[เรื่องเล่าโดยสังเขป] ความรัก(?)เกิดขึ้น มีอยู่ และจะดับไป

โคตรไร้สาระ แค่อยากระบาย

กาลครั้งหนึ่งเราได้รู้จักกัน

ปิดเทอมที่แล้วชีวิตโคตรว่าง เปลี่ยวใจจากการที่คนที่ชอบไปมีแฟน(อะไรประมาณนั้น) เลยไปเล่นแชทออนไลน์แห่งหนึ่ง แก้เซงแก้เหงาไปงั้น

สนุกดีนะ เจอคนหลายแบบ เราก็ไปคุยหาเพื่อนไม่ได้อยากได้แฟนหรืออะไร แบบว่าแก้เหงานั่นแหละนะ แน่นอนว่าหลักๆเลยคือกลุ่มชายโฉดพ่นพูดคำไม่สุภาพ ก็ตกใจแต่สักพักก็เริ่มชิน คือส่วนตัวปกติไม่พูดคำหยาบและคนรอบตัวก็ไม่พูด ยอยักษ์ งองู คอควาย อะไรแบบนั่นไม่มีเลย (แต่พวกสิงสาราสัตว์นี่ก็พูดประจำค่ะ ใช้แทนคำว่า'มาก'ไปแล้ว) แล้วก็มีเด็กๆ ขี้เหงามารวมตัวกันมากมาย เราก็คุยๆกับคนนู้นคนนี้ไปเรื่อย ส่วนมากก็น้องผู้หญิง คือเราหาเพื่อนคุยเฉยๆจริงๆ

แล้วก็วันหนึ่งก็ได้คุยกับผู้ชายคนหนึ่ง คือก็เห็นเขาบ่อยแล้วแหละชื่อนี้ สนิทกับคนนู้นคนนี้ในแชทหลายคนแต่ไม่เคยทักกัน แล้วมันก็มีเรื่องให้ทัก เพราะเขาสนใจผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นเพื่อนกับเรางี้

อืมมม...ได้คุยกันเลยว่ะ

ตอนแรกก็คุยแบบเพื่อน มาแรกๆนี่สาดภาษาพ่อขุนรามใส่เราเลย(ปกติเราพูดแต่กับคนสนิท) สักพักก็เอออ่ะ พูดก็พูด คุยกันนู่นนี่เรื่อยเปื่อยสุดๆ ตานี่เจ้าชู้น่าดู จีบไปทั่ว คุยไปหมด เราก็สนุกนะกับการเผือกเรื่องชาวบ้าน คือคุยกับเขามันสนุกนั่นเองเอง มีอะไรอยากถามก็ถาม เขาก็ตอบหมด คือเราเป็นพวกถามมากจริงๆ(เขามาบอกทีหลังว่าแรกๆก็รำคาญนะ ถามอยู่ได้ จะคุยกับสาวๆ อะไรแบบนี้ ตลก)

อืมมม...กลายเป็นว่าคุยกันทุกคืนคืนละหลายชั่วโมงเลยว่ะ

แต่ก็คุยในแชทนะ ไม่มีการแลกเบอร์ ไลน์อะไรทั้งนั้น คุยถูกคอก็คือคุยถูกคอ เราอยากได้เพื่อนไม่ใช่อย่างอื่น เขาเองก็คงเหมือนกัน ไม่ได้ตื้ออะไร ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นในแชทคุยแล้วชอบจะขอติดต่อนอกแชท ไม่ได้ว่าอะไรนะแต่จุดประสงค์เราไม่ตรงกันก็บายกันไป

บังเอิญว่าเราและเขามีจุดร่วมที่เชื่อมกันได้ หมายถึงว่าถ้ารู้ชื่อและข้อมูลบางส่วน(ที่เรียน)นี่เรารู้เลยว่าเขาเป็นใคร ก็เริ่มที่เขารู้ข้อมูลเราก่อน โหะ นี่ไม่ยอมค่ะ สืบจนเจอ ตลกดี เลยกลายเป็นว่ารู้จักกันขึ้นมาแล้วอ่ะ วินาทีนั้นความรู้สึกมันยิ่งถลำลึกนะ คุยกันจนเสพติดอีกฝ่ายไปแล้วด้วย ต้องมาเฝ้าหน้าจอทุกคืนเพื่อที่จะคุยกัน หลับไปพร้อมกัน มันเป็นความรู้สึกดีๆ แล้ว ส่วนตัวเรานะ ความคิดเขาเราไม่รู้หรอก(มารู้ทีหลัง)

