EP.5 : ล็อกเกอร์แดน 2
หลังจากเสียงประหลาดดังมาจากกำแพงด้านหลังของแดน 3
ทุกคนในแดนพยาบาลต่างเงียบกันหมด
ไม่มีใครกล้าพูดว่าเสียงนั้นคืออะไร
แต่ทุกคนรู้ตรงกันอย่างหนึ่ง
—
“มันมาจากซอยกุหลาบ”
—
แมนรีบตะโกนใส่พวกกล้า
“รีบเข้ามาข้างใน! อย่าไปยืนมอง!”
—
คนของแดน 3 รีบช่วยกันปิดประตูเหล็กทันที
เสียงโซ่
เสียงแม่กุญแจ
ดังขึ้นทีละชั้น
ราวกับพวกมันเคยทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
—
ภายในแดนพยาบาลอับชื้นและมืดกว่าที่คิด
ตามพื้นมีเสื่อเก่า ๆ ปูเรียงกันแน่น
มุมหนึ่งมีถังน้ำ
อีกมุมเต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกซ่อนไว้
ทุกอย่างในนี้ถูกแบ่ง “เขต” เอาไว้ชัดเจน
—
คนของแมนอยู่ด้านใน
ส่วนพวกของกล้า
ถูกสั่งให้นอนไปทางท้ายบล็อก
ตรงหน้าห้องน้ำ
—
กลิ่นฉี่
กลิ่นอ้วก
กับคราบเลือดเก่า
ลอยคลุ้งอยู่ตรงนั้น
—
ชายคนหนึ่งจาก 4/2 เดินไปนั่งใกล้กลุ่มของแดน 3
แต่ยังไม่ทันได้นั่งดี
—
“เฮ้ย! อย่ามาใกล้!”
ชายของแมนรีบถีบเสื่อหนี
—
“ถ้ามีเชื้อขึ้นมาล่ะ!”
—
อีกคนรีบพูดเสริม
“ใครจะรู้ว่าพวกเอาอะไรมาติดพวกกูบ้าง”
—
ทั้งแดนเงียบ
เพราะไม่มีใครรู้จริง ๆ ว่า
สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ “ติดกันได้ไหม”
—
สุดท้ายแมนเลยไล่พวกของกล้าไปอยู่ท้ายบล็อก
ใกล้ห้องน้ำ
—
กล้ายังคงนั่งเงียบอยู่มุมเดิม
สีหน้าเย็นผิดปกติ
ตาแดงเหมือนคนยังไม่หายคลั่ง
—
บอสกับวิช่วยกันประคองชายที่โดนกล้าซ้อมก่อนหน้านี้มานอนพิงกำแพง
สภาพเขาหนักมาก
หน้าบวมจนตาปิด
หายใจแรง
บางจังหวะเริ่มเพ้อ
—
“น้ำ…”
เสียงเขาแหบจนแทบไม่ได้ยิน
—
วิมองแล้วเริ่มหน้าเสีย
“
จะตายแล้วนะ…”
—
บอสกัดฟันแน่น
ก่อนเดินไปหาแมนที่นั่งสูบยาเส้นอยู่กลางแดน
—
“พอจะมียาไหม”
—
แมนเหลือบตามอง
ก่อนพ่นควันออกช้า ๆ
“ที่นี่ไม่มีของฟรี”
—
“แต่คนมันจะตายแล้ว”
บอสเริ่มขึ้นเสียง
—
แมนหัวเราะเบา ๆ
ก่อนสายตาจะหันไปมองวิ
—
“งั้นเอาไอ้หน้าอ่อนนั่นมาแลก”
—
ทั้งแดนเงียบทันที
—
วิลุกขึ้นพรวด
“พูด
อะไร!”
—
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากลูกน้องแมน
บางคนเริ่มแซว
บางคนมองวิด้วยสายตาน่าขยะแขยง
—
บาสลุกขึ้นทันที
“ลองพูดอีกทีดิ!”
