เรื่องของเรายาวหน่อยนะ ส่วนใหญ่เป็นช่วงเด็กกับวัยรุ่น มันวนเวียนในชีวิตไม่ยอมลืมเลย จริงๆมีเยอะมาก แต่ก็ยกมาหลักๆบางเรื่อง
ตั้งแต่เราเป็นเด็ก เรามีความคิดเสมอว่าแม่ไม่รักเราเลย จำได้ทุกครั้งที่พยายามจะเข้าไปกอดแม่ เค้าจะดึงตัวออกห่างไม่ให้กอดตลอด แล้วบอกให้ไปไกลๆ ต่างกับน้องชายเราที่เรารู้สึกได้เลยว่าเค้ารักน้องดูแลน้องมากกว่ามาก แล้วทุกเย็นปกติเรามักต้องไปนวดหลังให้พ่อตั้งแต่ประถมต้น ตอนนั้นเราถามพ่อเสมอแบบน้ำตาคลอตลอดเลยว่าแม่ไม่รักเราหรอ พ่อก็จะหัวเราะขำๆแล้วบอกว่าไม่จริงหรอก บ้านเราเมื่อก่อนมีปัญหาเยอะมาก แต่ที่บ้านก็บอกลูกหมดตลอดนะ ไม่เคยปิดบังเลย แม่เราเครียดมากเพราะต้องแบกรับปัญหาหลายๆอย่าง เค้เลยไม่ค่อยดูแลลูกเท่าไหร่ อันนี้เราก็เข้าใจเค้า แล้วก็มีเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เราอยากจะลืมๆไปซะ แต่มันเหมือนฝังในจิตใจเราไปแล้ว พอโตขึ้นเรื่องมันคลี่คลายหมดแล้วนะ บ้านมีความสุขอบอุ่นดี แต่ถ้าเราอยู่คนเดียวเราก็จะนึกถึงแล้วเก็บมาร้องไห้คนเดียวตลอดเป็นชม.
ครั้งแรกที่ฝังใจเราคือตอนนั้นเรายังประถมอยู่ เรากับน้องก็เล่นกันตามประสาเด็ก แม่ก็เตือนว่าอย่าเล่นกันให้หัวโนนะ แล้วแม่ก็แยกตัวไปเข้าห้องคนเดียว(ตอนนั้นเค้ายังเครียดเรื่องพ่อกับเรื่องหนี้ ส่วนเราไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่) แล้วสุดท้ายน้องชายเราเล่นแรงจนเราหัวโน แล้วก็ตามประสาเด็กอะเนอะ...ก็ร้องไห้ไปบอกแม่กะให้แม่ทายาให้ พอแม่เราเห็นเราหัวโนทั้งที่ห้ามแล้วก็ร้องไห้แล้วด่า แล้วก็หยิบไม้แขวนเสื้อขึ้นมาทำท่าจะตีแล้วตะโกนใส่เราเลยว่า “ทำไมเป็นคนแบบนี้ ไอลูกเฮงซวย” แต่สุดท้ายเค้าไม่ได้ตีนะ แต่เค้าเดินหนีออกไปแทน ตอนนั้นเราก็ร้องไห้เสียใจอย่างเดียวแล้วก็ไปขอโทษเค้า ตอนหลังแม่มาขอโทษเราเราก็เข้าใจทุกอย่างนะว่าเค้าคิดมากอยู่เพราะเรื่องที่บ้านหลายอย่าง แต่เรื่องมันฝังใจติดหัวเรามากๆ แบบพอตอนนอนแล้วอยู่ดีๆคิดขึ้นมาก็จะร้องไห้ตลอด
แล้วปกติในบ้านแม่จะไม่ค่อยเป็นคนตีลูกเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นพ่อ ซึ่งพ่อเราหัวร้อนอารมณ์รุนแรงมาก (บ้านฝั่งพ่อเป็นยังงี้หมด ทั้งหัวโบราณมากและไม่ฟังความเห็นคนอื่นเท่าไหร่) ตอนเรามัธยมนี่สุดยอดเก็บกดเลย อาจเป็นเพราะช่วงนั้นอยู่ในช่วงวัยต่อต้านด้วยละมั้ง ช่วงนั้นรู้สึกว่าที่บ้านไม่เข้าใจทุกอย่างเลย พ่อเราเวลาไปรร.