คนต่างจังหวัดที่เข้ามาใช้ชีวิตในเมืองหลวง อยากหนีเมืองกันบ้างมั้ยครับ

ผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เข้าเมืองมาตามฝันเหมือนกับใครหลายๆคน จากเด็กหนุ่มบ้านนอกเข้ามาเรียนมาทำงาน เพื่อหวังสร้างชีวิตสร้างครอบครัว ในห้วงความคิดเวลานั้นยังจำได้ดีคงไม่มีวันที่จะย้อนกลับไปมีชีวิตตามทุ่งนาป่าเขา ยิ่งวันที่ยังมีใครคนหนึ่งมาร่วมใช้ชีวิตด้วย ยิ่งตอกย้ำความคิดนี้ แต่พอวันเวลาเปลี่ยนไป ด้วยอายุที่เพิ่มขึ้น ความจำเจกับวิถีเดิมๆ เหนื่อยหน่ายกับหลายๆสิ่งรอบตัว และสิ่งสำคัญใครคนนั้นได้เดินจากไป มานั่งหวนคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ยี่สิบกว่าปีแล้วสินะที่ได้กลายเป็นคนเมือง มันนานมากกว่าอายุของหลายๆคน แต่ลึกๆในจิตสำนึกยังคงโหยหาท้องทุ่ง ต้นไม้ สายน้ำ ป่าเขา ลำเนาไพรอยู่ แม้บางครั้งที่อาจจะหลงลืมรากเหง้าไปบ้าง
   แล้วไม่กี่วันที่ผ่านก็ได้กลายเป็นการตัดสินใจที่สำคัญในชีวิตอีกครั้งหนึ่ง ตัดสินใจที่จะทิ้งเมือง ทิ้งวิถีที่คุ้นเคยมาเกินกว่าค่อนชีวิต ที่สำคัญอยากจะทิ้งความทรงจำต่างๆไว้เบื้องหลัง และก็พอดีมีคนที่เค้าอยากได้กิจการที่ผมมีอยู่ เลยทำให้เรื่องที่อยู่ในความคิดมันง่ายขึ้น จึงได้ขายกิจการไปแบบราคาถูกๆเหมือนได้เปล่า จากนี้ต่อไปคงต้องเริ่มนับหนึ่งกับวิถีใหม่ที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็รู้สึกเป็นสุข ผ่อนคลายมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน วันนี้กำลังแพ็คของใช้ส่วนตัวขึ้นรถครับ เพราะบางส่วนได้ขนย้ายล่วงหน้าไปแล้ว วันข้างหน้าก็ไม่รู้จะเป็นอย่างไร แต่คงไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้วสำหรับเมืองหลวง
   ใครที่เริ่มต้นใหม่กับชีวิตตามต่างจังหวัดตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง มาเล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