เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้ เป็นเรื่องจริงที่ผมเจอมากับตัว
ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่า ผมเป็นคนกลัวผีบ้าง ไม่กลัวบ้าง คือแล้วแต่อารมณ์ครับ
ถ้าวันไหนดูหนังผีพีคๆ หรือได้ฟังเรื่องหลอนๆ มา ก็จะกลัวครับ เวลานอนจะรู้สึกไม่สบายใจ ต้องเปิดไฟนอน
แต่ถ้าวันไหน ทำงานมาเหนื่อยๆ ใช้ชีวิตประจำวันปกติ ก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไรครับ ปิดไฟนอนได้ไม่มีปัญหา
และไม่ว่าเปิดหรือปิดไฟนอน ผมต้องเอาอะไรมากองๆ ให้รกๆ บนเตียงด้านที่ไม่มีคนนอนด้วยครับ
ถ้าไม่ทำแบบนี้ เวลานอนคนเดียวจะรู้สึกไม่อุ่นใจ สรุปผมเป็นคนกลัวผี หรือขี้ระแวงเฉยๆ กันแน่
เอาเป็นว่า ถึงเป็นแบบนี้ ผมเองก็ไม่เคยเจอผีนะครับ
ไม่เข้าใจอารมณ์ของคนเจอผีจริงๆ ว่าเป็นยังไง ขนลุกมั้ยหรือใจไม่อยู่กับตัว จนกระทั่งเมื่อวานนี้เอง...
เวลาโพล้เพล้ ค่ำๆ ของวันเสาร์ ในขณะที่ผมรอรถไฟใต้ดินอยู่ที่ชานชาลา สถานีจตุจักร
เพื่อจะกลับที่พัก สายตาผมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ระยะห่างจากผม ไม่ใกล้ไม่ไกลมาก
นั่งก้มหน้าอยู่ตรงบันไดกลางชานชาลา ประมาณ 3-4 ขั้นขึ้นไป ไม่ใช่ตรงบันไดเลื่อนนะครับ
ผู้หญิงคนนั้นผมยาว ใส่ชุดขาว และขาก็ขาวมาก คือไม่ใช่ขาขาวแบบคนผิวขาวนะครับ มันขาวแบบสีขาวเลย
คือมันค่อนข้างแปลก ผมเลยเผลอมองต่อ เพื่อจะให้เห็นหน้า แต่ว่ามองไม่เห็น ผมยาวๆ ปิดหน้าเธอเอาไว้
ผมเลยหันไปดูจอทีวีในสถานีว่าเมื่อไรรถไฟจะมาถึง พอหันกลับไปมอง เธอก็ยังคงก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม
เป็นแบบนี้ไม่กี่อึดใจ จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา จนผมเห็น...
ไปเซเว่นก่อนครับ เดี๋ยวกลับมาต่อ
แต่ต่อเลยดีกว่าครับ จะได้ไปเซเว่นอย่างสบายใจ กลัวมีคนบ่น
ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นขาวซีดมาก คือคนปกติไม่ซีดแบบนี้แน่ๆ และเหมือนมีสีอะไรแดงๆ อยู่บนหน้า
คือผมมองไม่ค่อยชัดนัก เพราะสายตาสั้น มันเบลอๆ แต่โดยรวม วินาทีนั้น ภาพที่เห็นมันน่ากลัวแปลกๆ อยู่ๆ ก็ขนลุกขึ้นมาไม่รู้ตัว
ผมไม่กล้ามองต่อ หันหน้ากลับมา ในใจคิดว่า เอาแล้วไง ใช่มั้ยวะ โดนเข้าให้แล้ว เจอครั้งแรกในสถานที่คนพลุ่กพล่านแบบนี้เลยหรอ
พอหันกลับไปอีกที ผู้หญิงคนนั้นก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม รถไฟมาถึงพอดี ผมยังใจลอย เหวอๆ อยู่ ก็เดินเข้าตัวรถไฟ
โดยหางตาก็ยังเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นเดินมาขึ้นรถไฟ ในประตูที่อยู่ใกล้ๆ กันด้วย!!
