เราเป็นคนความจำสั้นค่ะ จำเรื่องราวอะไรไม่ค่อยได้ เรื่องผ่านมาไม่กี่ปีไม่กี่วันก็ลืมได้ง่ายๆ ต้องกระตุ้นต้องมีคนมานั่งเล่าให้ฟังถึงจะนึกออก
แต่มีเรื่องของคนๆหนึ่ง ที่เราจำได้แม่นยำ แม้เวลาจะผ่านมาเป็น 10 ปี และเรื่องเหล่านั้นไม่มีทางเกิดขึ้นได้อีกแล้ว และทุกวันนี้เมื่อไหร่ที่เราคิดถึงเขาเรามักจะอ่อนแอ จนบางทีก็ร้องไห้เพราะคิดถึง
เขาคนนี้เป็นผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ เราว่าเขาสวยที่สุดในสายตาเรา แม้บนโลกนี้จะมีใครสวยกว่าอีกมากมาย ผู้หญิงคนนี้สูง 140 นิดๆเองค่ะ เขาร้องเพลงเพราะด้วยนะ เพลงที่เขาชอบร้องคือเพลง"ข้างหลังภาพ" ทุกวันนี้เราฟังเพลงนี้ทีไรเราก็นึกถึงเขาทุกที เพราะทุกวันนี้เราก็ได้แต่มองภาพถ่ายของเขา เหมือนในเพลงๆนั้น "มองภาพถ่ายด้วยใจคิดถึง เฝ้ารำพึงคิดถึงแต่เธอ"
ตอนเด็กๆ เราจำได้ว่าเราไม่ค่อยได้อยู่กับเขาเท่าไหร่ เพราะเขาต้องไปทำงานที่ภาคใต้ ไกลเป็นร้อยเป็นพันกิโล นานๆเขาจะกลับมาทีนึง ตอนเด็กๆเราชอบกินไข่ทอดชะอมมากค่ะ
วันหนึ่งเราไปบ้านทวด เห็นต้นชะอมบ้านทวดเราเลยเก็บมาจะให้แม่ทอดให้ แต่ปรากฏว่าเราเก็บชะอมแก่มา มันกินไม่ได้แล้ว แม่ทอดให้ไม่ได้ เราเลยแอบไปร้องไห้คนเดียว 555555 ว่าทำไมแม่ไม่ยอมทำให้เรา ตอนประมาณ ป.2-ป.3 แม่เราไม่ทำงานที่ภาคใต้ วันเราต้องเดินกลับบ้านกับน้องสาว เราเห็นผู้หญิงคนนึงปั่นจักรยานผ่านหน้าเราไปแต่ไกลมาก แอบคิดว่าถ้าเป็นแม่เรามารับก็คงดี และสุดท้ายก็เป็นแม่เราจริงๆค่ะ ปั่นจักรยานมารับเรา เราจำได้ว่าวันเกิดเรา ไม่มีเค้ก มีแต่ขนมห่อละ5บาท 2-3 ห่อ เทใส่จานแล้วร้องเพลงวันเกิด เราจำได้ว่ากอดของเขาอบอุ่นแค่ไหน เราจำได้ว่าหน้าตาของเขาเป็นยังไง เราจำได้แม้กระทั่งวันที่เจอเขาวันสุดท้าย..
วันสุดท้ายที่เราเจอเเม่ เราไปส่งเเม่ขึ้นรถกลับไปทำงาน เราร้องไห้จะเป็นจะตาย ไม่อยากให้เขาไป แม่บอกกับเราว่า "แม่ไปแป้บเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่ก็กลับแล้ว เดี๋ยวแม่ซื้อขนมมาฝากนะ " เราก็ยอมให้แม่ไป หลังจากนั้นมีข่าวสึนามิ เราเป็นห่วงแม่มากกลัวแม่จะเป็นอะไร. แต่แม่ปลอดภัยดีค่ะ
เคยคิดถึงใครจนอ่อนแอไหมคะ ?
แต่มีเรื่องของคนๆหนึ่ง ที่เราจำได้แม่นยำ แม้เวลาจะผ่านมาเป็น 10 ปี และเรื่องเหล่านั้นไม่มีทางเกิดขึ้นได้อีกแล้ว และทุกวันนี้เมื่อไหร่ที่เราคิดถึงเขาเรามักจะอ่อนแอ จนบางทีก็ร้องไห้เพราะคิดถึง
เขาคนนี้เป็นผู้หญิงคนหนึ่งค่ะ เราว่าเขาสวยที่สุดในสายตาเรา แม้บนโลกนี้จะมีใครสวยกว่าอีกมากมาย ผู้หญิงคนนี้สูง 140 นิดๆเองค่ะ เขาร้องเพลงเพราะด้วยนะ เพลงที่เขาชอบร้องคือเพลง"ข้างหลังภาพ" ทุกวันนี้เราฟังเพลงนี้ทีไรเราก็นึกถึงเขาทุกที เพราะทุกวันนี้เราก็ได้แต่มองภาพถ่ายของเขา เหมือนในเพลงๆนั้น "มองภาพถ่ายด้วยใจคิดถึง เฝ้ารำพึงคิดถึงแต่เธอ"
ตอนเด็กๆ เราจำได้ว่าเราไม่ค่อยได้อยู่กับเขาเท่าไหร่ เพราะเขาต้องไปทำงานที่ภาคใต้ ไกลเป็นร้อยเป็นพันกิโล นานๆเขาจะกลับมาทีนึง ตอนเด็กๆเราชอบกินไข่ทอดชะอมมากค่ะ
วันหนึ่งเราไปบ้านทวด เห็นต้นชะอมบ้านทวดเราเลยเก็บมาจะให้แม่ทอดให้ แต่ปรากฏว่าเราเก็บชะอมแก่มา มันกินไม่ได้แล้ว แม่ทอดให้ไม่ได้ เราเลยแอบไปร้องไห้คนเดียว 555555 ว่าทำไมแม่ไม่ยอมทำให้เรา ตอนประมาณ ป.2-ป.3 แม่เราไม่ทำงานที่ภาคใต้ วันเราต้องเดินกลับบ้านกับน้องสาว เราเห็นผู้หญิงคนนึงปั่นจักรยานผ่านหน้าเราไปแต่ไกลมาก แอบคิดว่าถ้าเป็นแม่เรามารับก็คงดี และสุดท้ายก็เป็นแม่เราจริงๆค่ะ ปั่นจักรยานมารับเรา เราจำได้ว่าวันเกิดเรา ไม่มีเค้ก มีแต่ขนมห่อละ5บาท 2-3 ห่อ เทใส่จานแล้วร้องเพลงวันเกิด เราจำได้ว่ากอดของเขาอบอุ่นแค่ไหน เราจำได้ว่าหน้าตาของเขาเป็นยังไง เราจำได้แม้กระทั่งวันที่เจอเขาวันสุดท้าย..
วันสุดท้ายที่เราเจอเเม่ เราไปส่งเเม่ขึ้นรถกลับไปทำงาน เราร้องไห้จะเป็นจะตาย ไม่อยากให้เขาไป แม่บอกกับเราว่า "แม่ไปแป้บเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่ก็กลับแล้ว เดี๋ยวแม่ซื้อขนมมาฝากนะ " เราก็ยอมให้แม่ไป หลังจากนั้นมีข่าวสึนามิ เราเป็นห่วงแม่มากกลัวแม่จะเป็นอะไร. แต่แม่ปลอดภัยดีค่ะ