เรื่องจริงหรือมันเปนแค่นิยาย

ผม เข้าใจมาเสมอว่าพระเจ้า สร้างมนุษย์ขึ้นมา
ก่อนจะค้นพบว่า เขายังไม่โดดเดี่ยวมากพอ จากนั้นพระองค์จึงได้สร้างเพื่อนร่วมโลกขึ้นมา เพื่อให้เขารู้สึกโดดเดียวยิ่งกว่าเดิม ..
ผมเปนเหมื่อนกับผู้ชายที่โลกหลงลืม ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ลืมความสุข ลืมความสนุก ลืมความรัก ลืมความห่วงใย แต่สิ่งเดียวเลยที่โลกไม่เคยลืมต่อผมนั้น คือความทุข ความทุขที่ได้รับมาจากการตั้งใจ หรือไม่ตั้งใจก็ตาม ผมได้รับมันมาอย่างครบถ้วน ไม่มีขาดเลย ตอนนี้ก็ปาเข้าไป25ปีแล้ว ผมยังคงใช้ชีวิตตามปกติแบบคนทั่วไป มีความรัก มีความชอบ แต่ความรักนั้น ก็มิได้เปนใจกับผมสักเท่าไรเลย ครั้งแล้วครั้งเล่า เจ็บแล้ว เจ็บอีก และในครั้งปัจจุบันนี้ ผมได้รู้สึกรักใครคนนึ่งเข้าไปแบบเต็มเปาเลย เธอคนนี้อาจไม่สมบูรณ์ดั้งใครเขา แต่เธอสมบูรณ์ในทุกๆอย่างสำหรับผม แต่กำแพงในใจเธอ ซึ่งมีคนก่อนหน้าผม กับเธอนั้นได้ร่วมกันสร้างเอาไว้ ผมจึงมีจุดยืนที่ไม่เหมื่อนคนอื่นเขา แต่กระนั้น ผมก็ยังคงยืนอยู่ และพร้อมจะทำทุกอย่างที่จะทำให้เธอมีความสุข และลืมเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้นกับเธอ ลึกๆเอเข้าใจผม และเปนห่วงในความรู้สึกของผม ว่าอนาคตหากเธอจำเปนที่จะต้องกับไปยืนอยู่เคียงข้างชายที่ร่วมสร้างกำแพงนั้นจิง ผมจะทำอย่างไร และเปนอย่างไร ผมตอบเธอเสมอว่า ผมจะคงยืนอยู่ ณ จุดยืนนั้นที่เธอและผมขีดเส้นมันไว้ และผมจะยังคงทำในสิ่งที่ใจผมต้องการ คือสร้างความสุขและแบ่งเบาความทุขให้กับเธอ แต่หัวใจลึกๆข้างในของผม คงยากที่จะอธิบายได้ ว่ามันจะเปนเช่นไร  นีมันคือเรื่องจริงหรือว่ามันคือนิยายกันแน่ ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