แสงสว่างในรถไฟมากกว่า ผมจะดูชัดๆ ว่าผมเจออะไร
ปรากฏว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ยืนในรถไฟคนเดียว ข้างๆ ยังมีอีก 3-4 คนที่แต่งชุดขาวเหมือนกัน
โดยที่มีคราบคล้ายเลือดสีแดงอยู่บนเสื้อด้วย และใบหน้าของแต่ละคนก็ขาวซีดและมีสีแดงๆ เหมือนกัน
คือมันเป็นหน้าของผี ไม่ใช่คนแน่ๆ และในวินาทีนั้น ผมก็สรุปคิดได้ว่า ผมเจอผีจริงๆ ครับ
เพราะสิ่งที่ผมเห็นนั้น ก็คือ กลุ่มคนที่แต่งตัวคอสเพลย์ แต่งหน้าเป็นผีมาขึ้นรถไฟ MRT ครับ
พวกเขาคงไปงานปาร์ตี้ ไปทำงาน หรือไปร่วมกิจกรรมอะไรสักอย่างมาครับ ผมหน้าแตก และปอดแหกไปเองที่ไม่สังเกตให้ดีตั้งแต่แรก
ด้วยความที่สายตาสั้น เลยทำให้การมองเมคอัพแต่งหน้าผีในระยะนั้น+จินตนาการ+ความกลัวส่วนตัว ทำให้เนียนขึ้นไปอีก
ถึงแม้ไม่ได้เจอจริงๆ และก็ไม่ได้อยากเจอด้วย แต่ก็ขอขอบคุณคนกลุ่มนั้นด้วยนะครับ
ที่ทำให้ผมได้รับประสบการณ์เจอผีจำลองไปโดยปริยาย แบบไม่เสียเงินเข้าบ้านผีสิงสักบาท
ขอโทษที่เข้าใจผิดนะครับ และขอบคุณคนที่อ่านจบด้วย
ไม่คิดว่าจะเจอ แต่ก็เจอเต็มๆ เหตุเกิดในรถไฟฟ้า MRT
ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่า ผมเป็นคนกลัวผีบ้าง ไม่กลัวบ้าง คือแล้วแต่อารมณ์ครับ
ถ้าวันไหนดูหนังผีพีคๆ หรือได้ฟังเรื่องหลอนๆ มา ก็จะกลัวครับ เวลานอนจะรู้สึกไม่สบายใจ ต้องเปิดไฟนอน
แต่ถ้าวันไหน ทำงานมาเหนื่อยๆ ใช้ชีวิตประจำวันปกติ ก็ไม่ค่อยกลัวเท่าไรครับ ปิดไฟนอนได้ไม่มีปัญหา
และไม่ว่าเปิดหรือปิดไฟนอน ผมต้องเอาอะไรมากองๆ ให้รกๆ บนเตียงด้านที่ไม่มีคนนอนด้วยครับ
ถ้าไม่ทำแบบนี้ เวลานอนคนเดียวจะรู้สึกไม่อุ่นใจ สรุปผมเป็นคนกลัวผี หรือขี้ระแวงเฉยๆ กันแน่
เอาเป็นว่า ถึงเป็นแบบนี้ ผมเองก็ไม่เคยเจอผีนะครับ
ไม่เข้าใจอารมณ์ของคนเจอผีจริงๆ ว่าเป็นยังไง ขนลุกมั้ยหรือใจไม่อยู่กับตัว จนกระทั่งเมื่อวานนี้เอง...
