อยู่ในครอบครัวมีทุกอย่าง มีเงิน ทอง ที่ดิน กิจการ มีพ่อ มีแม่ มีน้อง มีญาติ
แต่เนื่องจากดำเนินชีวิตอย่างยากลำบากเพราะ พ่อ ใช้อำนาจกับคนในครอบครัว ในทุกๆเรื่อง สิ่งที่จำเป็นจะไม่สนใจ แต่ถ้าเป็นเรื่องกิน คือต้องหรูหรา ต้องแพง ของที่จำเป็นเวลาซื้อจะโดนด่า สิ่งไหนที่เป็นของส่วนตัวที่ทำให้เอาตัวรอดได้ เช่น เงิน ทอง ที่ดิน หรือของที่มีแล้วสามารถแยกตัวออกไปได้โดยไม่มีพ่อ เก็บได้เก็บหมด อันที่เก็บไม่ได้เช่น ที่ดินจะบังขับให้ขายแล้วพ่อจะเก็บตังไว้ คือ ต้องพึ่งพ่ออย่างเดียว เวลาทำอะไรไม่เคยเห็นค่า เห็นแต่มันเป็นเพราะหน้าที่ ทำไปเพราะหน้าที่ ไม่เห็นความห่วงใยที่มีให้ ไม่ชอบคนอวดเก่งด่าคนอื่นไปทั่ว แต่พ่อชอบอวดเก่งกับคนในบ้านไม่กล้ากับคนนอกบ้าน ไม่ชอบคนขี้แอ๊คด่าคนอื่นด้วยเหมือนกัน แต่พ่อขี้แอ๊คซะเอง มีปืนก็ขู่ ขู่ฆ่าลูกตัวเองอ่ะ เชื่อว่ามีบางครอบครัวเป็นเหมือนกัน แต่ส่วนน้อย สอนให้ลูกเป็นแต่หัวหน้า เอ่ะอ่ะอะไรก็หัวหน้าหัวหน้า พ่อเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น เช่น ลูกไปทำกิจกรรมนัด 10 โมง ออกจากบ้านเกือบ 10 โมง สุดท้ายไม่ทัน
เวลาคุยกับคนในบ้าน คนในบ้านฟังแล้วดูน่าสมเพชน่าอายมากเลย พูดแบบว่าไม่มีความคิดเลย แถมชอบกลับกรอกไปมาอีกด้วย เอาเป็นว่าพ่อพูดให้คนในบ้านฟังอย่างเดียวนะ กับคนอื่นๆไม่กล้าไปพูด
เวลาไปเจอคนอื่นๆมา ไม่ว่าจะเพื่อน จะพนักงานเซเว่น คนต่อคิว คนเดินข้างถนน คนขับรถด้านหน้า คนขี่บิ้กไบค์ คนขับกระบะแต่ง รถแต่ง คนลงทุนทำบ้านเช่า คนทำมาหากิน คนบ้า ลูกคนอื่น ครอบครัวคนอื่น คนดี นักการเมือง ญาติพี่น้องกันเอง คนร่วมงาน
พ่อจะนินทาให้คนในบ้านฟัง คือเราฟังแล้วเรารู้สึกว่า ถ้าคนที่ถูกนินทามาฟังด้วยนะ คงแบบว่า ตอกพ่อกลับหน้าแตกเลยแหละ เอาง่ายๆ คือชอบเอาไฟนอกบ้านเข้ามาเผาในบ้านตัวเอง พอเล่าเสร็จก็ทะเลาะกับตบตีกัน
แต่โดยนิสัยแล้วพ่อเป็นคนหน้าใหญ่กับคนนอกครอบครัว ใช้เงินเพื่อซื้อใจ ย้ำ ซื้อใจ ด้วย เงิน ประมาณว่า มีเงินเยอะเลี้ยงนู่นนี่นั่นแล้วต้องก้มหัวให้พ่อ เป็นใคร ใครเจอก็ไม่ชอบ เงินหน่ะชอบทุกคนแหละแต่นิสัยแบบนี้ใครชอบก็แล้วแต่คน