—
บรรยากาศเริ่มเดือด
คนของแมนหลายคนลุกขึ้นหยิบเหล็กในมือ
ส่วนคนของ 4/2 ก็เริ่มยืนขึ้นเหมือนกัน
—
จังหวะนั้นเอง
กล้าตะโกนลั่นแดน
—
“หยุด!!”
—
ทุกคนหันไปมองทันที
—
กล้าลุกขึ้นช้า ๆ
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นจัด
—
“ตอนนี้แดนนี้… แมนคุม”
—
วิชะงัก
บอสเองก็นิ่งไปเหมือนกัน
—
แมนยิ้มมุมปากทันที
เมื่อเห็นว่ากล้าไม่คิดมีเรื่อง
เขาจึงโยนยาพาราสองเม็ดมาให้บอส
—
“เอาไป”
—
ก่อนพูดต่อ
“แต่พรุ่งนี้เช้า ต้องพากูไปเอาของที่ล็อกเกอร์แดน 2”
—
กล้ารับคำสั้น ๆ
“ได้”
—
หลังจากนั้นทุกคนเริ่มแยกย้ายพักผ่อน
บางคนหลับทั้งที่ตัวสั่น
บางคนยังนั่งเฝ้ายาม
เพราะไม่มีใครไว้ใจใครอีกแล้ว
—
เวลาผ่านไปจนเริ่มมีแสงแดดลอดเข้ามา
เรือนจำทั้งคืนไม่มีเสียงโวยวายเหมือนเมื่อคืน
เหลือเพียงเสียงกรีดร้องไกล ๆ ดังมาเป็นระยะ
รวมถึงเสียงประหลาดบางอย่าง…
จากหลังกำแพงซอยกุหลาบ
—
ครืด…
ครืด…
—
เหมือนมีอะไรบางอย่าง
กำลังลากตัวเองไปตามพื้นปูน
—
เช้า
แมนเดินมาหากล้าทันที
“ไปเอาของได้แล้ว”
—
กล้าที่ยังไม่ได้นอน
ค่อย ๆ ลุกขึ้น
ก่อนหันไปเรียก
“บอส บาส ไปกับกู”
—
แมนพาคนของตัวเองไปอีกกว่าสิบคน
เดินผ่านประตูเล็กที่เชื่อมไปยังแดน 2
ทางเดินแคบและยาว
สองข้างเต็มไปด้วยกำแพงสูงกับลวดหนาม
—
ระหว่างทาง
ทุกคนเริ่มเห็นเลือดตามพื้น
บางจุดมีเศษเนื้อสด ๆ ติดอยู่ตามกำแพง
บางจุดมีรอยมือเปื้อนเลือดลากยาวไปกับพื้น
—
แต่ไม่มีศพ
—
เหมือนมีใคร…
ลากออกไปหมดแล้ว
—
เมื่อมาถึงโซนล็อกเกอร์
ทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม
แม่กุญแจหลายตู้ยังถูกล็อกเอาไว้
แมนจึงสั่งลูกน้องใช้เหล็กทุบออก
—
ปัง!!
ปัง!!
ปัง!!
—
เสียงเหล็กดังสะท้อนไปทั้งแดน
—
บอสกับบาสช่วยกันขนของออกมา
ทั้งกาแฟ
นมกล่อง
ปลากระป๋อง
บุหรี่
ทุกอย่างตอนนี้มีค่ามากกว่าเงิน
—
แต่ในใจบอสยังค้างกับเรื่องเมื่อคืน
สุดท้ายเขาทนไม่ไหว
—
“สรุปพี่จะเอาแต่ตัวเองจริงดิ”
—
กล้ายังคงขนของต่อเงียบ ๆ
ไม่ตอบ
—
บอสเริ่มขึ้นเสียง
“ถ้าพี่คิดแบบนั้น จะพาทุกคนหนีมาทำไม!”
—
กล้าค่อย ๆ หันกลับมา
ก่อนยิ้มบาง ๆ
—
“กูไม่ได้บังคับใคร”
“พวกมันเลือกกันเอง”
—
คำตอบนั้นทำให้บอสเริ่มเดือดทันที
—
“พี่
เปลี่ยนไปแล้ว”
—
กล้าหัวเราะเบา ๆ
“แล้วเพิ่งรู้เหรอ”
—
บอสพุ่งเข้าไปทันที
โครม!!