จะคอยย้ำครูเสมอว่าถ้าเราผิดขอให้ตีหนักๆเลย ซึ่งตอนนั้นเราใสมากแบบไม่ได้แกล้งเลยจริงๆ คิดว่าถ้าเป็นผู้ใหญ่ถูกหมดเข้าใจหมด เพราะที่บ้านให้ความคิดมาแบบนี้ แล้วก็ไม่ได้ออกนอกบ้านเลยเลยไม่เคยคิดว่าผู้ใหญ่ก็มีทั้งคนดีคนไม่ดีอยู่ด้วย ตอนนั้นเราถูกครูคนนึงเค้าไม่ชอบกลุ่มนักเรียนห้องที่เราอยู่ทั้งห้อง ปกติเราเป็นเด็กเรียบร้อยอยู่แล้วนะ แต่เพื่อนในห้องทั้งหญิงทั้งชายเกือบทุกกลุ่มจะเฮ้วมาก เราก็เป็นคนเรียบร้อยที่อยู่ในกลุ่มเฮ้วนั่นล่ะ แล้ววันนึงเราดันพลาดเองด้วยความขี้เกียจของตัวเอง เราให้น้องเขียนลอกหนังสือ (แบบเดียวกับรักการอ่าน)ให้ แต่น้องทำไม่เสร็จ แล้วพ่อจับได้เลยมารับเราแล้วตีเราหน้าเสาธงต่อหน้าทุกคนตอนเลิกเรียน อันนั้นเราผิดเราโอเคยอมรับนะ แต่หลังจากนั้นครูคนนี้ไม่ชอบห้องเราก็เข้ามาพูดบอกพ่อเราว่า เดี๋ยวนี้เราแรด การเรียนตก พอไปอยู่กับเพื่อนกลุ่มนี้แล้วร่านผู้ชาย *ย้ำเลยว่าครูใช้คำนี้บอกพ่อเราจริงๆ* ทั้งที่เราได้เกรดดีขึ้นทุกเทอม เทอมที่ครูว่าเราเกรดเราก็ดีขึ้นจากเทอมที่แล้ว แต่รู้มั้ยเราก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลัวผู้ใหญ่หรืออะไร ตอนนั้นเราเอาแต่ร้องไห้ไม่แก้ตัวอะไรเลยทั้งที่มันไม่เป็นความจริง เราเอาแต่พนมมือขอโทษพ่อ ส่วนพ่อก็ตีเราอีกสองสามที ส่วนครูคนนั้นก็ยิ้มนิดๆแล้วเดินจากไป หลังจากนั้นเราพยายามคุมตัวเองให้เป็นคนพูดน้อย จริงๆเราเป็นคนที่ร่าเริงสุดๆ พอมีเรื่องนี้เราโดนญาติว่า โดนประจานให้แถวบ้านรู้หมด จะไปข้างนอกเจอคนรู้จักพ่อก็ประจานหมด เราก็ได้แต่น้ำตาคลอ เราโดนพ่อตีแล้วสั่งห้ามดูทีวีหลายเดือนเป็นการลงโทษ เราไปโรงเรียนก็พยายามไม่คุยกับเพื่อนเลย เพื่อนเราก็ไม่กล้าเข้าใกล้เราเพราะกลัวเราจะโดนพ่อว่า เราอยู่โรงเรียนแบบคุยนับคำได้ กลับบ้านมาก็ไม่ค่อยคุย เป็นอย่างงี้อยู่สักพัก พ่อเราเลยตีหลายทีมากบอกอย่าทำเป็นซึม ให้กลับมาเป็นคนร่าเริง ถ้าไม่ร่าเริงจะโดนตีอีก เราก็พยายามทำให้ตัวเองเป็นเหมือนเดิม แต่พอเรานึกถึงเรื่องนี้ที่เราต้องมาเจออะไรแบบนี้ทั้งที่ไม่ได้ทำและไม่ยอมแก้ตัวเราจะร้องไห้ขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติเลย หลังจากนั้นได้เทอมนึงก็มีเรื่องเกิดขึ้นอีก เพื่อนกลุ่มเรากับอีกกลุ่มในห้องดันทะเลาะกันแล้วเรื่องถึงครูที่เล่นเราคราวที่แล้วโมโห แต่เราไม่ได้ไปร่วมทะเลาะด้วยนะ แต่ครูให้เหมารวมโดนหักคะแนนความประพฤติแล้วโทรหาผู้ปกครองหมด ตอนนั้นโลกเราดับสลายมาก ในใจนึกอย่างเดียวว่าโดนหักคะแนนไม่เป็นไรแต่ห้ามให้ที่บ้านรู้ พอนึกกลับไปแล้วก็สมเพชตัวเองทุกครั้งที่ฟูมฟายขนาดนั้น เพราะรู้ว่าที่บ้านไม่ฟังอะไรอยู่แล้ว ทุกคนเชื่อครูไว้ก่อนหมดเสมอ ตอนนั้นเรายกมือไหว้ร้องไห้ แล้วลงไปกราบครูประจำชั้นไม่ให้โทรไปบอกที่บ้านเลย โชคดีที่ครูประจำชั้นเค้าเข้าใจแล้วก็โทรบอกผู้ปกครองทุกคนแต่เว้นเราไว้คนนึง
