สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเราเองค่าา
จริงๆคือ อยากจะเก็บเป็นเหมือนไดอารี่ให้เราจำได้ เวลาแก่ๆกลับมาอ่าน555 แล้วก็อยากจะแชร์เรื่องราวในมุมมองของเราให้ฟังกันค่ะ
เริ่มแรกเลยก็คือ เรามีโอกาสได้ไปเรียนภาษาอังกฤษที่ต่างประเทศในปีที่ผ่านมาเป็นระยะเวลาครึ่งปีค่ะ
เป้าหมายตอนแรกที่ตัดสินใจไปก็เพื่อพัฒนาภาษา เตรียมเรียนต่อปริญญาโทค่ะ
ดังนั้น ก่อนอื่นเลย เราก็ตัดสินใจหาข้อมูลว่าจะไปประเทศไหนดี เมืองไหน โรงเรียนอะไรนะคะ
ซึ่งในที่สุดเราก็เลือก Scotland เมือง Edinburgh ค่ะ หลายๆคนอาจจะนึกภาพตามอยู่ ก็คือ Scotland นั้น เป็นหนึ่งในประเทศใน United Kingdom ค่ะ
โดย UK จะรวมประเทษอังกฤษ เวลล์ แล้วก็สก็อตแลนด์ที่อยู่ตอนเหนือค่ะ โดยสาเหตุหลักๆที่เลือกเมืองนี้ก็เป็นเพราะทราบว่ามีคนไทยไปน้อยค่ะ เลยคิดว่าน่าจะได้เรียนภาษาจริงๆ แบบไม่เกาะกลุ่มกับเด็กไทยกันเอง (หารู้ไม่ว่า อยากจะร้องไห้ภายหลังเหมือนกัน55555)
มาถึงโรงเรียนที่เราเลือกนะคะ ก็เป็นโรงเรียนสอนภาษาที่จัดเป็นศูนย์สอบ IELTS ด้วยค่ะ ดังนั้นจึงคิดว่าการเรียนน่าจะมีมาตรฐานเลยตัดสินใจไปค่ะ
เราจะวาร์ปขั้นตอนการเตรียมตัวไปถึง วันที่ไปถึงวันแรกเลยนะคะ แฮะๆ
เมื่อไปถึงโรงเรียนวันแรกค่ะ เราไปเรียนในช่วงเดือนพฤษภาคมนะคะ โดยโรงเรียนนี้เปิดรับนักเรียนทุกต้นอาทิตย์ค่ะ เลยจะมีนักเรียนเข้าออกอยู่ตลอด เพราะสามารถลงเรียนแค่ 1 อาทิตย์หรือเป็นเดือนก็ได้ค่ะ วันแรกเลยก็จะมีการทดสอบภาษาเพื่อจัดระดับชั้นเรียนค่ะ โดยชั้นเรียนก็จะจัดแบบโรงเรียนทั่วไป beginner-advance ตอนเช้าจะเรียน grammar ตามชั้นเรียนเราค่ะ ส่วนตอนบ่ายจะเรียนคอร์สเตรียมสอบ IELTS ซึ่งบางคนก็เรียนเป็นอย่างอื่นค่ะ อย่างเด็กยุโรปก็จะเรียนเตรียมสอบอีกแบบ คอร์ส IELTS ส่วนมากเลยจะเป็นเด็กเอเชียด้วยกันค่ะ
มาถึงประเด็นหลักของเรากันเลยนะคะ ที่ว่าสำเนียงคนสก็อตนั้นฟังยากจริงหรือ55555 ต้องขอบอกว่าโดยส่วนตัวแล้วไม่รู้สึกว่ายากกว่าสำเนียงอังกฤษนะคะ(คือสำเนียงอังกฤษเราก็ไม่ชินเท่าอเมริกันอยู่แล้วอ่ะค่ะ แฮะๆ) คือเนื่องจากสมัยก่อนคนที่นั้นใช้ภาษาแกลิกค่ะ ต่อมาถึงมาใช้ภาษาอังกฤษ ดังนั้นจึงมีสำเนียงดั้งเดิมขอภาษาตัวเอง โดยอาจารย์ที่สอนเรานั้นส่วนมากเป็นคนรุ่นใหม่ค่ะ จึงไม่ออกสำเนียงมากขนาดนั้น แต่ถ้าไปคุยกับคนแก่ตามถนน ก็จะต้องตั้งใจฟังนิดนึง หรือบางคนคือต้องอาศัย Pardon,.. ขอให้เค้าพูดช้าๆเอานะค่ะ TT ซึ่งเราไม่แน่ใจว่าเพราะสำเนียงเค้าหรือเพราะเค้าแก่เสียงเลยอยู่ในคอมากๆ หนูแบบฟังไม่ออกอ่ะค่ะลุง5555 แต่คนที่นั่นจะมีคนแก่เยอะค่ะ เค้าเป็นสังคมคนสูงอายุไปแล้ว ซึ่งส่วนมากจะใจดีชอบชวนเราคุยค่ะ เวลาเราไปนั่งตามร้านกาแฟหรือหลงทางก็จะมาคุยด้วย ช่วยเหลือตลอดเลยค่ะ
