สวัสดีค่ะ ตังแต่จำความได้เราก็อยู่ที่ปทุมธานีเราอยู่ที่หอพักเราอยู่กับพ่อแม่และพี่นานๆชวงวันหยุด,ปิดเทอม เรากับคครอบครัวก็จะกลับไปหาปู่,น่า,ตา,นาย
ช่วงที่เราอยู่ปทุมเป็นช่วงที่มีความสุขมากเพราะมีเพื่อนที่หอพักและพวกคนที่หอนิสัยดีกันมาถึงจะมีพวกซึ่งเสตติดแต่พวกเข้าก็เป็นsafe zoneสำหรับเราพวกเพื่อนก็คุยได้ทุกอย่างพึงพาได้บางไม่ได้บางแต่ก็ช◌่วยเต็มที่ตอนที่เรียนอยู่ที่ปทุมโดนเพือนนินทาเลยไม่ได้สนใจและไม่ได้โกรตอะไร
ตอนช่วงป.3เราต้องย้ายโรงเรียนเราย้ายมาอยู่ต่างจังหวัดบ้านนอกเลยละเราเข้ามาวันแรกก็ยังไม่มีอะไรแต่อยูไปอยู่มาเราดันไปมีเรื่องกับหัวหน้าห้องเป็นเกตุผลที่โครตเล็กแต่ก็จบที่เราไม่มีใครหัวหน้าหยิกเราจนเลือดออกตอนนี้ก็ยังมีแผลเป็นอยู่สวนหัวหน้าไม่ได้เป็นไร(ส้วนเราก็เป็นคนไปขอโทษและไม่ได้คำขอโทษกลับมา)เราไม่ได้สวนอะไรไปแค่พักออกเพราะตอนเด็กพวกรุ่งพี่สอนไม่ให้ต่อยผู้หญิง(บอกตามตรงถ้าย้อนกลับไปได้ก็คงต่อยไปหมัดหนึ่ง)ป.3ตอนนั้นไม่มีใครเล่นเดี๋ยวเกรตตกไม่อยากทำอะไรแต่พอขึงป.4มาก็เลิมสนิดกันเพราะเราก็เป็นคนให้อภัยง่ายอยู่แล้วต้องบอกก่อนว่าห้องเรามีแค่14คนถึงจะมีนินทากันบางแต่ก็ไปเครียกันให้รู้เรียงเหมือนเดิมพวกนั้นทุกคนนิสัยแย่กันมากเราเริ่มมาคุยกันตรงๆแต่ละคนก็ปรับตัวดีๆขึ้นทุกคนเริ่มเปิดใจข้อสรุปที่ฟันมาจากหลายคนสาเหตุก็มาจากที่บ้านคนรอบตัวแต่ละคนทำเอาโกรตไม่ลงเลยพอเราโตขึ้นก็อยากเข้าสายฟุตบอลก็เลยไปเข้าห้องกีฬาอันนี้คือแย่ด้วยสันดารล้อกันเป็นเรื่องปกติเอาปมด้องมายำกันเป็นว่าเล่นล้อชื่อพ่อแม่กันถ้ายรูปหลุดไปลงกลุ่มต้อมกันจริงจังเกือบทุกวันมีเพือนคนหนึ่งไปเยี่ยวแล้วโดนออบถ่ายถูกส่งเข้ามาในกลุ่มถึงจะส่งแล้วก็ลบแต่คิดดูดิเป็นเราจะรู้สึงยังไงส่วนเราโดนล้อทุกวันทั้งผู้หญิงผู้ชายเราเป็นผู้หญิงคนเดียวในห้องที่โดนถึงผู้หญิงตอนนี้จะไม่ทำเหมือนเราไม่ใช้เพื่อนเหมื่อนแต่ก่อนแต่ก็ล่อเยอะกว่าเดิม ตอนนี้ไม่ได้มีsafe zoneแบบแต่ก่อนต่างคนต่างแยกย้ายเวลาก็ไม่ตรงกันตอนนี้เราก็โตแล้ว เออแล้วก็มีเพื่อนคนหนึ่งตอนแรกนิสัยดีมากตอนนี้ก็จากหน้ามือเป็นหลังตีน
เราก็ขอใช้พื้นที่นี้ระบายและอยากฟากให้นึกถึงใจเขาใจเรา
และก็การเห็นเราสำคัญแค่ตอนต◌ัวเองได้ประโยชน์
โคตรแย่เห็นแกตัว นิสัยมันเปลี่ยนไม่ยากลอมทำดูก่อนถึงจะไม่มีใครให้โอกาสแต่เราให้โอกาศนะแค่อยากปรับปรุงตัวก็ด◌ีใจมากแล้วแต่ถ้าปรับปรุงตัวได้จะดีใจมากกว่าคิดสะว่าการปรุบตัวของเราในอนาคตข้างหน้าจะสร้างคนที่ดีต่อสังคม