ปวดหัวมากตั้งแต่เกิดมา20ปีดีนะมีช่วงเด็กทารกอยู่ 3 ปี ที่จำความไม่ได้ หลังจากนั้นจะทวีคูณมาเรื่อยๆ จนตอนนี้ผมคิดว่า
ผมเป็น
โรคซึมเศร้า
โรคเครียด
โรควิตกกังวล
ส่วนโรคต่างๆที่ยังไม่มีก็จะตามโรคพวกนี้มาแหละ
เบื่อมากกับนิสัยชอบดูถูกคน ดูถูกคนจน อิจฉาคนรวย อยากแยกตัวออกไปอย่างมาก ใช้ชีวิตอย่างสมถะ ไม่อยากได้บ้านหรู ไม่อยากได้บ้านใหญ่ ไม่ได้ได้เงินทองล้นหลาม ไม่อยากได้ชื่อเสียงเป็นหน้าเป็นตา อยากเอาออกไปให้หมดเลย แล้วเอาความสุขมาเถอะ ถึงจะต้องปลูกผักปลูกข้าวกินเอง ก็พอใจที่จะทำ ดีกว่าอยู่โดยที่ไม่มีความสุขเลย
ปล.ขออภัยหากกระทู้นี้สื่อไม่เข้าใจ ต้องขออภัยด้วย ไม่มีกำลังใจอะไรเลย อยากระบาย แต่เรียบเรียงจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้ว พยายามอย่างที่สุด คือในขณะที่พิมพ์อยู่ จิตก็ตก ลอยไปเรื่อยๆ คิดอะไรไม่ออก ถ้าอะไรที่คิดว่ามันไม่ดีช่วยแนะนำด้วย เพราะตอนนี้ ไม่สามารถคิดอะไรได้เลย
อยู่ในครอบครัวที่พร้อมทุกอย่าง แต่ยังไม่พอใจ อยากเอาที่มีออกเพื่อแลกสิ่งเดียว*ถ้าอ่านจบแล้วคิดว่าไม่ดีแนะนำได้ไม่ว่ากัน
แต่เนื่องจากดำเนินชีวิตอย่างยากลำบากเพราะ พ่อ ใช้อำนาจกับคนในครอบครัว ในทุกๆเรื่อง สิ่งที่จำเป็นจะไม่สนใจ แต่ถ้าเป็นเรื่องกิน คือต้องหรูหรา ต้องแพง ของที่จำเป็นเวลาซื้อจะโดนด่า สิ่งไหนที่เป็นของส่วนตัวที่ทำให้เอาตัวรอดได้ เช่น เงิน ทอง ที่ดิน หรือของที่มีแล้วสามารถแยกตัวออกไปได้โดยไม่มีพ่อ เก็บได้เก็บหมด อันที่เก็บไม่ได้เช่น ที่ดินจะบังขับให้ขายแล้วพ่อจะเก็บตังไว้ คือ ต้องพึ่งพ่ออย่างเดียว เวลาทำอะไรไม่เคยเห็นค่า เห็นแต่มันเป็นเพราะหน้าที่ ทำไปเพราะหน้าที่ ไม่เห็นความห่วงใยที่มีให้ ไม่ชอบคนอวดเก่งด่าคนอื่นไปทั่ว แต่พ่อชอบอวดเก่งกับคนในบ้านไม่กล้ากับคนนอกบ้าน ไม่ชอบคนขี้แอ๊คด่าคนอื่นด้วยเหมือนกัน แต่พ่อขี้แอ๊คซะเอง มีปืนก็ขู่ ขู่ฆ่าลูกตัวเองอ่ะ เชื่อว่ามีบางครอบครัวเป็นเหมือนกัน แต่ส่วนน้อย สอนให้ลูกเป็นแต่หัวหน้า เอ่ะอ่ะอะไรก็หัวหน้าหัวหน้า พ่อเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบใดๆทั้งสิ้น เช่น ลูกไปทำกิจกรรมนัด 10 โมง ออกจากบ้านเกือบ 10 โมง สุดท้ายไม่ทัน
