เริ่มตั้งแต่เราจบม.6 พ่อเรามีปัญหากับเพื่อนร่วมงานลาออกจากงานทั้งๆที่มีหนี้สินท่วมหัว แม่เราก็ออกจากงานเพราะหนีหนี้สินจากเพื่อนร่วมงาน
กรรมมาตกที่เรา พ่อแม่เราไม่อยากให้เราเรียนต่อปริญญาเพราะคิดไว้ว่าไม่มีเงินส่งแน่ๆ ทั้งที่เกรดเรา3ขึ้น
แต่เราดื้อรั้นมากๆจะเรียนให้ได้ และหัวสูงอยากมาเรียนกรุงเทพเท่านั้น ก็เลยสอบจนติดมหาลัยในกรุงเทพ
ค่าเทอมก็เกือบ3หมื่น พ่อแม่เราไม่มีให้ เราเลยไปขอย่า ที่จริงย่าจะไม่ให้แต่เราร้องไห้อ้อนวอนจนได้เงินค่าเทอม (แต่เทอมต่อๆมาได้ค่าเทอมจากกยศ)
สุดท้ายพ่อเราต้องไปรับจ้างก่อสร้าง แม่เราเป็นแม่บ้านบริษัทหาเงินส่งเรา
เงินที่เราได้มาใช้เดือนชนเดือน อดๆอยากๆ มีแค่ค่าข้าวค่าเดินทางไม่มีพอให้ไปเที่ยวหรือใช้จ่ายอย่างอื่นเลย
เราเลยหาหนทางหารายได้เสริม ทำงานพาทไทม์ และขายของผ่านเน็ต จนมีช่วงนึงพ่อแม่ไม่ส่งเงินให้เราเลย3เดือน เราก็หาเงินเองอาชีพสุจริตที่บอกไป
.
.
และก็เกิดเรื่องจนได้แม่เราด้วยความที่ทนความลำบากไม่ไหว กดดันที่ย่าเราเป็นคนขี้บ่น และพ่อก็ค่อนข้างติดเหล้าติดพนัน
แม่เราเลยหนีตามผู้ชายคนอื่นไป ผู้ชายคนนั้นก็คือคนในหมู่บ้านที่พ่อรู้จักสนิทสนมดี และเขาก็เป็นสามีของเพื่อนของแม่เรา ซึ่งผู้หญิงดีกับแม่มากแม่ไม่มีงานทำก็พาแม่ไปเป็นแม่บ้าน
และลูกของเขาก็คือเพื่อนรุ่นเดียวกับเราโตมาด้วยกันเรียนมาด้วยกัน
ทุกคนไม่มีใครคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ได้
ผู้หญิงคนนั้นก็จะโทรมาด่าแม่เราให้เราฟังแทบทุกวัน
ทุกวันนี้เวลาเรากลับบ้านเราไม่อยากออกนอกบ้านเลย เราอายนะ แต่ต้องเข้มแข็งเพื่อพ่อเพื่อน้อง
.
แม่หย่ากับพ่อและต่อว่าพ่อ ว่าโคตรพ่อโคตรแม่พ่อทั้งหมด
พ่อเราเสียใจมาก ตรอมใจหนักมาก ตอนนั้นเราทำไรไม่ได้เพราะยังอยุ่กรุงเทพเลยได้แต่คุยโทรศัพท์ปลอบใจพ่อทุกวัน
พ่อจะโทรมาร้องไห้ทุกวันอยู่เป็นเดือนๆ
.
จนต่อมาเราเริ่มไม่อยากคุยกับพ่อ เพราะพ่อจะบังคับไม่ให้เราคุยกับแม่อยากให้แม่เจ็บปวดเหมือนพ่อ ให้ลูกไม่คุยด้วย
แต่เราก็แอบคุยกับแม่ทางไลน์ เพราะแม่ลูกตัดกันไม่ขาดต่อให้แม่เราจะดีร้ายยังไง เรารักแม่ให้อภัยแม่
พ่อเราถามทุกวันแม่ได้ติดต่อมามั้ย เราต้องโกหกว่าไม่ เราอึดอัดมากเลยพยายามไม่รับสายจากพ่อ คุยทางเฟสเท่านั้นพอ จะได้ไม่ต้องโกหกว่าไม่คุยกับแม่
.