เรื่องมันยาวจนขี้เกียจเล่าเลยล่ะ

เริ่มที่การพยายามเจอกันครั้งแรก....แต่ก็ไม่เจอ
เราเป็นฝ่ายไปหาเขาก่อนด้วยนะ เราไปแถวๆที่ๆเขาอยู่แต่ไม่ได้ไปหาเขาซะทีเดียว ไปหาเพื่อนพี่น้องหลายคน และสุดท้ายเขาก็ไม่ยอมมาเจอ(เขามาบอกทีหลังว่าตอนนั้นไม่อยากเจอไม่อยากจริงจังด้วย) อยากตะโกนใส่หน้าว่าเราก็ไม่ได้อยากเป็นมากกว่าเพื่อนสักหน่อย อยากรู้จักได้มั้ยเล่า ใจร้ายจริงๆ อ่อช่วงนี้เป็นช่วงแลกเบอร์กันแล้วแต่เราไม่คุยอย่างอื่นกันนอกจากข้อความ

คุยกันไปนานวันเข้ามันก็เป็นการใช้เวลา(มากมาย)ร่วมกันของคนสองคน ความรู้สึกอะไรบางอย่างนั่นมันจะไม่เกิดได้ยังไง เราคุยกันเยอะมากจริงๆ เรียกว่าคุยตลอดเวลา เข้มข้นระดับที่ว่าเราคิดว่าคุยกันมาเป็นปีแล้ว เราชอบเขานะ ชอบมาก รู้สึกว่าตัวเขาสำหรับเราอะไรมันก็ถูกต้องไปหมดเลย แบบนิสัยส่วนหนึ่งของเขามันดึงดูดเราอะไรแบบนั้น แต่แล้ววันหนึ่งเราก็รู้สึกว่าเรายอมรับไม่ได้กับการต้องรู้สึกมากไปกว่านี้กับคนที่เราไม่ได้รู้จักจริงๆ เราไม่อยากเสี่ยงให้มันเป็นคำว่า รัก ขึ้นมาด้วย เราเลยพยายามเลิกคุย...แต่มันก็ไม่ได้

เขาก็กลับมาง้อ ตอนเกิดเรื่องนี้ได้คุยเปิดใจกันหลายอย่าง พบว่าเรื่องที่ผ่านมาแทบจะโกหกทั้งหมด

ช็อค

คือมันมีหลายครั้งที่เขาทำเหมือนแคร์แต่ไม่ได้แคร์ คำพูดที่เรารู้สึกดีด้วย ความรู้สึกที่เราให้ไป มันเป็นการให้ไปกับเรื่องโกหกนะนั่น อา แต่มันก็ไม่ใช่โกหกทั้งหมด เขาก็ขอร้องให้เราคุยกันต่อ บอกว่าหลังจากนี้มันจะไม่เหมือนเดิมแล้ว

เราก็ยอมว่ะ เราชอบเขาจริงๆ เราก็ไม่มีใครด้วย

มันก็ไม่เหมือนเดิมจริงๆ เราไม่รู้แน่ชัดหรอกว่ามันแค่ไหนกับความจริงใจของเขา แต่เรารู้สึกได้จริงๆ มันคือความจริงนะ เอาแบบไม่หลับหูหลับตาเลย แบบสติ เรารู้ว่ามันมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาให้เรา แต่ก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่ามันแค่ไหน สิ่งที่เราเลือกก็คือ เสี่ยงกับเขา

การพยายามเจอกันครั้งที่สอง เขาตั้งใจจะมาหาเรา แต่ก็ไม่ได้เจอ...
มีเรื่องปัญหาเข้ามา ปัญหาใหญ่ด้วย เขาทะเลาะกับแม่เรื่องเรา เราทะเลาะกับเขาเรื่องที่ตกลงกันไม่ได้ ก่อนหน้าวันนัดเจอกัยังดีอยู่เลย แชทคุยกันยิ้มปากจะฉีก พอถึงเวลาทุกอย่างมันก็พัง ความรู้สึกของเขามันเปลี่ยนไปเพราะความเสียใจหลายอย่าง เขามาอยู่ใกล้เรานิดเดียวแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมมาเจอ อ่ามันก็มีเหตุผล แล้วพอเขาอยากเจอ เราก็เป็นฝ่ายหนีเสียเอง อ่าใช่ มันก็มีเหตุผล แต่เราอยากเจอกันนะ แต่เราไม่ได้เจอกัน จนเจาตัดสินใจกลับแบบไม่บอกเรา

