ทำไมต้องมาตั้งความหวังไว้ที่ลูก

ตอนนี้เรารู้สึกหดหู่ใจ สิ้นหวัง ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ คิดอยากตาย แต่ก็ห่วงพ่อแม่ กลัวบาป ดำเนินชีวิตเพียงผ่านไปวันๆ แบบไม่มีจุดหมาย รู้สึกว่าทำไมโลกไม่เห็นใจเราบ้าง ทำไมใจร้ายกับเราเหลือเกิน มีความรู้

คิดหนักมากๆเพราะกำลังจะจบเเล้วก็หางานทำค่ะ เป็นโรคพวกนี้มานานติดต่อกันตั้งเเต่จำความได้เพราะสถานการณ์ในครอบครัวค่ะ พึ่งได้ไปพบจิตเเพทย์รักษากินยาจริงๆจังๆเมื่อปี 61 ค่ะปจบ.กินยาอยู่ 4 ตัวทุกตัวมีผลคือ

คาดหวังว่าอนาคตเราจะมีสามี เราอึดอัดมาก อึดอัดจนอยากพูดออกไป แต่ต้องเก็บไว้เพราะกลัวคนในครอบครัวรับไม่ได้ แล้วก็กลัวคนอื่นเหยียด นี่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากเพื่อนสนิท เราเหนื่อยแล้วจริง ๆ เหมือนเราท

ทำไมเราถึงรู้สึกว่าพออายุเยอะขึ้น การออกไปข้างนอกแบบกินข้าวกับเพื่อนไม่ค่อยเอ็นจอยเลย แค่ทำงานก็เหนื่อยแล้ว แต่กลับรู้สึกว่าการได้กินกาแฟสักแก้วอยู่บ้าน อ่านหนังสือ ดูหนังเรื่องโปรด ออกกำลังกาย ทำกับข

ตอนแรกคิดจะกู้เงินมาซื้อบ้าน แถมคิดจะกู้เต็มเท่าที่กู้ได้ จะเอามาซื้อบ้านและแต่งงานค่ะ เลยเข้ามาตั้งกระทู้คำถามแบบอยากได้อยากมี หวังหาคำปรึกษาในพันทิป ตอนอ่านความคิดเห็นบางความคิดเห็นก็รู้สึกแย่มากๆเล

เคยมีความรู้สึกเหนื่อยกับการใช้ชีวิตกันมั๊ย? หรือเคยโดนคาดหวังจากคนรอบข้างหรือจากคนที่รักจากครอบครัวจนรู้สึกกดดันกันบ้างหรือเปล่า? บ้างครั้งการโดนคาดหวังจากคนที่รักที่สำคัญมันก็ดีนะ แต่มันก็เหนื่อยมาก

สวัสดีค่ะ เรามีปัญหากับปัญหาครอบครัวและเจอแต่สังคมToxic คือตั้งแต่เด็กเราจะแต่ภาวะกดดัน เหมือนอยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม อย่างเช่น เมื่อปี 2557เราจะขึ้นมา ม.4 เราอยากเรียนสายจีนเพราะเรารู้สึกว่าภาษาจีนมันเป

ตอนม.ต้นเราเรียนวิทย์คณิตมา ตอนม.1 เราเกรดไม่ค่อยดีแต่ตอนนั้นแม่เข้าใจเราเพราะม้นยากมากพอม.2-3 เราก็ทำเกรด3ขึ้นมาตลอด จนตอนนี้ขึ้นม.4 อยู่ห้องวิทย์คณิตมันยากกว่าม.ต้นมากๆ เหมือนเรากำลังทำตามความฝันของ