จนวันนึงอาเราที่มีธุรกิจอยุ่ ชวนพ่อไปทำงานด้วย และจะได้ไม่ต้องอยู่บ้านเห็นอะไรเดิมๆจะได้ตัดใจได้
พ่อเราเลยมาอยู่กับอาขับรถส่งของให้เขา ช่วงนี้พ่อก็เริ่มมีเงินส่งให้เราบ้างแล้ว จากที่ไม่มีเงินส่งให้เราใช้เลย
แต่ปัญหาที่ตามมาคือ... น้องชายเราที่เคยเลิกยาแล้ว เมื่ออยู่บ้านคนเดียว(ถึงจะอยู่กับปู่กับย่าก็ทดแทนครอบครัวไม่ได้ และน้องเราออกจากรร.ตั้งแต่จบม.3 เป็นช่างยนต์ที่บริษัทแห่งหนึ่ง)
น้องเริ่มรู้สึกตัวคนเดียว โดดเดี่ยว จากที่เลิกยาแล้วกลับไปพึ่งยาอีก ซึ่งครั้งนี้หนักกว่าครั้งก่อนๆมาก ติดยางอมแงมมาก
พ่อเราไม่เคยพูดเรื่องน้องติดยาเลย มีแต่อาเราโทรมาเล่าให้เราฟัง
เราคุยกับอาว่าจะเอายังไงกับน้องดี
อาเลยเอาพ่อกลับไปอยู่บ้านกับน้องเผื่ออะไรๆจะดีขึ้น
แต่สุดท้ายจนทุกวันนี้ น้องเรายังเลิกไม่ได้ เราไม่รู้จะทำยังไง เครียดทุกวัน
แม่เราก็ให้กำลังใจเรา พูดออกมาน้ำตาเราไหลแม่พูดว่า
'มีอะไรก็ปรึกษาแม่ได้ถึงแม่จะไม่ใช่แม่ที่ดีแต่แม่ก็รักลูกที่สุด'
เราตอบแม่ไปว่า 'แม่คือแม่ที่ดีที่สุดแล้ว'
เคยรู้สึกแบบมองไปทางไหน เห็นอะไรน้ำตาก็ไหลมั้ย...
ทุกวันนี้เราหาเงินใช้เองไม่ขอเงินพ่อแม่ทั้งค่าหอค่ากินค่าอยู่ เราหาเองหมด นอกจากจะลำบากจริงๆเราถึงโทรไปขอ(น้อยครั้งมาก)
ทุกวันนี้ทำทั้งหมดเพื่อใครยังไม่รุ้เลย ชีวิตเป็นอยู่ของเราดีขึ้นกว่าตอนเด็กๆแต่ครอบครัวเรากลับแย่ลง
คำถาม เราควรทำยังไงให้น้องเรากลับใจ ขอบคุณค่ะ
ช่วยอ่านด้วยค่ะ รบกวน
กรรมมาตกที่เรา พ่อแม่เราไม่อยากให้เราเรียนต่อปริญญาเพราะคิดไว้ว่าไม่มีเงินส่งแน่ๆ ทั้งที่เกรดเรา3ขึ้น
แต่เราดื้อรั้นมากๆจะเรียนให้ได้ และหัวสูงอยากมาเรียนกรุงเทพเท่านั้น ก็เลยสอบจนติดมหาลัยในกรุงเทพ
ค่าเทอมก็เกือบ3หมื่น พ่อแม่เราไม่มีให้ เราเลยไปขอย่า ที่จริงย่าจะไม่ให้แต่เราร้องไห้อ้อนวอนจนได้เงินค่าเทอม (แต่เทอมต่อๆมาได้ค่าเทอมจากกยศ)
สุดท้ายพ่อเราต้องไปรับจ้างก่อสร้าง แม่เราเป็นแม่บ้านบริษัทหาเงินส่งเรา
เงินที่เราได้มาใช้เดือนชนเดือน อดๆอยากๆ มีแค่ค่าข้าวค่าเดินทางไม่มีพอให้ไปเที่ยวหรือใช้จ่ายอย่างอื่นเลย
เราเลยหาหนทางหารายได้เสริม ทำงานพาทไทม์ และขายของผ่านเน็ต จนมีช่วงนึงพ่อแม่ไม่ส่งเงินให้เราเลย3เดือน เราก็หาเงินเองอาชีพสุจริตที่บอกไป
.
.
และก็เกิดเรื่องจนได้แม่เราด้วยความที่ทนความลำบากไม่ไหว กดดันที่ย่าเราเป็นคนขี้บ่น และพ่อก็ค่อนข้างติดเหล้าติดพนัน
แม่เราเลยหนีตามผู้ชายคนอื่นไป ผู้ชายคนนั้นก็คือคนในหมู่บ้านที่พ่อรู้จักสนิทสนมดี และเขาก็เป็นสามีของเพื่อนของแม่เรา ซึ่งผู้หญิงดีกับแม่มากแม่ไม่มีงานทำก็พาแม่ไปเป็นแม่บ้าน
และลูกของเขาก็คือเพื่อนรุ่นเดียวกับเราโตมาด้วยกันเรียนมาด้วยกัน
ทุกคนไม่มีใครคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ได้
ผู้หญิงคนนั้นก็จะโทรมาด่าแม่เราให้เราฟังแทบทุกวัน
ทุกวันนี้เวลาเรากลับบ้านเราไม่อยากออกนอกบ้านเลย เราอายนะ แต่ต้องเข้มแข็งเพื่อพ่อเพื่อน้อง
.
