ต่อเรื่องต่อไปครับ เป็นเรื่องลี้ลับ สยองขวัญ ความเชื่อส่วนบุคคล นะครับ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวผมและเพื่อนที่ทำงานตอนที่ผมยังอยู่บริษัทเดิม ครับ
เรื่องมีอยู่ว่าผมทำงานอยู่บริษัท เดิมมาเป็นเวลา 7 ปี ก่อนจะย้ายมาทำงานที่ใหม่ ผมได้ทำงานอยู่ในตำแหน่งช่าง ได้อยู่กะเดย์ ประมาณ 3 ปี ก่อนผมจะย้ายมาที่ใหม่ เป็นช่วงเวลาที่ผมได้สัมผัส กับเรื่องเร้นลับ มาตลอดโดยเฉพาะเวลาผมอยู่กะดึก คือว่าผมเข้ากะจะทำงานแค่คนเดียว และก็มีเพื่อนร่วมงานที่เป็นฝ่ายผลิตอยู่เยอะเหมือนกัน ทุกคนก็จะบอกตอนแรกที่ผมจะมาเข้ากะดึก ว่าระวังโดนรับน้องนะครับ ผมก็ไม่คิดอะไร ช่วงเวลาที่ผมเข้ากะดึกผมก็จะอยู่ที่ Office คนเดียวทำงานคนเดียวบ้าง ถ้าเครื่องจักรไม่เกิดพัง ก็จะนั่งๆ นอนๆ อยู่แบบนั้นยันเช้า อยู่ไปได้สักพักเริ่มได้ยินเรื่องเล่าของผู้หญิงใส่ชุดไทย สีออกแดงๆ ชมพูๆ เดินไป เดินมา เข้า Office ผมบ้าง เข้าห้องน้ำบ้าง เพราะ Shop ของผมจะอยู่ติดกับ line ผลิต ซึ่งพนักงานฝ่ายผลิตก็จะ มองเห็น Shop ของผมอย่างชัดเจน เรื่องเริ่มหนาหูขึ้นแล้ว ส่วนตัวผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพราะเป็นคนเห็นอะไรแบบนั้นอยู่ตลอดอยู่แล้ว วันนั้นผมเข้ากะดึกเป็นวันแรก แต่มาทำโอทีคือ เข้างาน 1 ทุ่ม ออกเช้า แต่วันนั้นผมเข้างานสายนิดนึง จึงโทรบอกพี่ที่อยู่กะก่อนผมกลับไปก่อน พอผมมาถึง Office เห็นไฟเปิดอยู่ก็คิดว่าพี่เค้าคงยังไม่กลับก็เลยเดิน เข้าไปใน Office ทางเดิน Office จะเดินตรงเข้าไปและมีตู้เอกสารกั้นเอาไว้ สำหรับประชุมแผนก และก็จะมีคอมพิวเตอร์อยู่ เหลื่อมๆ กับของตู้ภาพที่ผมเห็นคือ ผู้หญิงผมยาวนั่งหันข้าง ถ้าผมมองตรงไปเค้าจะนั่งและหันข้างข้างขวา ผมเลยหยุดเดินต่อ และก็คิดว่าคงมีพวกพนักงานเข้ามาทำงานตรงคอมของเรามั้ง ผมก็เลยเดินเข้าไป ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่เลยสักคน มีแต่ความว่างเปล่า และผมก็มาคิดว่า ถ้ามีคนทำงานอยู่จริงๆ เข้าจะเข้าประตูที่ Lock กุญแจเข้ามาได้ไง เพราะจะ Lock กุญแจจากทางด้านนอกตลอด
ก็ไม่คิดอะไรครับ เดินออกไป Line ผลิตเพื่อไปดูว่ามีงานค้าง อะไรหรือไม่ และได้คุยกับพี่ผลิต เค้าทักมาว่า อ้าว QO แบงค์ ยังไม่กลับอีกเหรอ ( QOแบงค์ ก็คือ วิศวกร ผู้หญิง ครับ ) พี่เห็นเดินเข้า Office ไปเมื้อกี้นี้ ผมก้เลยบอกว่าไม่เห็นมีเลย ผมก็พึ่งออกมาจาก Office มาเนี่ยแหละ อ้าวพี่แกหน้าเสียครับ แกก็ทำงานของแกต่อไป ผมก็ไม่ได้บอกอะไรให้แกฟังเพราะ เดียวแกจะทำงานไม่ได้ ก็ผ่านไปครับสำหรับดึกแรก
