การรักคนต่างถิ่น คนที่พึงเห็น เพียง 3 วันเท่านั้น

ถ้าพูดถึงรักแรกพบ เราก็เป็นคนหนึ่งค่ะที่มีรักแรกพบเหมือนกัน ซึ่งเรื่องก็ผ่านมานานแล้วนะค่ะ สมัยเราเรียนอยู่ ม.2 ตอนนี้เราก็อายุ 23 ปี แหละพึงเรียนจบ ผ่านมากี่ปีแล้วหนาาาาา สมัยนั้นเรามีโอกาสไปอบรมคุณธรรม จริยธรรม อะไรสักอย่างที่วัดป่าบ้านค้อ เรามีโอกาสได้เจอผู้ชายรุ่นเดียวกัน เขาเป็นคนที่หล่อมากๆ หล่อเอาการเลยทีเดียว ปกติเราก็เป็นคนที่ไม่ชอบคนง่ายนะ จำได้ว่าตอนไปอบรมช่วงให้นั่งสวดมนต์ เรานั้งเมอลอย มองเพดานภายในเจย์ดีของวัดป่าบ้านค้อซึ่งสวยงามมาก เราก็นั้งเมอจนไม่ได้สวดมนต์กับเขา จึงทำให้ถูกหลวงพ่อลงโทษโดยเอากำปั้นมาซนกันไม่รู้ว่าทำไมหลวงพ่อถึงลงโทษเช่นนั้น จำได้แค่อายมาก ซึ่งเราก็กลัวรักแรกของเราหัวเราะเรา และไม่ชอบเราไปด้วย ถึงตอนนอนเราได้นอนห้องเดียวกัน ใกล้กัน งงง ละสิทำไมถึงได้นอนห้องเดียวกัน เราเป็นสาวประเภทสองค่ะ แอบรัก แอบปลื้มเขา จนไม่อันทำการทำงานที่หลวงพ่อมอบหมาย จนมาถึงวันที่ต้องกลับมา ซึ่งจำได้ค่ะว่าไม่อยากกลับเลย เราก็พยายามเก็บข้อมูลเขาให้มากที่สุด เขาเชื่อ... ไม่บอกดีกว่า บ้านอยู่อุดรค่ะ เราไม่มีเบอร์ติดต่อเขานะ แต่เราทำเป็นไปขอเบอร์เพื่อนกลุ่มเดียวกันกับเขาเผื่ออยากจะโทรหาเขาเวลาที่คิดถึง คงอาศัยเพื่อนเขาอ่ะนะ จำได้ว่าเคยโทรไปครั้งหนึ่งและได้คุยกับเพื่อนเขาว่าแอบชอบเขาให้เพื่อนเขาฟัง เพื่อนเขาก็นัดให้เราโทรมาตอนเขาอยู่ ปรากฏว่าโทรไปเพื่อนเขาก็ให้คุย

เขา.. ฮัลโหล ครับ
เรา... ไม่กล้าพูด หัวใจเต้นแรงมาก รีบตัดสายทิ้งไป

เหตุการณ์นั้นเพียงเราคิดว่า เราคงไม่ควรติดต่อกับเขาอีกต่อไป เพราะเราไม่ใช่ผู้หญิง และเขาก็คงไม่สนใจเราหรอก จึงทำให้เราตัดใจ และตั้งใจเรียนต่อไป ซึ่งตลอดเวลาเราไม่เคยลืมเขาเลย เรามีโอกาสได้ไปทำธุระแถวบ้านที่เขาอยู่ในตำบลเชียงแหว หรือขับรถผ่าน เราก็ได้แต่เพียงภาวนาให้เราเจอเขาสักครั้งหนึ่ง และเราก็ได้มีโอกาสได้เรียนกับเพื่อนรวมชั้นเขาตั้งแต่มัธยมต้น เรารู้เพียงว่าเพื่อนที่เรียนกะเรามาจากเชียงแหว เราก็ถามว่ารู้จักคนชื่อนี้ไม เพื่อนก็ตอบว่ารู้จัก หัวใจเราพอกโต และหวังว่าสักวันคงได้เจอกับเขาสักวัน เหตุการณ์ตอนเราเรียนมัธยมตอนปลายก็เรียนหนัก เพราะเราอยู่ห้อง 1 หรือห้องเรียนเก่งอ่ะนะ เลยไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น ตั้งใจเรียน จนเรียนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย เข้ามหาลัยเราได้เรียนมหาลัย จนได้มีแฟนซึ่งเขาเป็นผู้ชายแท้ๆ เราคบกันได้ 3 ปีแหละกำลังจะเข้าปีที่ 4 ค่ะ ปรากฏว่าไม่นานมานี้เองเราถามเพื่อนเก่าผ่าน Facebook ว่าจะพอมีเฟสเขาไม จะไปกดติดตาม คือเราพยายามถามเพื่อนที่มาจากที่โรงเรียนเดียวกันกับเขาทุกคนถามมาเยอะมากๆ จนคิดว่าชาติเราคงไม่เห็นเขาอีกแล้วละ เพื่อนคนสุดท้ายตอนนี้เขาทำงานอยู่ กทม เราเลยถามเขาว่ามีเฟสคนชื่อนี้ไม ปรากฏว่ามีจ้า เราดีใจมากแต่เก็บอาการกลัวแฟนเรารู้ จึงตัดสินใจไปดุหน้าเฟสเขา เขาเปลี่ยนไปมาก จากคนหล่อกลายเป็นคนรุปร่างสมบรูณ์ ท้วมๆ แต่หน้าเขาไม่เปลี่ยนไปเลย ถ้าผอมอีกนิดคงหล่อเหมือนเดิม เขาขึ้นสถานะว่าคบกับใครไม่รู้แบบไม่ผูกมัด เราก็ไม่เสียใจนะ ขอแค่เจอเขา อยากคุยกับเขาในฐานะเพื่อน เขาพยายามทักไปนะว่าจำเราได้ไม แต่ก็ลึกๆก็คิดนะว่า ใครจะไปจำได้ ไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ แต่เอาเถอะแค่นี้เราก้ดีใจแหละ ได้ดูเขาลงรูปทำงานใน กทม. ก็ดูเขามีความสุขดีนะ ตอนนี้เราก็ถือว่ามีความสุขดีนะกับแฟนเรา เราก็มีเรื่องจะบอกเล่าแค่นี้แหละค่ะ ขอบคุณมากที่ทุกคนเข้ามาอ่านนะค่ะ เอาะเรายังมีอีกคนที่ต้องตามหาในโลกโซเซียลเราเคยอบรมด้วยกันในค่ายทหารประจักษ์ศิลปาคม อุดรจ้า พี่เขาชื่อปูเป้นามแฝงหรือเปล่าไม่ทราบคือแค่อยากจะเห็นพี่เขา และอยากตุยกับพี่เขาแค่นั้นเอง เพื่อนช่วยเราตามหาเขาอีกคนหน่อยนะค่ะ