออกไปนอนหน้าทีวีเพราะรำคาญมัน บางครั้งก็สงสารตัวเองแต่ก็รำคาญมันมากกว่า เป็นอยู่อย่างนั้น จนชิน ถามว่าผมไม่บอกเอหรอ ผมบอกนะ มันตอบมาแค่ อืม อือ โอเค จะพยายามปรับละกันเนาะ...... แต่เอมันก็ยังดำเนินชีวิตของมันไปในแบบเดิมทุกวันไม่เปลี่ยนแปลง ผิดกับผมเวลาแม่หรือที่บ้านผมโทรมาผมจะออกไปคุยโทรศัพท์ข้างนอกกลัวเอมันรำคาญผมเหมือนที่ผมรำคาญมัน ผมก็คุยโทรศัพท์เสียงดีงเหมือนกันยิ่งเวลาคุยกับครอบครัวยิ่งดัง ผมก็คิดบอกตัวเองว่า เอออะไรที่ปล่อยผ่านได้ก็ปล่อยผ่านไปคนเรามันหลายคนหลายความคิดหลายนิสัยก็ต้องปรับเปลี่ยนเรีนรู้กันไปล่ะว้า!! เด๋วมันก็คงจะดีขึ้นมั้ง แต่ก็ยังทนได้ปล่อยผ่าน แต่เรื่องนี้พีคสุด #เอาผมไปอ้างกับแม่ว่าอยู่กับผม
ครั้งนี้พอแค่นี้ก่อนละกันเนาะครั้งหน้าเดี๋ยวมาเล่าต่อครับ