ทำงานกันไปตามปกติครับ เข้ากะดึกอีกแล้ว เหมือนเดิมแต่มีพี่ฝ่ายผลิตเข้าไปกินข้าวนั่งเล่นใน Shop ของผมอยู่ ตามเดิมครับผมออกมาคุยกับพี่ฝ่ายผลิต ปล่อยให้เพื่อนผมอยู่ใน Shop คนเดียว แกกะลังนั่งกินข้าวอยู่ของแกอยู่ ครับผมก็ยืนคุยกับพี่ฝ่ายผลิต คุยเล่นกันไป สักพักเสียงเปิดประตู Shop และปิดอย่างดังเลยครับ (คือประตู shop จะเป็นประตูเลื่อนอะครับ) พี่แกวิ่งหน้าตั้งออกมาครับ ข้าวยังเต็มปากอยู่เลยและก็วิ่งมาหาผม มีผู้หญิงมาแอบมองอ่ะตอนที่แกกินข้าว แบบลองคิดตามนะครับว่าน่ากลัวมั้ย แกไปนั่งกินข้าวตรงโต๊ะประชุม และจะมีตู้เอกสารจัดเรียงให้เหมือนเป็น Zone อ่ะครับและเค้าก็ยืนหน้าออกมา ครึ่งหน้าและมองแกนั่งกินข้าว แกก็เลยตกใจและวิ่งออกมาเนี่ยแหละ
ผมเริ่มจะสงสัยและครับว่ามันมีอะไรรึเปล่า วันผมเข้ากะเช้าผมไล่ถามทีละคนเลยครับ คนทีแผนกผมนะ ว่าเห็นแบบนี้ๆ ทุกคนบอกว่าโดนกันหมดแล้วที่แกโดนยังเด็กๆ มีพี่คนนึงชื่อพี่อ้อมครับ แกอยู่มาก่อนผม เข้ากะก่อนผมแกบอกว่าตอนที่แกเข้ากะดึก แกจะนอนตรงหน้าคอม ลักษณะแบบว่านอนพิงเก้าอี้และยกเท้า ขึ้นไปพาดบนโต๊ะคอม แกนอนไปได้สักพัก แกรู้สึกตัวเริ่มอึดอัด แต่แกลืมตาได้เห็นทุกอย่างแต่ขยับตัวไม่ได้ (ผีอำ) และด้านหน้าตรงโต๊ะคอม จะมี Rack เก็บของเป็นชั้นๆ แกบอกว่ามีผู้หญิงผมยาวใส่ชุดไทยสีชมพู แดงๆ นั่งห้อยขาและมองมาที่แกกำลังนอนอยู่ และก็ยิ้มให้เห็นแต่รอยยิ้มผมปิดหน้า ปิดตา แกตกใจแต่ร้องไม่ได้แกก็เลยนั่งหลับตาอยู่อย่างนั้น จนคลายออกเองและก็ไม่เข้า Shop อีกเลยยันเช้า หรือถ้ามีเรื่องที่ต้องเข้าก็จะให้คนเข้ามาด้วย ผมนี้นิ่งเลยดีนะที่ตรูไม่เจอแบบนั้น
อีกครั้งกะการเข้าดึก อยู่คนเดียวเอาเป็นว่าตอนนี้ ไม่มีใครกล้าเข้ามาใน Shop แผนกผมอีกแล้วครับ แต่พวกผมชินกันแล้ว จนแบบว่าพวกผมนอน แบบสบายใจอ่ะครับไม่ต้องกลัวว่าใคร จะเข้ามาตรวจตอนกลางคืน เพราะกิติศัพท์ล้ำลือ ครับมีอยู่ครั้งนึงผมไม่สบายมาก ตัวร้อนเป็นไข้ แต่ผมไม่ได้ลานะครับ กลัวพวกพี่เค้าต้องต่อกะเหนื่อยกัน ก็เลยมาทำงานกะดึกปกติก็ไม่ไหวอยู่ดี ตัวร้อนมากไปห้องพยาบาลกินยา ก็ดีขึ้นร้อนๆหนาวๆ ผมจะต้องนอนพักผ่อน