เวลาคุยกับคนในบ้าน คนในบ้านฟังแล้วดูน่าสมเพชน่าอายมากเลย พูดแบบว่าไม่มีความคิดเลย แถมชอบกลับกรอกไปมาอีกด้วย เอาเป็นว่าพ่อพูดให้คนในบ้านฟังอย่างเดียวนะ กับคนอื่นๆไม่กล้าไปพูด
เวลาไปเจอคนอื่นๆมา ไม่ว่าจะเพื่อน จะพนักงานเซเว่น คนต่อคิว คนเดินข้างถนน คนขับรถด้านหน้า คนขี่บิ้กไบค์ คนขับกระบะแต่ง รถแต่ง คนลงทุนทำบ้านเช่า คนทำมาหากิน คนบ้า ลูกคนอื่น ครอบครัวคนอื่น คนดี นักการเมือง ญาติพี่น้องกันเอง คนร่วมงาน
พ่อจะนินทาให้คนในบ้านฟัง คือเราฟังแล้วเรารู้สึกว่า ถ้าคนที่ถูกนินทามาฟังด้วยนะ คงแบบว่า ตอกพ่อกลับหน้าแตกเลยแหละ เอาง่ายๆ คือชอบเอาไฟนอกบ้านเข้ามาเผาในบ้านตัวเอง พอเล่าเสร็จก็ทะเลาะกับตบตีกัน
แต่โดยนิสัยแล้วพ่อเป็นคนหน้าใหญ่กับคนนอกครอบครัว ใช้เงินเพื่อซื้อใจ ย้ำ ซื้อใจ ด้วย เงิน ประมาณว่า มีเงินเยอะเลี้ยงนู่นนี่นั่นแล้วต้องก้มหัวให้พ่อ เป็นใคร ใครเจอก็ไม่ชอบ เงินหน่ะชอบทุกคนแหละแต่นิสัยแบบนี้ใครชอบก็แล้วแต่คน
ปวดหัวมากตั้งแต่เกิดมา20ปีดีนะมีช่วงเด็กทารกอยู่ 3 ปี ที่จำความไม่ได้ หลังจากนั้นจะทวีคูณมาเรื่อยๆ จนตอนนี้ผมคิดว่า
ผมเป็น
โรคซึมเศร้า
โรคเครียด
โรควิตกกังวล
ส่วนโรคต่างๆที่ยังไม่มีก็จะตามโรคพวกนี้มาแหละ
เบื่อมากกับนิสัยชอบดูถูกคน ดูถูกคนจน อิจฉาคนรวย อยากแยกตัวออกไปอย่างมาก ใช้ชีวิตอย่างสมถะ ไม่อยากได้บ้านหรู ไม่อยากได้บ้านใหญ่ ไม่ได้ได้เงินทองล้นหลาม ไม่อยากได้ชื่อเสียงเป็นหน้าเป็นตา อยากเอาออกไปให้หมดเลย แล้วเอาความสุขมาเถอะ ถึงจะต้องปลูกผักปลูกข้าวกินเอง ก็พอใจที่จะทำ ดีกว่าอยู่โดยที่ไม่มีความสุขเลย
ปล.ขออภัยหากกระทู้นี้สื่อไม่เข้าใจ ต้องขออภัยด้วย ไม่มีกำลังใจอะไรเลย อยากระบาย แต่เรียบเรียงจับต้นชนปลายไม่ถูกแล้ว พยายามอย่างที่สุด คือในขณะที่พิมพ์อยู่ จิตก็ตก ลอยไปเรื่อยๆ คิดอะไรไม่ออก ถ้าอะไรที่คิดว่ามันไม่ดีช่วยแนะนำด้วย เพราะตอนนี้ ไม่สามารถคิดอะไรได้เลย