ขอโทษที่เล่าเรื่องบ้าบอแล้วไม่ยอมเล่ารายละเอียดด้วย รู้สึกว่ามันมากเกินไปจริงๆ

เราอยู่ไกลกันมาก เขามาหาเราคราวนี้มีปัญหาไม่ได้เจอจนกลับบ้านไปมันถึงเป็นเรื่องใหญ่ การจะมาเจอกันสักทีไม่ใช่ง่ายๆ ตอนที่เรารู้ว่าเขากลับไปแล้วคือเขาจะถึงบ้านแล้ว

ช็อค

มาอยู่แค่เอื้อมแล้วนะ ทำไมไม่มาเจอล่ะ ครั้งนี้เราเป็นฝ่ายเสียใจ อ้อนวอนให้เรายังคุยกันต่อเถอะ เราขอเขาบอกว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา มองกลับไปเห็นเลยว่าตัวเองใช้ความรู้สึกเป็นใหญ่แบบไม่ลืมหูลืมตา เขาไม่มีใจจะอยู่กับเราแล้วตอนนั้นเรารู้เลย แต่เขาใจดีมาก ยอมคุยกับเราต่อด้วยความสงสาร(ขนาดเรายังรู้ตัว) หลังจากวันนั้นมีอะไรเราก็รู้สึกว่าเราเกินคำว่าชอบมามากแล้ว มากเกินไปแล้ว เราแคร์เขาทุกอย่าง ทำอะไรนึกถึงเขาหมด จะใกล้ชิดสนิทกับใครก็นึกถึงใจเขา เขางอนอะไรเราก็ง้อ เขาทำอะไรเราก็พยายามเข้าใจ

ไอ้เรื่องทำตัวเหมือนแฟนนี่ลืมพูดถึง คือก็ทำมาตั้งนานแล้วล่ะ เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เริ่มบอกคิดถึงบ่อยๆ ข้อความมอนิ่ง กู๊ดไนท์ ทุกอย่างสิ่ง แบบคนรักกันโดยแท้ แล้วมันก็เป็นอย่างนี้ตลอด เขาที่ใจไปแล้วใจเขาก็กลับมา

มีหลายอย่างที่เขาทำเพื่อเรา เราไม่รู้ว่ามันจริงแต่ไหน แต่เราก็คงพูดได้แค่เรารู้สึกได้ และเข้าข้างตัวเองว่ามันไม่ใช่การคิดไปเอง

เรารักกันว่ะ

มาถึงการพยายามเจอกันครั้งที่สาม สี่เดือนที่ผ่านมามันทำให้ทุกอย่างแทบลงตัวไปหมด เราคุยทุกเรื่องทะเลาะทุกวันจนไม่มีอะไรจะทะเลาะจริงจังแล้ว มันกำลังจะดีและต้องวิเศษมากถ้าเราได้เจอกันสักที เราคุยกันไม่รู้กี่ครั้งว่าถ้าเจอไปทำนุ่นทำนี่กินนู่นกินนี่กันนะ มาหาเอาอันนู้นอันนี้มาด้วยนะ

แล้วมันก็เกิดเรื่อง

มีผู้หญิงคนหนึ่งที่มาชอบเขา ชอบมานานแล้ว เขาบอกว่ารักษาระยะไม่มีอะไร เราก็เชื่อนะ แต่มีวันหนึ่งที่ไปดื่มกันซึ่งเป็นคืนที่ก่อนที่เขาจะมาหาเรา เขาสองคนก็ตกล่องปล่องชิ้นกันไป

โอ้

อย่าถามว่ารับได้ยังไง

เรารู้ว่าเขาเป็นคนแบบนี้อยู่แล้วค่ะ เที่ยวผู้หญิง เจนจัดเรื่องแบบนี้มากๆ เราก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ยังไงเอาจริงๆก็ไม่ได้เป็นแฟน ปกติเขาก็ซื้อเอา แต่พอดีว่าคนนี้ไม่ใช่ เผลอไปยุ่งกับตัวแม่แล้ว

