ง้อ...

กระทู้สนทนา

https://ttsdemo.com/

ง้อ...

โดย...ลายลิขิต

ฉันนั่งอึ้งมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างอัศจรรย์ใจ สาวสวยถอนสะอื้นพลางเช็ดน้ำตาที่เลอะดวงหน้าออกก่อนเล่าเรื่องราวความรักพิลึกพิลั่นของเธอให้ฉันฟังต่อไป

“คนรักของฉันบอกว่าจะไม่กลับมาอีกแล้วค่ะ เขาโกรธฉันมาก เราทะเลาะกันรุนแรงกว่าทุกครั้ง ฉันไม่เชื่อว่าอยู่ที่โน่นเขาจะไม่มีใคร”

ด้วยอาชีพที่ต้องรับฟังคนอื่นฉันจึงพยักหน้าให้ บอกเป็นนัยว่ากำลังรับฟัง แม้ใจจะค้านเรื่องที่ได้ยินเพียงใดก็ตาม กล่าวเปิดหัวข้อสู่บริการให้คำปรึกษาว่า

“เคยได้ยินมาว่าคนรักกันต้องเชื่อใจกัน ไม่เช่นนั้นจะกลายเป็นไม่ให้เกียรติกับอีกฝ่าย คุณคิดยังไงกับคำพูดนี้คะ” ฉันพูดเพื่อตรวจสอบความคิดของคู่สนทนา

“แต่ฉันหึงเขานี่คะ เราอยู่ไกลกัน ฉันกลัวเขามีผู้หญิงคนอื่นอีกนอกจากฉัน ผู้หญิงเรายอมได้ทุกอย่าง ถึงผู้ชายที่เรารักจะรูปร่างหน้าตายังไง มุทะลุเสียงดังเป็นนักเลงโตหรือเป็นขี้เหล้าเมาหยำเปแค่ไหน แต่เสียทองเท่าหัวไม่ยอมเสียผัวให้ใคร คุณคงเคยได้ยิน”

นี่ก็เป็นอีกเคสหนึ่งซึ่งธรรมดามากที่ฉันมักพบเจอไม่เว้นแต่ละวัน ความรักกับการหึงหวง...ปกติฉันจัดการให้คำปรึกษาได้ไม่ยาก แต่ที่ยากมากจนฉันคิดว่าไม่ธรรมดาก็เพราะเธอบอกว่า...คนรักของเธอเป็นมนุษย์ต่างดาว

หญิงสาวคนนี้เอ่ยชื่อดาวแปลกประหลาดไกลโพ้นออกมาชื่อหนึ่ง ซึ่งนั่นทำให้ฉันลอบถอนใจยาว หยุดความคิดที่จะส่งเธอไปพบแผนกจิตเวชไปก่อน ฉันควรลองฟังเธอเล่าต่ออีกสักนิดดีกว่า

“เมื่อวานเขาร้องไห้หนักมาก ฉันไม่เคยเห็นเขาหลั่งน้ำตามาก่อน ความจริงเขาเคยเล่าให้ฟังว่า กว่าจะผ่านชั้นบรรยากาศของโลกมาหาฉันได้ ร่างกายเขาเจ็บปวดทรมานมาก มันบิดงอผิดรูปผิดร่างมาตลอดทาง แต่เพราะรักฉันเขาจึงยอมทน”

เล่ามาถึงตรงนี้น้ำหูน้ำตาของเธอหลั่งไหลราวทำนบแตก ฉันยื่นกระดาษทิชชูในกล่องให้ครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดก็ยกมาตั้งตรงหน้าให้เธอทั้งกล่อง

“อืม...เล่าต่อสิคะ”

“แต่ฉันมันงี่เง่าเองที่ไม่ฟังเขา ดื้อดึงจะตามเขากลับไปที่ดาวดวงนั้นให้ได้ ไปให้เห็นกับตาว่าเขาไม่มีใครแอบซ่อนเอาไว้ แม้เขาบอกว่าฉันจะต้องตายจากการเดินทาง หรือถ้ารอดก็ต้องตายอยู่ดีเพราะที่นั่นไม่เหมาะกับชาวโลกอย่างเรา ฉันโวยวายไม่ยอมฟังจนเขาผลุนผลันหายวับไป เขาบอกว่าเพราะรักฉัน เขาจึงจะไม่กลับมาหาฉันอีกแล้วค่ะ”

ฉันนิ่งฟังเงียบ ๆ ไม่พูดสอดแทรก ปล่อยให้เธอร่ำไห้ระบายความโศกเศร้าออกมาอย่างเต็มที่จนกระทั่งเรื่องเล่าของเธอจบลง ฉันไม่สามารถให้คำปรึกษาใด ๆ แก่เธอได้ และยังไม่ส่งต่อเธอไปแผนกจิตเวช...

ฉันกลับมาถึงบ้าน นั่งคิดตรึกตรองบนเตียงนอนอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะง้อ...

น้ำตาเจ้ากรรมค่อย ๆ รินไหลเมื่อนึกถึงใบหน้าหม่นหมองและคำพูดน้อยใจแต่ยังสุภาพอ่อนโยนของเขาเมื่อคืนนี้ ฉันใช้หลังมือเช็ดมันออก ว้าเหว่เดียวดายเหลือเกินยามนึกขึ้นมาว่าเขาได้หนีหายไปแล้ว ประโยคเดียวกันกับที่ฉันได้ยินจากเรื่องของหญิงคนนั้น...เขาจากฉันไปเพราะรัก

ยกมือขึ้นแตะอากาศเบื้องหน้าเบา ๆ พลันแผงเรืองใสสีเขียวก็ปรากฏขึ้น มันเป็นเครื่องมือสื่อสารระหว่างฉันกับเขาที่เขามอบให้ ฉันใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่ปุ่มหนึ่งบนแผงนั้น กล้ำกลืนก้อนสะอื้นที่แล่นขึ้นมาจุกแน่นอยู่ตรงลำคอ

วันนี้ฉันต้องงอนง้อผู้ชายจากดาวแอรอนคนที่ฉันแสนรักให้ได้ พ่อมนุษย์ต่างดาวผู้น่ารัก เพราะรักเหลือเกินจึงเผลอทำร้ายเขาด้วยคำพูดโดยไม่ตั้งใจครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าหากเขายังอยู่บนโลกมนุษย์เขาคงได้ยิน แต่ถ้าเขาหนีกลับดาวแอรอนไปแล้ว ฉันคงเหมือนตายทั้งเป็น

ฉันเปล่งเสียงเรียกแผ่วหวิว “ที่รักคะ..ขอโทษนะคะ.”

จบ