จริงๆก่อนหน้านี้ก็มีเรื่องแนวนี้บ้างตั้งแต่ประถม พอเราย้ายรร.ก็ยังเจออีกแต่หนักกว่า ซึ่งเราไม่เคยพูดแก้ตัวสักครั้งเพราะเรารู้ดีว่าที่บ้านเราเป็นยังไง แต่หลังจากนั้นมาเราย้ายโรงเรียนเลย แล้วก็กลายเป็นคนไม่สุงสิงกับใคร เท่าไหร่ คนรู้จักเยอะเพื่อนน้อย บางครั้งก็ร่าเริงบางครั้งก็เงียบ เก็บตัว อยู่ดีๆก็นึกถึงเรื่องเก่าๆแล้วร้องไห้บ้าง จนตอนนี้ที่บ้านเปิดใจขึ้นเยอะเพราะบ้านเราผ่านปัญหาในบ้านมามากมาย แม่ก็แลรักเรามากขึ้นกว่าเดิม ถึงจะชัดเจนว่ารักน้องมากก็เถอะ ปัจจุบันพ่อแม่พูดกับปากเองเลยว่าเราเป็นลูกที่ไม่เคยสร้างปัญหาให้เค้าปวดหัวเลย(ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องนี้) เราเองเคยอัดอั้นคิดมากจนระบายให้แม่ฟังว่าเราไม่ได้ทำ เค้าก็เปิดใจเชื่อแล้วก็บอกว่าเรื่องมันผ่านไปแล้วลืมไปซะเถอะ เราก็ได้แต่รับคำ แต่ถ้าตอนนอนแล้วคิดเรื่อยเปื่อยทีไร มันจะนึกถึงแล้วเก็บมาคิดร้องไห้ตลอดเลยทั้งที่พยายามปล่อยวางแล้ว รู้สึกเหมือนโมเมนต์ตอนนั้นมันถูกสตาฟไว้ในหัวเรา ทั้งอารมณ์ความรู้สึกความอัดอั้นใจตอนนั้นมันยังอยู่ไม่เคยไปไหนเลย
ใครเคยมีเรื่องฝังใจบ้างคะ
ตั้งแต่เราเป็นเด็ก เรามีความคิดเสมอว่าแม่ไม่รักเราเลย จำได้ทุกครั้งที่พยายามจะเข้าไปกอดแม่ เค้าจะดึงตัวออกห่างไม่ให้กอดตลอด แล้วบอกให้ไปไกลๆ ต่างกับน้องชายเราที่เรารู้สึกได้เลยว่าเค้ารักน้องดูแลน้องมากกว่ามาก แล้วทุกเย็นปกติเรามักต้องไปนวดหลังให้พ่อตั้งแต่ประถมต้น ตอนนั้นเราถามพ่อเสมอแบบน้ำตาคลอตลอดเลยว่าแม่ไม่รักเราหรอ พ่อก็จะหัวเราะขำๆแล้วบอกว่าไม่จริงหรอก บ้านเราเมื่อก่อนมีปัญหาเยอะมาก แต่ที่บ้านก็บอกลูกหมดตลอดนะ ไม่เคยปิดบังเลย แม่เราเครียดมากเพราะต้องแบกรับปัญหาหลายๆอย่าง เค้เลยไม่ค่อยดูแลลูกเท่าไหร่ อันนี้เราก็เข้าใจเค้า แล้วก็มีเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เราอยากจะลืมๆไปซะ แต่มันเหมือนฝังในจิตใจเราไปแล้ว พอโตขึ้นเรื่องมันคลี่คลายหมดแล้วนะ บ้านมีความสุขอบอุ่นดี แต่ถ้าเราอยู่คนเดียวเราก็จะนึกถึงแล้วเก็บมาร้องไห้คนเดียวตลอดเป็นชม.