—
ร่างของกล้ากระแทกใส่ล็อกเกอร์เหล็กเสียงดังลั่น
—
แมนรีบหันมามอง
“
อะไรวะ!”
—
บาสรีบเข้าห้าม
แต่บอสยังตะโกนด่ากล้าไม่หยุด
—
จังหวะนั้นเอง
กล้า…
ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
เลือดไหลออกจากมุมปากช้า ๆ
—
แต่สิ่งที่ทำให้บอสเริ่มรู้สึกแปลก
คือสีหน้าของกล้า
—
เขาไม่ได้โมโหเลย
—
ตรงกันข้าม…
เขากำลัง “ยิ้ม”
—
ยิ้มแบบคนที่กำลังรออะไรบางอย่างอยู่แล้ว
—
กล้าค่อย ๆ หันหน้าไปมองสุดทางเดินมืด ๆ
ด้านหลังโซนล็อกเกอร์
ก่อนพูดเบา ๆ
—
“รอบกูเอาคืนบ้างละ… ”
—
แมนเริ่มขมวดคิ้วทันที
“พูดอะไรของ”
—
แต่กล้าไม่ตอบ
—
เขาเพียงแค่มองไปด้านหลังแมน
พร้อมรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้า
—
และในวินาทีนั้นเอง
—
เสียงบางอย่าง…
ก็ดังขึ้นจากสุดทางเดิน
—
กึก…
กึก…
กึก…
—
เหมือนเสียงเล็บจำนวนมาก
กำลังขูดไปตามกำแพงเหล็ก
—
ลูกน้องของแมนเริ่มหันไปมอง
สีหน้าทีละคนเริ่มซีดลง
—
ส่วนกล้า…
ยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิม
—
เหมือนเขาตั้งใจให้เสียงทุบล็อกเกอร์เมื่อกี้
ดังพอจะเรียก “บางอย่าง”
ออกมาจากซอยกุหลาบ…
EP.5 : ล็อกเกอร์แดน 2
EP.5 : ล็อกเกอร์แดน 2
หลังจากเสียงประหลาดดังมาจากกำแพงด้านหลังของแดน 3
ทุกคนในแดนพยาบาลต่างเงียบกันหมด
ไม่มีใครกล้าพูดว่าเสียงนั้นคืออะไร
แต่ทุกคนรู้ตรงกันอย่างหนึ่ง
—
“มันมาจากซอยกุหลาบ”
—
แมนรีบตะโกนใส่พวกกล้า
“รีบเข้ามาข้างใน! อย่าไปยืนมอง!”
—
คนของแดน 3 รีบช่วยกันปิดประตูเหล็กทันที
เสียงโซ่
เสียงแม่กุญแจ
ดังขึ้นทีละชั้น
ราวกับพวกมันเคยทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว
—
ภายในแดนพยาบาลอับชื้นและมืดกว่าที่คิด
ตามพื้นมีเสื่อเก่า ๆ ปูเรียงกันแน่น
มุมหนึ่งมีถังน้ำ
อีกมุมเต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกซ่อนไว้
ทุกอย่างในนี้ถูกแบ่ง “เขต” เอาไว้ชัดเจน
—
คนของแมนอยู่ด้านใน
ส่วนพวกของกล้า
ถูกสั่งให้นอนไปทางท้ายบล็อก
ตรงหน้าห้องน้ำ
—
กลิ่นฉี่
กลิ่นอ้วก
กับคราบเลือดเก่า
ลอยคลุ้งอยู่ตรงนั้น
—
ชายคนหนึ่งจาก 4/2 เดินไปนั่งใกล้กลุ่มของแดน 3
แต่ยังไม่ทันได้นั่งดี
—
“เฮ้ย! อย่ามาใกล้!”
ชายของแมนรีบถีบเสื่อหนี
—
“ถ้ามีเชื้อขึ้นมาล่ะ!”
—
อีกคนรีบพูดเสริม
“ใครจะรู้ว่าพวกเอาอะไรมาติดพวกกูบ้าง”
—
ทั้งแดนเงียบ
เพราะไม่มีใครรู้จริง ๆ ว่า
สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ “ติดกันได้ไหม”
—
สุดท้ายแมนเลยไล่พวกของกล้าไปอยู่ท้ายบล็อก
ใกล้ห้องน้ำ
—
กล้ายังคงนั่งเงียบอยู่มุมเดิม
สีหน้าเย็นผิดปกติ
ตาแดงเหมือนคนยังไม่หายคลั่ง
—
บอสกับวิช่วยกันประคองชายที่โดนกล้าซ้อมก่อนหน้านี้มานอนพิงกำแพง
สภาพเขาหนักมาก
หน้าบวมจนตาปิด
หายใจแรง
บางจังหวะเริ่มเพ้อ
—
“น้ำ…”
เสียงเขาแหบจนแทบไม่ได้ยิน
—
วิมองแล้วเริ่มหน้าเสีย
“
—
บอสกัดฟันแน่น
ก่อนเดินไปหาแมนที่นั่งสูบยาเส้นอยู่กลางแดน
—
“พอจะมียาไหม”
—
แมนเหลือบตามอง
ก่อนพ่นควันออกช้า ๆ
“ที่นี่ไม่มีของฟรี”
—
“แต่คนมันจะตายแล้ว”
บอสเริ่มขึ้นเสียง
—
แมนหัวเราะเบา ๆ
ก่อนสายตาจะหันไปมองวิ
—
“งั้นเอาไอ้หน้าอ่อนนั่นมาแลก”
—
ทั้งแดนเงียบทันที
—
วิลุกขึ้นพรวด
“พูด
—
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากลูกน้องแมน
บางคนเริ่มแซว
บางคนมองวิด้วยสายตาน่าขยะแขยง
—
บาสลุกขึ้นทันที
“ลองพูดอีกทีดิ!”
—
บรรยากาศเริ่มเดือด
คนของแมนหลายคนลุกขึ้นหยิบเหล็กในมือ
ส่วนคนของ 4/2 ก็เริ่มยืนขึ้นเหมือนกัน
—
จังหวะนั้นเอง
กล้าตะโกนลั่นแดน
—
“หยุด!!”
—
ทุกคนหันไปมองทันที
—
กล้าลุกขึ้นช้า ๆ
ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นจัด
—
“ตอนนี้แดนนี้… แมนคุม”
—
วิชะงัก
บอสเองก็นิ่งไปเหมือนกัน
—
แมนยิ้มมุมปากทันที
เมื่อเห็นว่ากล้าไม่คิดมีเรื่อง
เขาจึงโยนยาพาราสองเม็ดมาให้บอส
—
“เอาไป”
—
ก่อนพูดต่อ
“แต่พรุ่งนี้เช้า ต้องพากูไปเอาของที่ล็อกเกอร์แดน 2”
—
กล้ารับคำสั้น ๆ
“ได้”
—
หลังจากนั้นทุกคนเริ่มแยกย้ายพักผ่อน
บางคนหลับทั้งที่ตัวสั่น
บางคนยังนั่งเฝ้ายาม
เพราะไม่มีใครไว้ใจใครอีกแล้ว
—
เวลาผ่านไปจนเริ่มมีแสงแดดลอดเข้ามา
เรือนจำทั้งคืนไม่มีเสียงโวยวายเหมือนเมื่อคืน
เหลือเพียงเสียงกรีดร้องไกล ๆ ดังมาเป็นระยะ
รวมถึงเสียงประหลาดบางอย่าง…
จากหลังกำแพงซอยกุหลาบ
—
ครืด…
ครืด…
—
เหมือนมีอะไรบางอย่าง
กำลังลากตัวเองไปตามพื้นปูน
—
เช้า
แมนเดินมาหากล้าทันที
“ไปเอาของได้แล้ว”
—
กล้าที่ยังไม่ได้นอน
ค่อย ๆ ลุกขึ้น
ก่อนหันไปเรียก
“บอส บาส ไปกับกู”
—
แมนพาคนของตัวเองไปอีกกว่าสิบคน
เดินผ่านประตูเล็กที่เชื่อมไปยังแดน 2
ทางเดินแคบและยาว
สองข้างเต็มไปด้วยกำแพงสูงกับลวดหนาม
—
ระหว่างทาง
ทุกคนเริ่มเห็นเลือดตามพื้น
บางจุดมีเศษเนื้อสด ๆ ติดอยู่ตามกำแพง
บางจุดมีรอยมือเปื้อนเลือดลากยาวไปกับพื้น
—
แต่ไม่มีศพ
—
เหมือนมีใคร…
ลากออกไปหมดแล้ว
—
เมื่อมาถึงโซนล็อกเกอร์
ทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม
แม่กุญแจหลายตู้ยังถูกล็อกเอาไว้
แมนจึงสั่งลูกน้องใช้เหล็กทุบออก
—
ปัง!!