คืนนั้นเขาถามนะว่าถ้ามีเรื่องอย่างว่ากับคนนี้จะเป็นอะไรมั้ย เราคิดว่าถ้าวันไนท์ก็ไม่เป็นอะไร ก็ทำไปเถอะ เราก็บ้ากับการคาดหวังว่าเขาจะคุยกันแบบ'เธอ เราสนุกกันคืนนี้คืนเดียวนะ' หรือยังไงก็ไม่ทราบ เราวัดใจด้วยล่ะว่าเขาจะทำมั้ย วัดเลยค่ะ เข้าวัดทำบุญเลยค่ะ คือผู้หญิงก็กลายเป็นว่าตามติดเลยค่ะ มันไม่ใช่แค่วันไนท์ ไม่ใช่แบบจ่ายตังค์ด้วย ผู้หญิงแบบไม่ยอมให้จบ ทำแล้วก็ต้องรับผิดชอบอะไรแบบนี้

เขาเล่าให้เล่าฟังหลังจากคืนนั้น เราพยายามคุยกับเขาอย่างมีสติมาก ลองนึกวิธีจะแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น คือเรารักเขามาก อยากเจอ อยากรักกันจริงๆสักที แต่แบบที่เขาจะมาหาเราผู้หญิงคนนั้นจะมาด้วย โอ้ ก๊อด ว๊อทเดอะฟัค เราพยายามควบคุมสติสุดๆกับเรื่องที่เกิด ไม่โวยวาย ไม่ฟูมฟาย

คือทุกอย่างมันกำลังจะดี มันพังอีกแล้ว รอบที่เท่าไหร่แล้ว

เขาก็เดินทางมาหาเราแหละ เหมือนเดิม อิหรอบเดิม อยู่ใกล้แค่เอื้อม พักตึกข้างๆเนี่ย(กับพี่สาว) แต่มาเจอไม่ได้เพราะผู้หญิงคนนั้น(ซึ่งขับรถตามมาจากบ้าน เอิ่มไม่รู้จะว่าไง)ตามติดตลอด เขาก็ไม่อยากเจอแบบสามคน เราก็ไม่เอาไม่อยากยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น เราไม่ได้บุกอะไรทั้งนั้น เราคิดว่าเขาไม่มาเจอเพราะเขาก็มีเหตุผล ไม่รุกล้ำความเป็นส่วนตัว ไม่ล้ำเส้นที่อีกฝ่ายขีด ยังไม่เจอก็ได้ เราจะรอวันที่เจอกันได้แบบไม่มีปัญหา ทั้งที่เราก็โคตรเสียใจ โคตรอยากเจอ

เราเหมือนกดไว้สุดๆ เพราะช่วงนั้นเรามีสอบ เราพยายามไม่คิด เราก็พยายามคุยกันดีๆ เพราะเราคิดว่าเขาก็เสียใจที่มันพังอีกแล้ว ไม่ใช่เราเสียใจคนเดียว

แล้วสุดท้ายเขาก็กลับบ้านไป แบบทิ้งผู้หญิงคนนั้นไว้ด้วย ตลกดี เขาหนีไปอยู่บ้านเพื่อน ผู้หญิงคนนั้นก็ไปหาที่บ้านทุกวัน สุดท้ายก็กลับไปเคลียร์แหละ

เคลียร์ได้ว่าอะไรรู้มั้ย

มาเดตกัน 24 ชม. แล้วจะเลิกตาม

โอ้แม่เจ้า

เรื่องที่เล่ามาทั้งหมดนี้เราก็ฟังจากผู้ชายคนนั้นฝ่ายเดียวอ่ะนะ ไม่รู้หรอกว่ามันมีอะไรมากแค่ไหน เราก็ไม่ได้เชื่อร้อยเปอร์เซนแต่ก็เชื่อระดับหนึ่งเลย

ก่อนการเดตบ้าบอนั่นจะเริ่มต้นขึ้นสองวัน

เราระเบิดความเสียใจทั้งหมดที่กดมาด้วยการขอเลิกคุย

เราคิดอยู่หลายวัน ร้องไห้ไม่บอกเขาอยู่หลายวัน เพราะเรารู้สึกทนไม่ไหวแล้ว เราจะต้องจบแล้วล่ะความสัมพันธ์นี้มันบ้าเกินไปแล้ว เราไม่ได้คุยอะไรกันนอกจากแชทกับข้อความ เราพยายามเจอกันหลายทีก็มีเรื่องตลอด เราสลับกันเป็นฝ่สยงอนง้อตลอดเวลา เราไกลกันมาก เราไม่เคยเจอกัน เรากลัวการต้องเจ็บวนลูปเดิมซ้ำมาก ในอนาคตจะมีเรื่องให้เสียใจมากเท่าไหร่ก็ไม่รู้ เราขี้ขลาดและเห็นแก่ตัว เราไม่เห็นแก่ความรักและเวลาที่มีร่วมกันมา เรายอมรับ แต่มันก็เป็นอย่างนั้น เราเสียใจมาก ทนไม่ไหวจริงๆ