ครั้งแรกที่ฝังใจเราคือตอนนั้นเรายังประถมอยู่ เรากับน้องก็เล่นกันตามประสาเด็ก แม่ก็เตือนว่าอย่าเล่นกันให้หัวโนนะ แล้วแม่ก็แยกตัวไปเข้าห้องคนเดียว(ตอนนั้นเค้ายังเครียดเรื่องพ่อกับเรื่องหนี้ ส่วนเราไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่) แล้วสุดท้ายน้องชายเราเล่นแรงจนเราหัวโน แล้วก็ตามประสาเด็กอะเนอะ...ก็ร้องไห้ไปบอกแม่กะให้แม่ทายาให้ พอแม่เราเห็นเราหัวโนทั้งที่ห้ามแล้วก็ร้องไห้แล้วด่า แล้วก็หยิบไม้แขวนเสื้อขึ้นมาทำท่าจะตีแล้วตะโกนใส่เราเลยว่า “ทำไมเป็นคนแบบนี้ ไอลูกเฮงซวย” แต่สุดท้ายเค้าไม่ได้ตีนะ แต่เค้าเดินหนีออกไปแทน ตอนนั้นเราก็ร้องไห้เสียใจอย่างเดียวแล้วก็ไปขอโทษเค้า ตอนหลังแม่มาขอโทษเราเราก็เข้าใจทุกอย่างนะว่าเค้าคิดมากอยู่เพราะเรื่องที่บ้านหลายอย่าง แต่เรื่องมันฝังใจติดหัวเรามากๆ แบบพอตอนนอนแล้วอยู่ดีๆคิดขึ้นมาก็จะร้องไห้ตลอด
แล้วปกติในบ้านแม่จะไม่ค่อยเป็นคนตีลูกเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นพ่อ ซึ่งพ่อเราหัวร้อนอารมณ์รุนแรงมาก (บ้านฝั่งพ่อเป็นยังงี้หมด ทั้งหัวโบราณมากและไม่ฟังความเห็นคนอื่นเท่าไหร่) ตอนเรามัธยมนี่สุดยอดเก็บกดเลย อาจเป็นเพราะช่วงนั้นอยู่ในช่วงวัยต่อต้านด้วยละมั้ง ช่วงนั้นรู้สึกว่าที่บ้านไม่เข้าใจทุกอย่างเลย พ่อเราเวลาไปรร.จะคอยย้ำครูเสมอว่าถ้าเราผิดขอให้ตีหนักๆเลย ซึ่งตอนนั้นเราใสมากแบบไม่ได้แกล้งเลยจริงๆ คิดว่าถ้าเป็นผู้ใหญ่ถูกหมดเข้าใจหมด เพราะที่บ้านให้ความคิดมาแบบนี้ แล้วก็ไม่ได้ออกนอกบ้านเลยเลยไม่เคยคิดว่าผู้ใหญ่ก็มีทั้งคนดีคนไม่ดีอยู่ด้วย ตอนนั้นเราถูกครูคนนึงเค้าไม่ชอบกลุ่มนักเรียนห้องที่เราอยู่ทั้งห้อง ปกติเราเป็นเด็กเรียบร้อยอยู่แล้วนะ แต่เพื่อนในห้องทั้งหญิงทั้งชายเกือบทุกกลุ่มจะเฮ้วมาก เราก็เป็นคนเรียบร้อยที่อยู่ในกลุ่มเฮ้วนั่นล่ะ แล้ววันนึงเราดันพลาดเองด้วยความขี้เกียจของตัวเอง เราให้น้องเขียนลอกหนังสือ (แบบเดียวกับรักการอ่าน)ให้ แต่น้องทำไม่เสร็จ แล้วพ่อจับได้เลยมารับเราแล้วตีเราหน้าเสาธงต่อหน้าทุกคนตอนเลิกเรียน อันนั้นเราผิดเราโอเคยอมรับนะ แต่หลังจากนั้นครูคนนี้ไม่ชอบห้องเราก็เข้ามาพูดบอกพ่อเราว่า เดี๋ยวนี้เราแรด การเรียนตก พอไปอยู่กับเพื่อนกลุ่มนี้แล้วร่านผู้ชาย *ย้ำเลยว่าครูใช้คำนี้บอกพ่อเราจริงๆ* ทั้งที่เราได้เกรดดีขึ้นทุกเทอม เทอมที่ครูว่าเราเกรดเราก็ดีขึ้นจากเทอมที่แล้ว แต่รู้มั้ยเราก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกลัวผู้ใหญ่หรืออะไร ตอนนั้นเราเอาแต่ร้องไห้ไม่แก้ตัวอะไรเลยทั้งที่มันไม่เป็นความจริง เราเอาแต่พนมมือขอโทษพ่อ ส่วนพ่อก็ตีเราอีกสองสามที