เลยนำเก้าอี้มาต่อๆกันให้ยาวเพื่อเป็นที่นอน และเอาผ้า Use ที่ยังไม่ได้ใช้งานมาปูๆ และก็เทินให้เป็นหมอนมีเสื้อคลุมอยู่เป็นผ้าห่ม หนาวมากครับนอนไม่ได้เลยเพราะในโรงงานเป็นห้องแอร์ อ่ะครับ และผมก็ไปเช็คดูแล้วว่าไม่มีงานค้างแน่นอน แต่ผมกลัวงานที่จะ BreakDown มากกว่าเพราะผมต้องทำงานคนเดียว ไม่รู้จะทำยังไงต้องขอเค้าคนนั้นและหล่ะ ขณะนั้นถ้าจำไม่ผิดน่าจะเที่ยงคืนครับ คือแบบว่าคนไม่ไหวจริงๆอ่ะครับ พนมมือพูดในใจบอกว่า “ ผู้หญิงคนที่อยู่ที่นี่ ที่ให้คนอื่นพบเห็นคนนั้น ผมขอนอนนะครับผมไม่ไหวจริงๆ ขออย่าให้เครื่องจักรพังเลยขอให้ผมนอน พักผ่อนยันเช้าเลยนะครับ” และผมก็เอาโทรศัพท์ มือถือมาวางไว้ข้างหูเพื่อมีใคร โทรมาแจ้งงานจะได้ๆยิน ผมก็ล้มตัวลงนอน นอนแบบหนาวๆ แหละครับเคลิ้มๆเหมือนคนนอนหลับไม่สนิท มองดูเวลาตลอดตอนนั้น ประมาณ ตีหนึ่งกว่าๆ ทุกอย่างเงียบสงบ แต่ผมขยับตัวไม่ได้แต่ตามองเห็นทุกอย่างรอบตัว เอาหล่ะครับกูโดนแล้วทีนี้ แต่กลับคนจะกลัวแตไม่กลัวครับ รู้สึกอบอุ่นมากอาการหนาวไม่มีแล้วอุ่นมาก และก็จะเคลิ้มๆหลับ มีมือคนมาโบก ปัดยุงให้แบบใกล้ๆตรงหน้าจากซ้ายไปขวา จากขวาไปซ้าย และผมก็หลับไป จนผมตื่นมาอีกทีประมาณ 6 โมงเช้าแล้วครับ แต่เชื่อมั้ยว่าคืนนั้นไม่มีเครื่องจักรเครื่องไหนพัง เสีย เลย เพราะผมเดินออกไปดู Line ผลิต ก่อนออกกะครับ
คราวนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวผม แต่เป็นพนักงานฝ่ายผลิตคือเรื่องนี้ก็ดังเปรี้ยงป้างเลยครับรู้กันทั้งหน่วยงานเลย เข้าถึงหูนายใหญ่ด้วย พอดีตรงข้าง Shop ของผมมันเป็นชั้นเก็บวัตถุดิบเป็นชั้นๆ ประมาณ 3 ชั้นใหญ่ๆ คือฝ่ายก็ต้องมาเอาวัตถุดิบตรงนี้เป็นประจำ คือคืนนั้นรู้สึกผมอยู่กะเช้าหรือบ่ายไม่แน่ใจ และเค้าเล่าให้ฟังว่ามีพี่คนนึงเอารถ Hand Lift เพื่อไปยกของมาเติม ขณะที่เค้าเอารถเสียบกับ พาเลทวางของ เพื่อที่จะลากออกมาก็คือนึกภาพตามนะครับว่า เราหันหน้าเข้าชั้นวางของ และเสียบรถ Hand Lift เข้าไป ในขณะที่ดึกและลากรถออก แกเห็นเหมือนคนนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นเป็นผู้หญิง ผมปิดหน้าใส่ชุดสีแดง ชมพูๆ นั่งจ้องหน้าแกอยู่ แกเลยทิ้งรถและตะโกนโวยวาย วิ่งออกมาจากตรงนั้นจนทำให้ พนักงานคนอื่นต้องวิ่งมาดูแก พี่แกหน้าซีด เหงื่อท่วมตัว และก็บอกว่าผีหรอกๆ ตัวสั่นไปหมดจนวันนั้นแกทำงานไม่ได้ ผมมารู้ว่าแกดดนหรอกก็ตอนกลางวันอีกวันนึง มีพี่มาเล่าให้ฟัง จนเรื่องนี้เข้าถึงหูเจ้านายใหญ่ แกบอกว่าจะต้องมีการทำบุญ กันแล้วแหละ แต่เจ้านายฝรั่งบอกว่า งมงาย ให้หยุดพูดถึงเรื่องนี้ ไร้สาระประมาณนั้น คือว่าไม่เกิดกับท่านไม่รู้หรอกครับ