แต่เขาก็กลับมาง้อเราอีกที เขาขอร้องเรา เขาบอกว่าเขาไม่ไหว

เรายอมค่ะ เพราะเราเคยอยู่ตรงนั้นมาแล้ว เข้าใจจริงๆ ว่าโคตรทรมาน เรามีกันมาตลอด อยู่ด้วยกันตลอดเวลา เราก็บอกเขาว่าเราคุยได้แต่เราไม่เหมือนเดิม ไม่เหมือนเดิมจริงๆค่ะ เราเจ็บจนเข้มแข็งแล้ว

และวันนี้เรารู้สึกว่าเรากำลังจะเหมือนเดิม ;อ่อนแอ ควบคุมอะไรไม่ได้ รักเขาไม่ลืมหูลืมตา ให้เขามามีอิธิพลในชีวิตจนไม่เป็นอันทำอะไร ไม่มีเขาอยู่ไม่ได้

มันคือสิ่งที่เราเป็นมาหมดจนในวันหนึ่งที่เราก็ควบคุมตัวเองได้ รู้สึกแข็งแรงสุดๆ แต่การกลับไปคุยนี้มันยังไงดีล่ะ?

รักไง แต่ไม่เหมือนเดิม แต่กำลังจะเหมือนเดิม




คือไม่มีอะไรเลยนอกจากที่เล่ามาทั้งหมดอยากจะตั้งคำถามกับโลกใบนี้เหลือเกินว่าความรู้สึกรักมันคืออะไรกันแน่

คนคนหนึ่งจะรักคนอีกคนได้มากขนาดไหน ผู้หญิงคนนั้นทำอะไรเพื่อเขามากขนาดนั้นได้ยังไง ที่เราฟังมาคือผู้หญิงคนนั้นตามติดมากตอนที่เขามาหาเราเขาร้องไห้กับพี่สาวเขาต่อหน้านาง แม่เขาก็คุยกับผู้หญิงคนนั้น เพื่อนสนิทก็คุย แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ยอมไปไหน ล่าสุดที่เดตนี่ผู้หญิงคนนั้นพยายามอยู่กับเขาทั้งที่เขาก็ไม่ได้อยากอยู่ด้วย
เราไม่รู้หรอกว่าเป็นอย่างนั้นจริงรึเปล่า ตบมือข้างเดียวไม่ดัง? ถ้าผู้หญิงไม่เห็นทางความหวังเขาไม่ตามขนาดนั้นหรอก? เราก็ลองคิดดูหมดแล้วนะ แต่มันก็น่าสงสัยอยู่ดี หัวใจคนเราน่ะมันอะไร เรามองว่าถึงเวลาพอ็ควรพอควรหยุดมั้ย

อ่า ถ้ามันทำกันได้ง่ายๆ คงดี สินะ เราพูดเพราะเราทำได้ในระดับหนึ่ง แต่เราก็เคยอยู่ในจุดอ้อนวอน ไล่ตาม ทำทุกอย่างเหมือนกัน เราเข้าใจ

ความรักทำให้คนเป็นบ้า



เราแค่อยากให้มันธรรมดา เราคุยกัน ชอบกัน เจอกัน รักกัน คบกัน ทะเลาะกัน เสียใจด้วยกัน หรือเลิกกันไป
ทำไมมันต้อง คุยกัน ชอบกัน รักกัน ทะเลาะกัน เสียใจกัน จะเลิกกัน ทั้งที่ยังไม่ได้เจอ คำถามหลายอย่างที่ยังไม่ถาม ข้าวร้านที่อยากไปกินด้วย เมื่อไหร่จะได้เจอ จนในวันนี้ที่เราปล่อยมันได้แล้ว เราวางมันลงแล้ว ไม่ต้องเจอก็ได้ เราหายไปจากกันเถอะ แต่เราก็กำลังจะกับมาแบกให้มันหนักอีก

เขาก็เหมือนกัน เขาเหนื่อยเขาเสียใจเพราะเรามามาก เพราะเราเอะอะก็ทิ้งเขาไปด้วยความขี้ขลาด แต่เขาก็ยังไม่ยอมพอยอมหยุด ยังขอร้องให้เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม

คนคนหนึ่งจะรักคนอีกคนขนาดนี้ได้ยังไง?