ต่อนะคะ เราขอพูดถึงเรื่องวัฒนธรรมเลยค่ะ คือเรายอมเราว่า culture shock เกิดขึ้นได้จริงนะคะ 555 คือเนื่องจากที่เราบอกไปแล้ว ว่าคนไทยไม่ค่อยไปเรียนที่นี่ ดังนั้นเพื่อนที่เราเจอส่วนใหญ่จะหลากหลายมากเลยค่ะ มีทั้งอาหรับ(ซาอุ การ์ตา ลิเบีย) ยุโรป(สเปน สวิส อิตาลีที่หล่อมากกกก) เอเชียเองก็มาเยอะค่ะ แต่ไม่มีไทย ฮือออ มีญี่ปุ่น เกาหลี ไต้หวัน จีน คือทุกชาติที่กล่าวมามักมากันคนสองคนค่ะ แล้ว class ห้องละไม่เกิน 12 คน ส่วนกลางวันก็จะนั่งทางข้าวรวมกันหมดทุก class เลยค่ะ ที่ห้องแบบเหมือนห้องรับแขก คือเค้าไม่มีโรงอาหารให้ค่ะ แถวๆโรงเรียนจะมีร้านขายแซนวิส take away ส่วนมากจะเป็น Panini อ่ะค่ะ
คือเรื่องเกิดจากเราเป็นคนไม่ค่อยกล้าแสดงออกค่ะ ทีนี้เวลาทานข้าวทุกคนก็จะแบบนั่งห้องรับแขกทานกัน แล้วก็คุยกัน ประหนึ่งว่ารู้จักกันมานาน 555 ซึ่งเราแบบเงิบ คือจะเริ่มคุยยังไงว้าา อยู่ดีดีจะให้ดึงเก้าอี้มานั่งเลยแบบเค้าทำกัน คือเราไม่กล้าพออ่ะค่ะ ดังนั้นอาทิตย์แรก เราเลยกินที่ไหนรู้ไหมคะ???
เฉลย.. ห้องน้ำคนพิการค่ะ55555 คือแบบห้องน้ำปกติไม่เอานะ ต้องคนพิการเพราะมันกว้างค่ะ หันหน้าเข้ากำแพงแล้วเปิปเลยจ้าา ฮืออ ชีวิต555555
แต่อาทิตย์ที่สอง เราก็ไม่แล้วค่ะ555 คือมีเด็กสวิสมาคุยด้วย แล้วคือนางก็ชวนเราไปนู่นมานี่ด้วยค่ะ ก็เลยแบบมีเพื่อนละ ซึ่งตอนหลังก็เป็นเพื่อนสนิทของเราเลยค่ะ นอกจากนี้ก็จะมีเรื่องงงๆอีก คือคนที่นั่นเค้าเดินผ่านกันจะต้อง say hi ค่ะ แบบสมมติเราล้างมืออยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ นางเปิดประตูมาก็จะแบบ hi แล้วก็ไป คือไม่รู้จักกันนะ 555 (ความคิดแรกในใจคือ มีเพื่อนแล้วโว้ยย หลังจากนั้นพอเจอที่อื่นเค้าก็เฉยๆค่ะ เลยมารู้ว่าเป็นเรื่องปกติของเค้า) มีเพื่อนๆที่ไปเรียนมาตกใจเหมือนเราไหมคะ หรือเราเงิบคนเดียวTT
พิมพ์มายาวมาก หวังว่าจะมีคนอ่านนะคะ จริงๆยังมีต่อเรื่องแบบนี้อีกหลายอย่าง แต่เริ่มเข้าใจละค่ะ ที่คนชอบบอกเดี๋ยวมาต่อนะคะ
คือมันเมื่อยมือจริงๆค่าาา555 ถ้าเพื่อนๆคนไหนเจอเหมือนเรามาคอมเม้นกันนะคะ อยากรู้เหมือนกันๆ 55
Summer In Scotland ครั้งหนึ่ง.. ที่ว่ากันว่าสำเนียงนั้นฟังยากมากกก!!