แม่หย่ากับพ่อและต่อว่าพ่อ ว่าโคตรพ่อโคตรแม่พ่อทั้งหมด
พ่อเราเสียใจมาก ตรอมใจหนักมาก ตอนนั้นเราทำไรไม่ได้เพราะยังอยุ่กรุงเทพเลยได้แต่คุยโทรศัพท์ปลอบใจพ่อทุกวัน
พ่อจะโทรมาร้องไห้ทุกวันอยู่เป็นเดือนๆ
.
จนต่อมาเราเริ่มไม่อยากคุยกับพ่อ เพราะพ่อจะบังคับไม่ให้เราคุยกับแม่อยากให้แม่เจ็บปวดเหมือนพ่อ ให้ลูกไม่คุยด้วย
แต่เราก็แอบคุยกับแม่ทางไลน์ เพราะแม่ลูกตัดกันไม่ขาดต่อให้แม่เราจะดีร้ายยังไง เรารักแม่ให้อภัยแม่
พ่อเราถามทุกวันแม่ได้ติดต่อมามั้ย เราต้องโกหกว่าไม่ เราอึดอัดมากเลยพยายามไม่รับสายจากพ่อ คุยทางเฟสเท่านั้นพอ จะได้ไม่ต้องโกหกว่าไม่คุยกับแม่
.
จนวันนึงอาเราที่มีธุรกิจอยุ่ ชวนพ่อไปทำงานด้วย และจะได้ไม่ต้องอยู่บ้านเห็นอะไรเดิมๆจะได้ตัดใจได้
พ่อเราเลยมาอยู่กับอาขับรถส่งของให้เขา ช่วงนี้พ่อก็เริ่มมีเงินส่งให้เราบ้างแล้ว จากที่ไม่มีเงินส่งให้เราใช้เลย
แต่ปัญหาที่ตามมาคือ... น้องชายเราที่เคยเลิกยาแล้ว เมื่ออยู่บ้านคนเดียว(ถึงจะอยู่กับปู่กับย่าก็ทดแทนครอบครัวไม่ได้ และน้องเราออกจากรร.ตั้งแต่จบม.3 เป็นช่างยนต์ที่บริษัทแห่งหนึ่ง)
น้องเริ่มรู้สึกตัวคนเดียว โดดเดี่ยว จากที่เลิกยาแล้วกลับไปพึ่งยาอีก ซึ่งครั้งนี้หนักกว่าครั้งก่อนๆมาก ติดยางอมแงมมาก
พ่อเราไม่เคยพูดเรื่องน้องติดยาเลย มีแต่อาเราโทรมาเล่าให้เราฟัง
เราคุยกับอาว่าจะเอายังไงกับน้องดี
อาเลยเอาพ่อกลับไปอยู่บ้านกับน้องเผื่ออะไรๆจะดีขึ้น
แต่สุดท้ายจนทุกวันนี้ น้องเรายังเลิกไม่ได้ เราไม่รู้จะทำยังไง เครียดทุกวัน
แม่เราก็ให้กำลังใจเรา พูดออกมาน้ำตาเราไหลแม่พูดว่า
'มีอะไรก็ปรึกษาแม่ได้ถึงแม่จะไม่ใช่แม่ที่ดีแต่แม่ก็รักลูกที่สุด'
เราตอบแม่ไปว่า 'แม่คือแม่ที่ดีที่สุดแล้ว'
เคยรู้สึกแบบมองไปทางไหน เห็นอะไรน้ำตาก็ไหลมั้ย...
ทุกวันนี้เราหาเงินใช้เองไม่ขอเงินพ่อแม่ทั้งค่าหอค่ากินค่าอยู่ เราหาเองหมด นอกจากจะลำบากจริงๆเราถึงโทรไปขอ(น้อยครั้งมาก)
ทุกวันนี้ทำทั้งหมดเพื่อใครยังไม่รุ้เลย ชีวิตเป็นอยู่ของเราดีขึ้นกว่าตอนเด็กๆแต่ครอบครัวเรากลับแย่ลง
คำถาม เราควรทำยังไงให้น้องเรากลับใจ ขอบคุณค่ะ