ต่อมาครับ ผมเข้ากะเช้าวันเสาร์ ทุกคนหยุดกันหมด แต่เหลือผม กับพี่ที่เป็นเวร ประจำวันเสาร์ 2 คน รวมเป็น 3 คน ที่มาทำงานวันเสาร์ พอถึงเวลาเที่ยงไปกินข้าวกันเรียบร้อย ก็พากันกลับมาที่ Shop พอดีครับวันหยุด นายไม่อยู่ หนังท้องตึง หนังตาเริ่มหย่อนเป็นธรรมดาครับ ผมเผลอหลับไปน่าจะตอนเที่ยงกว่าๆ หลับแบบนั่งก้มหน้าฟุบกับโต๊ะ แต่หลับดีมากเลย เหมือนว่าผมจะฝันอ่ะครับ ว่าผมเดินอยู่ใน Office พอเดินยังไม่ถึงประตูหน้า Office มีผู้หญิงคนนึง นั่งขวางหน้าผมอยู่ผมตกใจครับ ใส่ชุดไทยสีชมพูเข้มๆ ผมยาวๆประมาณบ่า นั่งสะอึกสะอื่นอยู่ และ ผญ.คนนั้น ก็ลุกขึ้น เดินนำหน้าผมไป แต่ไม่รู้ทำไมในฝันผมต้องเดินตามเค้าไปด้วย และก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตู shop ของผม และเค้าก็ชี้ลงไปที่พื้น เค้ายืนหันหลังให้ผมอยู่ และใช้นิ้วชี้มือซ้ายชี้ลงไปที่พื้น และก็ได้ยินเสียงเข้ามาในหูว่า “ ใต้พื้นนี้มีศาลอยู่นะ ใต้พื้นนี้มีศาลอยู่นะ” อยู่ประมาณ 3 -4 รอบ และผมก็เลยสะดุ้งตื่น เพราะพี่เค้าปลุกตอนนั้นเวลา เกือบบ่าย 2 โมงแล้ว ผมนอนแบบนั้นไปชั่วโมงกว่าๆ ได้ยังไง พี่เค้าบอกว่าเรียกยังไงก็ไม่ตื่น แกเลยออกไปกินกาแฟข้างนอก และก็เข้ามาใน Shop ผมก็ยังนอนอยู่ท่าเดิมแต่เหงื่อแตกเต็มไปหมด ผมตื่นมาก็เหงื่อแตกครับทั้งๆที่ในนั้นแอร์เย็นเจี๊ยบ และก็เล่าให้พี่ทั้งสองคนฟัง แกก็ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่พวกผมไม่มีอำนาจขนาดนั้นที่จะไปรื้อ เจาะพื้นโรงงาน เพื่อดูว่ามีศาลจริงหรือไม่ ผมก็เลยพูดในใจว่า พวกผมไม่มีอำนาจขนาดนั้น เพราะผมก็มาทำงานเป็นลูกน้องเค้าเหมือนกันไม่สามารถทำอะไรกับ บริษัทได้ ก็จะทำบุญไปให้บ่อยๆและกันนะครับ และก็บอกต่างคนต่างอยู่อย่าปรากฏให้ใครเห็นเลยเค้าจะทำงานกันไม่ได้ เค้าก็ทำงานเลี้ยงครอบครัวพวกเค้าเหมือนกัน ถ้าอยากได้อะไรกินอะไรก็มาหาผม หรือเข้าฝันผมก็ได้นะครับ
หลังจากนั้นผมก็ไม่เคยเห็น ผญ. คนนั้นอีกเลยแต่ก็เวลาทำบุญ ก็จะอุทิศบุญกุศลให้เค้าเสมอ จนผมย้ายมาทำงานอีกที่นึง ขอบคุณที่อ่านและติดตามนะครับ