ปัง!!
ปัง!!
—
เสียงเหล็กดังสะท้อนไปทั้งแดน
—
บอสกับบาสช่วยกันขนของออกมา
ทั้งกาแฟ
นมกล่อง
ปลากระป๋อง
บุหรี่
ทุกอย่างตอนนี้มีค่ามากกว่าเงิน
—
แต่ในใจบอสยังค้างกับเรื่องเมื่อคืน
สุดท้ายเขาทนไม่ไหว
—
“สรุปพี่จะเอาแต่ตัวเองจริงดิ”
—
กล้ายังคงขนของต่อเงียบ ๆ
ไม่ตอบ
—
บอสเริ่มขึ้นเสียง
“ถ้าพี่คิดแบบนั้น จะพาทุกคนหนีมาทำไม!”
—
กล้าค่อย ๆ หันกลับมา
ก่อนยิ้มบาง ๆ
—
“กูไม่ได้บังคับใคร”
“พวกมันเลือกกันเอง”
—
คำตอบนั้นทำให้บอสเริ่มเดือดทันที
—
“พี่
—
กล้าหัวเราะเบา ๆ
“แล้วเพิ่งรู้เหรอ”
—
บอสพุ่งเข้าไปทันที
โครม!!
—
ร่างของกล้ากระแทกใส่ล็อกเกอร์เหล็กเสียงดังลั่น
—
แมนรีบหันมามอง
“
—
บาสรีบเข้าห้าม
แต่บอสยังตะโกนด่ากล้าไม่หยุด
—
จังหวะนั้นเอง
กล้า…
ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
เลือดไหลออกจากมุมปากช้า ๆ
—
แต่สิ่งที่ทำให้บอสเริ่มรู้สึกแปลก
คือสีหน้าของกล้า
—
เขาไม่ได้โมโหเลย
—
ตรงกันข้าม…
เขากำลัง “ยิ้ม”
—
ยิ้มแบบคนที่กำลังรออะไรบางอย่างอยู่แล้ว
—
กล้าค่อย ๆ หันหน้าไปมองสุดทางเดินมืด ๆ
ด้านหลังโซนล็อกเกอร์
ก่อนพูดเบา ๆ
—
“รอบกูเอาคืนบ้างละ… ”
—
แมนเริ่มขมวดคิ้วทันที
“พูดอะไรของ”
—
แต่กล้าไม่ตอบ
—
เขาเพียงแค่มองไปด้านหลังแมน
พร้อมรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้า
—
และในวินาทีนั้นเอง
—
เสียงบางอย่าง…
ก็ดังขึ้นจากสุดทางเดิน
—
กึก…
กึก…
กึก…
—
เหมือนเสียงเล็บจำนวนมาก
กำลังขูดไปตามกำแพงเหล็ก
—
ลูกน้องของแมนเริ่มหันไปมอง
สีหน้าทีละคนเริ่มซีดลง
—
ส่วนกล้า…
ยังคงยิ้มอยู่เหมือนเดิม
—
เหมือนเขาตั้งใจให้เสียงทุบล็อกเกอร์เมื่อกี้
ดังพอจะเรียก “บางอย่าง”
ออกมาจากซอยกุหลาบ…