โกรตก◌ันไปก็หน◌ักใจเปล่า
(ถ้าพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกก็ขอโทษด้วยนะคะขอบคุณคะ)
สังคมโรงเรียนไทย
ช่วงที่เราอยู่ปทุมเป็นช่วงที่มีความสุขมากเพราะมีเพื่อนที่หอพักและพวกคนที่หอนิสัยดีกันมาถึงจะมีพวกซึ่งเสตติดแต่พวกเข้าก็เป็นsafe zoneสำหรับเราพวกเพื่อนก็คุยได้ทุกอย่างพึงพาได้บางไม่ได้บางแต่ก็ช◌่วยเต็มที่ตอนที่เรียนอยู่ที่ปทุมโดนเพือนนินทาเลยไม่ได้สนใจและไม่ได้โกรตอะไร
ตอนช่วงป.3เราต้องย้ายโรงเรียนเราย้ายมาอยู่ต่างจังหวัดบ้านนอกเลยละเราเข้ามาวันแรกก็ยังไม่มีอะไรแต่อยูไปอยู่มาเราดันไปมีเรื่องกับหัวหน้าห้องเป็นเกตุผลที่โครตเล็กแต่ก็จบที่เราไม่มีใครหัวหน้าหยิกเราจนเลือดออกตอนนี้ก็ยังมีแผลเป็นอยู่สวนหัวหน้าไม่ได้เป็นไร(ส้วนเราก็เป็นคนไปขอโทษและไม่ได้คำขอโทษกลับมา)เราไม่ได้สวนอะไรไปแค่พักออกเพราะตอนเด็กพวกรุ่งพี่สอนไม่ให้ต่อยผู้หญิง(บอกตามตรงถ้าย้อนกลับไปได้ก็คงต่อยไปหมัดหนึ่ง)ป.3ตอนนั้นไม่มีใครเล่นเดี๋ยวเกรตตกไม่อยากทำอะไรแต่พอขึงป.4มาก็เลิมสนิดกันเพราะเราก็เป็นคนให้อภัยง่ายอยู่แล้วต้องบอกก่อนว่าห้องเรามีแค่14คนถึงจะมีนินทากันบางแต่ก็ไปเครียกันให้รู้เรียงเหมือนเดิมพวกนั้นทุกคนนิสัยแย่กันมากเราเริ่มมาคุยกันตรงๆแต่ละคนก็ปรับตัวดีๆขึ้นทุกคนเริ่มเปิดใจข้อสรุปที่ฟันมาจากหลายคนสาเหตุก็มาจากที่บ้านคนรอบตัวแต่ละคนทำเอาโกรตไม่ลงเลยพอเราโตขึ้นก็อยากเข้าสายฟุตบอลก็เลยไปเข้าห้องกีฬาอันนี้คือแย่ด้วยสันดารล้อกันเป็นเรื่องปกติเอาปมด้องมายำกันเป็นว่าเล่นล้อชื่อพ่อแม่กันถ้ายรูปหลุดไปลงกลุ่มต้อมกันจริงจังเกือบทุกวันมีเพือนคนหนึ่งไปเยี่ยวแล้วโดนออบถ่ายถูกส่งเข้ามาในกลุ่มถึงจะส่งแล้วก็ลบแต่คิดดูดิเป็นเราจะรู้สึงยังไงส่วนเราโดนล้อทุกวันทั้งผู้หญิงผู้ชายเราเป็นผู้หญิงคนเดียวในห้องที่โดนถึงผู้หญิงตอนนี้จะไม่ทำเหมือนเราไม่ใช้เพื่อนเหมื่อนแต่ก่อนแต่ก็ล่อเยอะกว่าเดิม ตอนนี้ไม่ได้มีsafe zoneแบบแต่ก่อนต่างคนต่างแยกย้ายเวลาก็ไม่ตรงกันตอนนี้เราก็โตแล้ว เออแล้วก็มีเพื่อนคนหนึ่งตอนแรกนิสัยดีมากตอนนี้ก็จากหน้ามือเป็นหลังตีน
เราก็ขอใช้พื้นที่นี้ระบายและอยากฟากให้นึกถึงใจเขาใจเรา
และก็การเห็นเราสำคัญแค่ตอนต◌ัวเองได้ประโยชน์
โกรตก◌ันไปก็หน◌ักใจเปล่า
(ถ้าพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกก็ขอโทษด้วยนะคะขอบคุณคะ)