เรื่องต่อไปที่ผมจะเล่าจากประสบการณ์คือ ( ตอนผมบวชเป็นพระ โดนทุกคืน)
นานกันเลยทีเด่ว ขอโทษอย่างสูงครับ
เรื่องมีอยู่ว่าผมทำงานอยู่บริษัท เดิมมาเป็นเวลา 7 ปี ก่อนจะย้ายมาทำงานที่ใหม่ ผมได้ทำงานอยู่ในตำแหน่งช่าง ได้อยู่กะเดย์ ประมาณ 3 ปี ก่อนผมจะย้ายมาที่ใหม่ เป็นช่วงเวลาที่ผมได้สัมผัส กับเรื่องเร้นลับ มาตลอดโดยเฉพาะเวลาผมอยู่กะดึก คือว่าผมเข้ากะจะทำงานแค่คนเดียว และก็มีเพื่อนร่วมงานที่เป็นฝ่ายผลิตอยู่เยอะเหมือนกัน ทุกคนก็จะบอกตอนแรกที่ผมจะมาเข้ากะดึก ว่าระวังโดนรับน้องนะครับ ผมก็ไม่คิดอะไร ช่วงเวลาที่ผมเข้ากะดึกผมก็จะอยู่ที่ Office คนเดียวทำงานคนเดียวบ้าง ถ้าเครื่องจักรไม่เกิดพัง ก็จะนั่งๆ นอนๆ อยู่แบบนั้นยันเช้า อยู่ไปได้สักพักเริ่มได้ยินเรื่องเล่าของผู้หญิงใส่ชุดไทย สีออกแดงๆ ชมพูๆ เดินไป เดินมา เข้า Office ผมบ้าง เข้าห้องน้ำบ้าง เพราะ Shop ของผมจะอยู่ติดกับ line ผลิต ซึ่งพนักงานฝ่ายผลิตก็จะ มองเห็น Shop ของผมอย่างชัดเจน เรื่องเริ่มหนาหูขึ้นแล้ว ส่วนตัวผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เพราะเป็นคนเห็นอะไรแบบนั้นอยู่ตลอดอยู่แล้ว วันนั้นผมเข้ากะดึกเป็นวันแรก แต่มาทำโอทีคือ เข้างาน 1 ทุ่ม ออกเช้า แต่วันนั้นผมเข้างานสายนิดนึง จึงโทรบอกพี่ที่อยู่กะก่อนผมกลับไปก่อน พอผมมาถึง Office เห็นไฟเปิดอยู่ก็คิดว่าพี่เค้าคงยังไม่กลับก็เลยเดิน เข้าไปใน Office ทางเดิน Office จะเดินตรงเข้าไปและมีตู้เอกสารกั้นเอาไว้ สำหรับประชุมแผนก และก็จะมีคอมพิวเตอร์อยู่ เหลื่อมๆ กับของตู้ภาพที่ผมเห็นคือ ผู้หญิงผมยาวนั่งหันข้าง ถ้าผมมองตรงไปเค้าจะนั่งและหันข้างข้างขวา ผมเลยหยุดเดินต่อ และก็คิดว่าคงมีพวกพนักงานเข้ามาทำงานตรงคอมของเรามั้ง ผมก็เลยเดินเข้าไป ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่เลยสักคน มีแต่ความว่างเปล่า และผมก็มาคิดว่า ถ้ามีคนทำงานอยู่จริงๆ เข้าจะเข้าประตูที่ Lock กุญแจเข้ามาได้ไง เพราะจะ Lock กุญแจจากทางด้านนอกตลอด
ก็ไม่คิดอะไรครับ เดินออกไป Line ผลิตเพื่อไปดูว่ามีงานค้าง อะไรหรือไม่ และได้คุยกับพี่ผลิต เค้าทักมาว่า อ้าว QO แบงค์ ยังไม่กลับอีกเหรอ ( QOแบงค์ ก็คือ วิศวกร ผู้หญิง ครับ ) พี่เห็นเดินเข้า Office ไปเมื้อกี้นี้ ผมก้เลยบอกว่าไม่เห็นมีเลย ผมก็พึ่งออกมาจาก Office มาเนี่ยแหละ อ้าวพี่แกหน้าเสียครับ แกก็ทำงานของแกต่อไป ผมก็ไม่ได้บอกอะไรให้แกฟังเพราะ เดียวแกจะทำงานไม่ได้ ก็ผ่านไปครับสำหรับดึกแรก