จริงๆคือ อยากจะเก็บเป็นเหมือนไดอารี่ให้เราจำได้ เวลาแก่ๆกลับมาอ่าน555 แล้วก็อยากจะแชร์เรื่องราวในมุมมองของเราให้ฟังกันค่ะ
เริ่มแรกเลยก็คือ เรามีโอกาสได้ไปเรียนภาษาอังกฤษที่ต่างประเทศในปีที่ผ่านมาเป็นระยะเวลาครึ่งปีค่ะ
เป้าหมายตอนแรกที่ตัดสินใจไปก็เพื่อพัฒนาภาษา เตรียมเรียนต่อปริญญาโทค่ะ
ดังนั้น ก่อนอื่นเลย เราก็ตัดสินใจหาข้อมูลว่าจะไปประเทศไหนดี เมืองไหน โรงเรียนอะไรนะคะ
ซึ่งในที่สุดเราก็เลือก Scotland เมือง Edinburgh ค่ะ หลายๆคนอาจจะนึกภาพตามอยู่ ก็คือ Scotland นั้น เป็นหนึ่งในประเทศใน United Kingdom ค่ะ
โดย UK จะรวมประเทษอังกฤษ เวลล์ แล้วก็สก็อตแลนด์ที่อยู่ตอนเหนือค่ะ โดยสาเหตุหลักๆที่เลือกเมืองนี้ก็เป็นเพราะทราบว่ามีคนไทยไปน้อยค่ะ เลยคิดว่าน่าจะได้เรียนภาษาจริงๆ แบบไม่เกาะกลุ่มกับเด็กไทยกันเอง (หารู้ไม่ว่า อยากจะร้องไห้ภายหลังเหมือนกัน55555)
มาถึงโรงเรียนที่เราเลือกนะคะ ก็เป็นโรงเรียนสอนภาษาที่จัดเป็นศูนย์สอบ IELTS ด้วยค่ะ ดังนั้นจึงคิดว่าการเรียนน่าจะมีมาตรฐานเลยตัดสินใจไปค่ะ
เราจะวาร์ปขั้นตอนการเตรียมตัวไปถึง วันที่ไปถึงวันแรกเลยนะคะ แฮะๆ
เมื่อไปถึงโรงเรียนวันแรกค่ะ เราไปเรียนในช่วงเดือนพฤษภาคมนะคะ โดยโรงเรียนนี้เปิดรับนักเรียนทุกต้นอาทิตย์ค่ะ เลยจะมีนักเรียนเข้าออกอยู่ตลอด เพราะสามารถลงเรียนแค่ 1 อาทิตย์หรือเป็นเดือนก็ได้ค่ะ วันแรกเลยก็จะมีการทดสอบภาษาเพื่อจัดระดับชั้นเรียนค่ะ โดยชั้นเรียนก็จะจัดแบบโรงเรียนทั่วไป beginner-advance ตอนเช้าจะเรียน grammar ตามชั้นเรียนเราค่ะ ส่วนตอนบ่ายจะเรียนคอร์สเตรียมสอบ IELTS ซึ่งบางคนก็เรียนเป็นอย่างอื่นค่ะ อย่างเด็กยุโรปก็จะเรียนเตรียมสอบอีกแบบ คอร์ส IELTS ส่วนมากเลยจะเป็นเด็กเอเชียด้วยกันค่ะ
มาถึงประเด็นหลักของเรากันเลยนะคะ ที่ว่าสำเนียงคนสก็อตนั้นฟังยากจริงหรือ55555 ต้องขอบอกว่าโดยส่วนตัวแล้วไม่รู้สึกว่ายากกว่าสำเนียงอังกฤษนะคะ(คือสำเนียงอังกฤษเราก็ไม่ชินเท่าอเมริกันอยู่แล้วอ่ะค่ะ แฮะๆ) คือเนื่องจากสมัยก่อนคนที่นั้นใช้ภาษาแกลิกค่ะ ต่อมาถึงมาใช้ภาษาอังกฤษ ดังนั้นจึงมีสำเนียงดั้งเดิมขอภาษาตัวเอง โดยอาจารย์ที่สอนเรานั้นส่วนมากเป็นคนรุ่นใหม่ค่ะ จึงไม่ออกสำเนียงมากขนาดนั้น แต่ถ้าไปคุยกับคนแก่ตามถนน ก็จะต้องตั้งใจฟังนิดนึง หรือบางคนคือต้องอาศัย Pardon,.. ขอให้เค้าพูดช้าๆเอานะค่ะ TT ซึ่งเราไม่แน่ใจว่าเพราะสำเนียงเค้าหรือเพราะเค้าแก่เสียงเลยอยู่ในคอมากๆ หนูแบบฟังไม่ออกอ่ะค่ะลุง5555 แต่คนที่นั่นจะมีคนแก่เยอะค่ะ เค้าเป็นสังคมคนสูงอายุไปแล้ว ซึ่งส่วนมากจะใจดีชอบชวนเราคุยค่ะ เวลาเราไปนั่งตามร้านกาแฟหรือหลงทางก็จะมาคุยด้วย ช่วยเหลือตลอดเลยค่ะ