ส่วนครูคนนั้นก็ยิ้มนิดๆแล้วเดินจากไป หลังจากนั้นเราพยายามคุมตัวเองให้เป็นคนพูดน้อย จริงๆเราเป็นคนที่ร่าเริงสุดๆ พอมีเรื่องนี้เราโดนญาติว่า โดนประจานให้แถวบ้านรู้หมด จะไปข้างนอกเจอคนรู้จักพ่อก็ประจานหมด เราก็ได้แต่น้ำตาคลอ เราโดนพ่อตีแล้วสั่งห้ามดูทีวีหลายเดือนเป็นการลงโทษ เราไปโรงเรียนก็พยายามไม่คุยกับเพื่อนเลย เพื่อนเราก็ไม่กล้าเข้าใกล้เราเพราะกลัวเราจะโดนพ่อว่า เราอยู่โรงเรียนแบบคุยนับคำได้ กลับบ้านมาก็ไม่ค่อยคุย เป็นอย่างงี้อยู่สักพัก พ่อเราเลยตีหลายทีมากบอกอย่าทำเป็นซึม ให้กลับมาเป็นคนร่าเริง ถ้าไม่ร่าเริงจะโดนตีอีก เราก็พยายามทำให้ตัวเองเป็นเหมือนเดิม แต่พอเรานึกถึงเรื่องนี้ที่เราต้องมาเจออะไรแบบนี้ทั้งที่ไม่ได้ทำและไม่ยอมแก้ตัวเราจะร้องไห้ขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติเลย หลังจากนั้นได้เทอมนึงก็มีเรื่องเกิดขึ้นอีก เพื่อนกลุ่มเรากับอีกกลุ่มในห้องดันทะเลาะกันแล้วเรื่องถึงครูที่เล่นเราคราวที่แล้วโมโห แต่เราไม่ได้ไปร่วมทะเลาะด้วยนะ แต่ครูให้เหมารวมโดนหักคะแนนความประพฤติแล้วโทรหาผู้ปกครองหมด ตอนนั้นโลกเราดับสลายมาก ในใจนึกอย่างเดียวว่าโดนหักคะแนนไม่เป็นไรแต่ห้ามให้ที่บ้านรู้ พอนึกกลับไปแล้วก็สมเพชตัวเองทุกครั้งที่ฟูมฟายขนาดนั้น เพราะรู้ว่าที่บ้านไม่ฟังอะไรอยู่แล้ว ทุกคนเชื่อครูไว้ก่อนหมดเสมอ ตอนนั้นเรายกมือไหว้ร้องไห้ แล้วลงไปกราบครูประจำชั้นไม่ให้โทรไปบอกที่บ้านเลย โชคดีที่ครูประจำชั้นเค้าเข้าใจแล้วก็โทรบอกผู้ปกครองทุกคนแต่เว้นเราไว้คนนึง
จริงๆก่อนหน้านี้ก็มีเรื่องแนวนี้บ้างตั้งแต่ประถม พอเราย้ายรร.ก็ยังเจออีกแต่หนักกว่า ซึ่งเราไม่เคยพูดแก้ตัวสักครั้งเพราะเรารู้ดีว่าที่บ้านเราเป็นยังไง แต่หลังจากนั้นมาเราย้ายโรงเรียนเลย แล้วก็กลายเป็นคนไม่สุงสิงกับใคร เท่าไหร่ คนรู้จักเยอะเพื่อนน้อย บางครั้งก็ร่าเริงบางครั้งก็เงียบ เก็บตัว อยู่ดีๆก็นึกถึงเรื่องเก่าๆแล้วร้องไห้บ้าง จนตอนนี้ที่บ้านเปิดใจขึ้นเยอะเพราะบ้านเราผ่านปัญหาในบ้านมามากมาย แม่ก็แลรักเรามากขึ้นกว่าเดิม ถึงจะชัดเจนว่ารักน้องมากก็เถอะ ปัจจุบันพ่อแม่พูดกับปากเองเลยว่าเราเป็นลูกที่ไม่เคยสร้างปัญหาให้เค้าปวดหัวเลย(ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องนี้) เราเองเคยอัดอั้นคิดมากจนระบายให้แม่ฟังว่าเราไม่ได้ทำ เค้าก็เปิดใจเชื่อแล้วก็บอกว่าเรื่องมันผ่านไปแล้วลืมไปซะเถอะ เราก็ได้แต่รับคำ แต่ถ้าตอนนอนแล้วคิดเรื่อยเปื่อยทีไร มันจะนึกถึงแล้วเก็บมาคิดร้องไห้ตลอดเลยทั้งที่พยายามปล่อยวางแล้ว รู้สึกเหมือนโมเมนต์ตอนนั้นมันถูกสตาฟไว้ในหัวเรา ทั้งอารมณ์ความรู้สึกความอัดอั้นใจตอนนั้นมันยังอยู่ไม่เคยไปไหนเลย