ทำงานกันไปตามปกติครับ เข้ากะดึกอีกแล้ว เหมือนเดิมแต่มีพี่ฝ่ายผลิตเข้าไปกินข้าวนั่งเล่นใน Shop ของผมอยู่ ตามเดิมครับผมออกมาคุยกับพี่ฝ่ายผลิต ปล่อยให้เพื่อนผมอยู่ใน Shop คนเดียว แกกะลังนั่งกินข้าวอยู่ของแกอยู่ ครับผมก็ยืนคุยกับพี่ฝ่ายผลิต คุยเล่นกันไป สักพักเสียงเปิดประตู Shop และปิดอย่างดังเลยครับ (คือประตู shop จะเป็นประตูเลื่อนอะครับ) พี่แกวิ่งหน้าตั้งออกมาครับ ข้าวยังเต็มปากอยู่เลยและก็วิ่งมาหาผม มีผู้หญิงมาแอบมองอ่ะตอนที่แกกินข้าว แบบลองคิดตามนะครับว่าน่ากลัวมั้ย แกไปนั่งกินข้าวตรงโต๊ะประชุม และจะมีตู้เอกสารจัดเรียงให้เหมือนเป็น Zone อ่ะครับและเค้าก็ยืนหน้าออกมา ครึ่งหน้าและมองแกนั่งกินข้าว แกก็เลยตกใจและวิ่งออกมาเนี่ยแหละ
ผมเริ่มจะสงสัยและครับว่ามันมีอะไรรึเปล่า วันผมเข้ากะเช้าผมไล่ถามทีละคนเลยครับ คนทีแผนกผมนะ ว่าเห็นแบบนี้ๆ ทุกคนบอกว่าโดนกันหมดแล้วที่แกโดนยังเด็กๆ มีพี่คนนึงชื่อพี่อ้อมครับ แกอยู่มาก่อนผม เข้ากะก่อนผมแกบอกว่าตอนที่แกเข้ากะดึก แกจะนอนตรงหน้าคอม ลักษณะแบบว่านอนพิงเก้าอี้และยกเท้า ขึ้นไปพาดบนโต๊ะคอม แกนอนไปได้สักพัก แกรู้สึกตัวเริ่มอึดอัด แต่แกลืมตาได้เห็นทุกอย่างแต่ขยับตัวไม่ได้ (ผีอำ) และด้านหน้าตรงโต๊ะคอม จะมี Rack เก็บของเป็นชั้นๆ แกบอกว่ามีผู้หญิงผมยาวใส่ชุดไทยสีชมพู แดงๆ นั่งห้อยขาและมองมาที่แกกำลังนอนอยู่ และก็ยิ้มให้เห็นแต่รอยยิ้มผมปิดหน้า ปิดตา แกตกใจแต่ร้องไม่ได้แกก็เลยนั่งหลับตาอยู่อย่างนั้น จนคลายออกเองและก็ไม่เข้า Shop อีกเลยยันเช้า หรือถ้ามีเรื่องที่ต้องเข้าก็จะให้คนเข้ามาด้วย ผมนี้นิ่งเลยดีนะที่ตรูไม่เจอแบบนั้น
อีกครั้งกะการเข้าดึก อยู่คนเดียวเอาเป็นว่าตอนนี้ ไม่มีใครกล้าเข้ามาใน Shop แผนกผมอีกแล้วครับ แต่พวกผมชินกันแล้ว จนแบบว่าพวกผมนอน แบบสบายใจอ่ะครับไม่ต้องกลัวว่าใคร จะเข้ามาตรวจตอนกลางคืน เพราะกิติศัพท์ล้ำลือ ครับมีอยู่ครั้งนึงผมไม่สบายมาก ตัวร้อนเป็นไข้ แต่ผมไม่ได้ลานะครับ กลัวพวกพี่เค้าต้องต่อกะเหนื่อยกัน ก็เลยมาทำงานกะดึกปกติก็ไม่ไหวอยู่ดี ตัวร้อนมากไปห้องพยาบาลกินยา ก็ดีขึ้นร้อนๆหนาวๆ ผมจะต้องนอนพักผ่อน เลยนำเก้าอี้มาต่อๆกันให้ยาวเพื่อเป็นที่นอน และเอาผ้า Use ที่ยังไม่ได้ใช้งานมาปูๆ และก็เทินให้เป็นหมอนมีเสื้อคลุมอยู่เป็นผ้าห่ม หนาวมากครับนอนไม่ได้เลยเพราะในโรงงานเป็นห้องแอร์ อ่ะครับ และผมก็ไปเช็คดูแล้วว่าไม่มีงานค้างแน่นอน แต่ผมกลัวงานที่จะ BreakDown มากกว่าเพราะผมต้องทำงานคนเดียว ไม่รู้จะทำยังไงต้องขอเค้าคนนั้นและหล่ะ ขณะนั้นถ้าจำไม่ผิดน่าจะเที่ยงคืนครับ คือแบบว่าคนไม่ไหวจริงๆอ่ะครับ พนมมือพูดในใจบอกว่า “ ผู้หญิงคนที่อยู่ที่นี่ ที่ให้คนอื่นพบเห็นคนนั้น ผมขอนอนนะครับผมไม่ไหวจริงๆ ขออย่าให้เครื่องจักรพังเลยขอให้ผมนอน พักผ่อนยันเช้าเลยนะครับ” และผมก็เอาโทรศัพท์ มือถือมาวางไว้ข้างหูเพื่อมีใคร โทรมาแจ้งงานจะได้ๆยิน ผมก็ล้มตัวลงนอน นอนแบบหนาวๆ แหละครับเคลิ้มๆเหมือนคนนอนหลับไม่สนิท มองดูเวลาตลอดตอนนั้น ประมาณ ตีหนึ่งกว่าๆ ทุกอย่างเงียบสงบ แต่ผมขยับตัวไม่ได้แต่ตามองเห็นทุกอย่างรอบตัว เอาหล่ะครับกูโดนแล้วทีนี้ แต่กลับคนจะกลัวแตไม่กลัวครับ รู้สึกอบอุ่นมากอาการหนาวไม่มีแล้วอุ่นมาก และก็จะเคลิ้มๆหลับ มีมือคนมาโบก ปัดยุงให้แบบใกล้ๆตรงหน้าจากซ้ายไปขวา จากขวาไปซ้าย และผมก็หลับไป จนผมตื่นมาอีกทีประมาณ 6 โมงเช้าแล้วครับ แต่เชื่อมั้ยว่าคืนนั้นไม่มีเครื่องจักรเครื่องไหนพัง เสีย เลย เพราะผมเดินออกไปดู Line ผลิต ก่อนออกกะครับ
คราวนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวผม แต่เป็นพนักงานฝ่ายผลิตคือเรื่องนี้ก็ดังเปรี้ยงป้างเลยครับรู้กันทั้งหน่วยงานเลย เข้าถึงหูนายใหญ่ด้วย พอดีตรงข้าง Shop ของผมมันเป็นชั้นเก็บวัตถุดิบเป็นชั้นๆ ประมาณ 3 ชั้นใหญ่ๆ คือฝ่ายก็ต้องมาเอาวัตถุดิบตรงนี้เป็นประจำ คือคืนนั้นรู้สึกผมอยู่กะเช้าหรือบ่ายไม่แน่ใจ และเค้าเล่าให้ฟังว่ามีพี่คนนึงเอารถ Hand Lift เพื่อไปยกของมาเติม ขณะที่เค้าเอารถเสียบกับ พาเลทวางของ เพื่อที่จะลากออกมาก็คือนึกภาพตามนะครับว่า เราหันหน้าเข้าชั้นวางของ และเสียบรถ Hand Lift เข้าไป ในขณะที่ดึกและลากรถออก แกเห็นเหมือนคนนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นเป็นผู้หญิง ผมปิดหน้าใส่ชุดสีแดง ชมพูๆ นั่งจ้องหน้าแกอยู่ แกเลยทิ้งรถและตะโกนโวยวาย วิ่งออกมาจากตรงนั้นจนทำให้ พนักงานคนอื่นต้องวิ่งมาดูแก พี่แกหน้าซีด เหงื่อท่วมตัว และก็บอกว่าผีหรอกๆ ตัวสั่นไปหมดจนวันนั้นแกทำงานไม่ได้ ผมมารู้ว่าแกดดนหรอกก็ตอนกลางวันอีกวันนึง มีพี่มาเล่าให้ฟัง จนเรื่องนี้เข้าถึงหูเจ้านายใหญ่ แกบอกว่าจะต้องมีการทำบุญ กันแล้วแหละ แต่เจ้านายฝรั่งบอกว่า งมงาย ให้หยุดพูดถึงเรื่องนี้ ไร้สาระประมาณนั้น คือว่าไม่เกิดกับท่านไม่รู้หรอกครับ