ต่อนะคะ เราขอพูดถึงเรื่องวัฒนธรรมเลยค่ะ คือเรายอมเราว่า culture shock เกิดขึ้นได้จริงนะคะ 555 คือเนื่องจากที่เราบอกไปแล้ว ว่าคนไทยไม่ค่อยไปเรียนที่นี่ ดังนั้นเพื่อนที่เราเจอส่วนใหญ่จะหลากหลายมากเลยค่ะ มีทั้งอาหรับ(ซาอุ การ์ตา ลิเบีย) ยุโรป(สเปน สวิส อิตาลีที่หล่อมากกกก) เอเชียเองก็มาเยอะค่ะ แต่ไม่มีไทย ฮือออ มีญี่ปุ่น เกาหลี ไต้หวัน จีน คือทุกชาติที่กล่าวมามักมากันคนสองคนค่ะ แล้ว class ห้องละไม่เกิน 12 คน ส่วนกลางวันก็จะนั่งทางข้าวรวมกันหมดทุก class เลยค่ะ ที่ห้องแบบเหมือนห้องรับแขก คือเค้าไม่มีโรงอาหารให้ค่ะ แถวๆโรงเรียนจะมีร้านขายแซนวิส take away ส่วนมากจะเป็น Panini อ่ะค่ะ
คือเรื่องเกิดจากเราเป็นคนไม่ค่อยกล้าแสดงออกค่ะ ทีนี้เวลาทานข้าวทุกคนก็จะแบบนั่งห้องรับแขกทานกัน แล้วก็คุยกัน ประหนึ่งว่ารู้จักกันมานาน 555 ซึ่งเราแบบเงิบ คือจะเริ่มคุยยังไงว้าา อยู่ดีดีจะให้ดึงเก้าอี้มานั่งเลยแบบเค้าทำกัน คือเราไม่กล้าพออ่ะค่ะ ดังนั้นอาทิตย์แรก เราเลยกินที่ไหนรู้ไหมคะ???
เฉลย.. ห้องน้ำคนพิการค่ะ55555 คือแบบห้องน้ำปกติไม่เอานะ ต้องคนพิการเพราะมันกว้างค่ะ หันหน้าเข้ากำแพงแล้วเปิปเลยจ้าา ฮืออ ชีวิต555555
แต่อาทิตย์ที่สอง เราก็ไม่แล้วค่ะ555 คือมีเด็กสวิสมาคุยด้วย แล้วคือนางก็ชวนเราไปนู่นมานี่ด้วยค่ะ ก็เลยแบบมีเพื่อนละ ซึ่งตอนหลังก็เป็นเพื่อนสนิทของเราเลยค่ะ นอกจากนี้ก็จะมีเรื่องงงๆอีก คือคนที่นั่นเค้าเดินผ่านกันจะต้อง say hi ค่ะ แบบสมมติเราล้างมืออยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ นางเปิดประตูมาก็จะแบบ hi แล้วก็ไป คือไม่รู้จักกันนะ 555 (ความคิดแรกในใจคือ มีเพื่อนแล้วโว้ยย หลังจากนั้นพอเจอที่อื่นเค้าก็เฉยๆค่ะ เลยมารู้ว่าเป็นเรื่องปกติของเค้า) มีเพื่อนๆที่ไปเรียนมาตกใจเหมือนเราไหมคะ หรือเราเงิบคนเดียวTT
พิมพ์มายาวมาก หวังว่าจะมีคนอ่านนะคะ จริงๆยังมีต่อเรื่องแบบนี้อีกหลายอย่าง แต่เริ่มเข้าใจละค่ะ ที่คนชอบบอกเดี๋ยวมาต่อนะคะ
คือมันเมื่อยมือจริงๆค่าาา555 ถ้าเพื่อนๆคนไหนเจอเหมือนเรามาคอมเม้นกันนะคะ อยากรู้เหมือนกันๆ 55