การมีธรรมะรู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง

ผมได้ไปปั่นจักรยานเล่นที่สวนรถไฟเพื่อออกกำลังกายมาตั้งแต่เช้าและก็ได้แวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งมาชุดนึงเพื่อจะเอาไปกินที่สวนเป็นมื้อเช้า พอได้ที่เหมาะ ๆ แล้วก็เลยจัดการนั่งกินเลย แต่พอนั่งกินไปได้สักพักก็ได้มีนกทั้งหลายมาขอแจมด้วยไม่ว่าจะเป็น เอี้ยง พิราบหรืออีกาก็มา แต่อีกาจะมาเยอะกว่าประมาณเกือบ 10 ตัวเห็นจะได้ผมสงสารก็เลยได้แบ่งให้นกเหล่านั้นได้กินทีแรกกะว่าจะให้กินสักนิดแต่พอเห็นนกต่างก็เข้ามาแย่งกันกินจนบางตัวก็ไล่จิกตัวที่ได้อาหารไปก็เกิดรู้สึกสงสารมากก็เลยตัดสินใจให้ที่เหลือหมดเลยซึ่งก็ยังไม่อิ่มหรอกครับแต่คิดว่าเดี๋ยวเราก็ไปหาซื้ออะไรมากินใหม่ก็ได้ แต่นกพวกนี้กว่าจะหาอาหารได้ช่างยากเย็นแสนเค็ญยิ่งนักจึงได้ให้ไปด้วยความสงสารและดีใจที่เห็นพวกมันได้กินถึงแม้ว่าจะไม่มากพอให้นกอิ่มแต่ผมรู้สึกอิ่มใจแทนที่ได้รู้สึกแบบนี้ ในขณะที่ผมกำลังมองดูนกกินอยู่นั้นผมก็พลางคิดไปว่า นกทั้ง 3 ชนิดนี้มีเพียงแค่อีกาเท่านั้นที่คนส่วนมากจะรังเกียจและกลัวมันอาจเป็นเพราะมันตัวค่อนข้างใหญ่กว่านกพิราบและนกเอี้ยง แถมตัวก็เป็นสีดำสนิทและปากก็ยาวแหลมดูน่ากลัวมากกว่าโอกาสที่จะมีคนให้อาหารพวกกานั้นคงจะมีน้อยมากเพราะเราชอบไปมองดูสัตว์อื่นหรือสิ่งอื่นด้วยกิเลสของเราเองจึงทำให้เกิดความไม่ชอบหรือชอบ พอใจหรือไม่พอใจ มาตัดสินบดบังความเป็นจริงไปหมด แต่ถ้าหากเรามีจิตที่มองเห็นตามความเป็นจริงว่าสัตว์ทุกตัวล้วนรักชีวิต มีความหิว มีความกลัวด้วยกันทั้งนั้นเราก็จะไม่เกิดการแบ่งแยกอะไรทั้งสิ้น มีแต่จะให้อย่างเดียวเท่านั้นเท่าที่เราจะพอช่วยได้ พอคิดแบบนี้น้ำตาก็ไหลออกมาอีกแล้วไม่รู้เพราะอะไรแต่ก็รู้สึกมีความสุขและผมคิดว่าคงเป็นเพราะธรรมะจึงทำให้จิตของผมได้คิดเช่นนี้ เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่สามารถคิดเช่นนี้ได้เลย และที่ผมเขียนมาทั้งหมดนี้เพียงแค่เจตนาอยากจะชี้ให้เห็นว่าการที่เรามีธรรมะอยู่ในใจเสมอแล้วความคิด การพูดจาและการกระทำจะต้องเป็นไปในทางที่ดีอย่างแน่นอนครับ