ต่อมาครับ ผมเข้ากะเช้าวันเสาร์ ทุกคนหยุดกันหมด แต่เหลือผม กับพี่ที่เป็นเวร ประจำวันเสาร์ 2 คน รวมเป็น 3 คน ที่มาทำงานวันเสาร์ พอถึงเวลาเที่ยงไปกินข้าวกันเรียบร้อย ก็พากันกลับมาที่ Shop พอดีครับวันหยุด นายไม่อยู่ หนังท้องตึง หนังตาเริ่มหย่อนเป็นธรรมดาครับ ผมเผลอหลับไปน่าจะตอนเที่ยงกว่าๆ หลับแบบนั่งก้มหน้าฟุบกับโต๊ะ แต่หลับดีมากเลย เหมือนว่าผมจะฝันอ่ะครับ ว่าผมเดินอยู่ใน Office พอเดินยังไม่ถึงประตูหน้า Office มีผู้หญิงคนนึง นั่งขวางหน้าผมอยู่ผมตกใจครับ ใส่ชุดไทยสีชมพูเข้มๆ ผมยาวๆประมาณบ่า นั่งสะอึกสะอื่นอยู่ และ ผญ.คนนั้น ก็ลุกขึ้น เดินนำหน้าผมไป แต่ไม่รู้ทำไมในฝันผมต้องเดินตามเค้าไปด้วย และก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตู shop ของผม และเค้าก็ชี้ลงไปที่พื้น เค้ายืนหันหลังให้ผมอยู่ และใช้นิ้วชี้มือซ้ายชี้ลงไปที่พื้น และก็ได้ยินเสียงเข้ามาในหูว่า “ ใต้พื้นนี้มีศาลอยู่นะ ใต้พื้นนี้มีศาลอยู่นะ” อยู่ประมาณ 3 -4 รอบ และผมก็เลยสะดุ้งตื่น เพราะพี่เค้าปลุกตอนนั้นเวลา เกือบบ่าย 2 โมงแล้ว ผมนอนแบบนั้นไปชั่วโมงกว่าๆ ได้ยังไง พี่เค้าบอกว่าเรียกยังไงก็ไม่ตื่น แกเลยออกไปกินกาแฟข้างนอก และก็เข้ามาใน Shop ผมก็ยังนอนอยู่ท่าเดิมแต่เหงื่อแตกเต็มไปหมด ผมตื่นมาก็เหงื่อแตกครับทั้งๆที่ในนั้นแอร์เย็นเจี๊ยบ และก็เล่าให้พี่ทั้งสองคนฟัง แกก็ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่พวกผมไม่มีอำนาจขนาดนั้นที่จะไปรื้อ เจาะพื้นโรงงาน เพื่อดูว่ามีศาลจริงหรือไม่ ผมก็เลยพูดในใจว่า พวกผมไม่มีอำนาจขนาดนั้น เพราะผมก็มาทำงานเป็นลูกน้องเค้าเหมือนกันไม่สามารถทำอะไรกับ บริษัทได้ ก็จะทำบุญไปให้บ่อยๆและกันนะครับ และก็บอกต่างคนต่างอยู่อย่าปรากฏให้ใครเห็นเลยเค้าจะทำงานกันไม่ได้ เค้าก็ทำงานเลี้ยงครอบครัวพวกเค้าเหมือนกัน ถ้าอยากได้อะไรกินอะไรก็มาหาผม หรือเข้าฝันผมก็ได้นะครับ
หลังจากนั้นผมก็ไม่เคยเห็น ผญ. คนนั้นอีกเลยแต่ก็เวลาทำบุญ ก็จะอุทิศบุญกุศลให้เค้าเสมอ จนผมย้ายมาทำงานอีกที่นึง ขอบคุณที่อ่านและติดตามนะครับ
เรื่องต่อไปที่ผมจะเล่าจากประสบการณ์คือ ( ตอนผมบวชเป็นพระ โดนทุกคืน)