เวลาโพล้เพล้ ค่ำๆ ของวันเสาร์ ในขณะที่ผมรอรถไฟใต้ดินอยู่ที่ชานชาลา สถานีจตุจักร
เพื่อจะกลับที่พัก สายตาผมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ระยะห่างจากผม ไม่ใกล้ไม่ไกลมาก
นั่งก้มหน้าอยู่ตรงบันไดกลางชานชาลา ประมาณ 3-4 ขั้นขึ้นไป ไม่ใช่ตรงบันไดเลื่อนนะครับ
ผู้หญิงคนนั้นผมยาว ใส่ชุดขาว และขาก็ขาวมาก คือไม่ใช่ขาขาวแบบคนผิวขาวนะครับ มันขาวแบบสีขาวเลย
คือมันค่อนข้างแปลก ผมเลยเผลอมองต่อ เพื่อจะให้เห็นหน้า แต่ว่ามองไม่เห็น ผมยาวๆ ปิดหน้าเธอเอาไว้
ผมเลยหันไปดูจอทีวีในสถานีว่าเมื่อไรรถไฟจะมาถึง พอหันกลับไปมอง เธอก็ยังคงก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม
เป็นแบบนี้ไม่กี่อึดใจ จนกระทั่งผู้หญิงคนนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา จนผมเห็น...
ไปเซเว่นก่อนครับ เดี๋ยวกลับมาต่อ
แต่ต่อเลยดีกว่าครับ จะได้ไปเซเว่นอย่างสบายใจ กลัวมีคนบ่น
ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นขาวซีดมาก คือคนปกติไม่ซีดแบบนี้แน่ๆ และเหมือนมีสีอะไรแดงๆ อยู่บนหน้า
คือผมมองไม่ค่อยชัดนัก เพราะสายตาสั้น มันเบลอๆ แต่โดยรวม วินาทีนั้น ภาพที่เห็นมันน่ากลัวแปลกๆ อยู่ๆ ก็ขนลุกขึ้นมาไม่รู้ตัว
ผมไม่กล้ามองต่อ หันหน้ากลับมา ในใจคิดว่า เอาแล้วไง ใช่มั้ยวะ โดนเข้าให้แล้ว เจอครั้งแรกในสถานที่คนพลุ่กพล่านแบบนี้เลยหรอ
พอหันกลับไปอีกที ผู้หญิงคนนั้นก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม รถไฟมาถึงพอดี ผมยังใจลอย เหวอๆ อยู่ ก็เดินเข้าตัวรถไฟ
โดยหางตาก็ยังเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นเดินมาขึ้นรถไฟ ในประตูที่อยู่ใกล้ๆ กันด้วย!!
แสงสว่างในรถไฟมากกว่า ผมจะดูชัดๆ ว่าผมเจออะไร
ปรากฏว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ยืนในรถไฟคนเดียว ข้างๆ ยังมีอีก 3-4 คนที่แต่งชุดขาวเหมือนกัน
โดยที่มีคราบคล้ายเลือดสีแดงอยู่บนเสื้อด้วย และใบหน้าของแต่ละคนก็ขาวซีดและมีสีแดงๆ เหมือนกัน
คือมันเป็นหน้าของผี ไม่ใช่คนแน่ๆ และในวินาทีนั้น ผมก็สรุปคิดได้ว่า ผมเจอผีจริงๆ ครับ
เพราะสิ่งที่ผมเห็นนั้น ก็คือ กลุ่มคนที่แต่งตัวคอสเพลย์ แต่งหน้าเป็นผีมาขึ้นรถไฟ MRT ครับ
พวกเขาคงไปงานปาร์ตี้ ไปทำงาน หรือไปร่วมกิจกรรมอะไรสักอย่างมาครับ ผมหน้าแตก และปอดแหกไปเองที่ไม่สังเกตให้ดีตั้งแต่แรก
ด้วยความที่สายตาสั้น เลยทำให้การมองเมคอัพแต่งหน้าผีในระยะนั้น+จินตนาการ+ความกลัวส่วนตัว ทำให้เนียนขึ้นไปอีก
ถึงแม้ไม่ได้เจอจริงๆ และก็ไม่ได้อยากเจอด้วย แต่ก็ขอขอบคุณคนกลุ่มนั้นด้วยนะครับ
ที่ทำให้ผมได้รับประสบการณ์เจอผีจำลองไปโดยปริยาย แบบไม่เสียเงินเข้าบ้านผีสิงสักบาท
ขอโทษที่เข้าใจผิดนะครับ และขอบคุณคนที่อ่านจบด้วย