สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของเรานะ ผิดอะไรก็ขอโทษด้วยนะคะ ฮ่าๆๆ
เข้าเรื่องเลยนะ พอดีเรามีเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ม1 จนตอนนี้ม4แล้ว เราสนิทกันมากๆคุยอะไรก็เฮฮาๆตลกๆบ้าบอกันไปวันๆ เราเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกเพื่อนมากๆ เวลาจะทำอะไรจะนึกถึงจิตใจเพื่อนก่อนเลยเพราะว่า บางครั้งเพื่อนก็ทำอะไรไม่เกรงใจเราบ้าง บางทีเล่นอะไรหรือพูดอะไรมันก็มากเกินไปจนเราก็รู้สึกเสียใจกับคำพูดนั้น เราเลยไม่อยากให้เพื่อนรู้สึกเสียใจแบบที่เรารู้สึก เวลาทำอะไรก็โคตรแคร์เพื่อน แล้วเพื่อนคนนี่เป็นคนที่ขี้น้อยใจมากโกรธอะไรหรืองอนอะไรก็ไม่บอกแล้วก็เอาไปคิดเองเออเองหมดเลย บางวันตอนเช้าเจอกันก็ยังอารมดีๆคุยกันปกติพอตอนเที่ยงลงมากินข้าวนี่หน้าเป็นตูดมาก (เรากับเพื่อนอยู่คนละห้องกันค่ะ) ด้วยความที่เราแคร์เพื่อนมากๆก็เลยถามว่าเป็นอะไร แต่เพื่อนก็ตอบว่าป่าว แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย เราก็ไม่รู้ว่าเพื่อนเป็นอะไรแล้วเป็นแบบนี้บ่อยมากๆบ่อยจนน่าเบื่อ เบื่อที่จะตามง้อเหมือนยิ่งง้อก็ยิ่งเคยตัว ประมาณว่ากูงอนต้องง้อกู มันเยอะไปจนรู้สึกไม่ไหวกับนิสัยแบบนี้ แต่เราก็พยายามคิดว่ายังไงก็เพื่อนเรา มันก็ยังมีข้อดีอยู่บ้างมันก็ช่วยเราในหลายเรื่อง แต่ว่าตอนนี้ก็ร็สึกไม่สนิทใจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว มันเป็นคนที่เอาแต่ใจด้วยพอไม่ได้ดั่งใจก็งอน เป็นแบบนี้บ่อยมากๆ จนตอนนี้ปล่อยแล้ว ปล่อยแบบพอกันที งอนหรอ? กูไม่ง้อ แต่ถ้าเรื่องไหนเราผิดจริงเราก็จะง้อ เราเคยบอกเพื่อนเรื่องนิสัยของมันถามมันว่าที่ผ่านมางอนอะไรน้อยใจอะไร มันก็บอกเหตุผลมาแต่พอเราฟังแล้วมันเป็นอะไรที่โคตรไร้เหตุผลแบบคิดเองเออเองหมดเลยแล้วพยายามพูดให้ตัวเองถูกทุกอย่างและให้เราผิดทุกอย่าง แต่เราก็ยอมรับนะว่าบางเรื่องเราผิดจริงๆแต่เราทำไปโดยไม่รู้เองแต่ประมาณ90เปอเซนเป็นความมโนและขี้น้อยใจของมันทั้งนั้น เราเบื่อมากๆจริงๆนะ
อยากจะถามเพื่อนๆว่าที่เราคิดกับเพื่อนแบบนี้เราผิดไหมคะทั้งๆมันคือเพื่อนสนิทเรา หรือเราควรเลิกคิดแบบนี้คะ
เคยมีความรู้สึกเบื่อเพื่อนตัวเองไหมคะ?
เข้าเรื่องเลยนะ พอดีเรามีเพื่อนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ม1 จนตอนนี้ม4แล้ว เราสนิทกันมากๆคุยอะไรก็เฮฮาๆตลกๆบ้าบอกันไปวันๆ เราเป็นคนที่แคร์ความรู้สึกเพื่อนมากๆ เวลาจะทำอะไรจะนึกถึงจิตใจเพื่อนก่อนเลยเพราะว่า บางครั้งเพื่อนก็ทำอะไรไม่เกรงใจเราบ้าง บางทีเล่นอะไรหรือพูดอะไรมันก็มากเกินไปจนเราก็รู้สึกเสียใจกับคำพูดนั้น เราเลยไม่อยากให้เพื่อนรู้สึกเสียใจแบบที่เรารู้สึก เวลาทำอะไรก็โคตรแคร์เพื่อน แล้วเพื่อนคนนี่เป็นคนที่ขี้น้อยใจมากโกรธอะไรหรืองอนอะไรก็ไม่บอกแล้วก็เอาไปคิดเองเออเองหมดเลย บางวันตอนเช้าเจอกันก็ยังอารมดีๆคุยกันปกติพอตอนเที่ยงลงมากินข้าวนี่หน้าเป็นตูดมาก (เรากับเพื่อนอยู่คนละห้องกันค่ะ) ด้วยความที่เราแคร์เพื่อนมากๆก็เลยถามว่าเป็นอะไร แต่เพื่อนก็ตอบว่าป่าว แล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย เราก็ไม่รู้ว่าเพื่อนเป็นอะไรแล้วเป็นแบบนี้บ่อยมากๆบ่อยจนน่าเบื่อ เบื่อที่จะตามง้อเหมือนยิ่งง้อก็ยิ่งเคยตัว ประมาณว่ากูงอนต้องง้อกู มันเยอะไปจนรู้สึกไม่ไหวกับนิสัยแบบนี้ แต่เราก็พยายามคิดว่ายังไงก็เพื่อนเรา มันก็ยังมีข้อดีอยู่บ้างมันก็ช่วยเราในหลายเรื่อง แต่ว่าตอนนี้ก็ร็สึกไม่สนิทใจเหมือนเมื่อก่อนแล้ว มันเป็นคนที่เอาแต่ใจด้วยพอไม่ได้ดั่งใจก็งอน เป็นแบบนี้บ่อยมากๆ จนตอนนี้ปล่อยแล้ว ปล่อยแบบพอกันที งอนหรอ? กูไม่ง้อ แต่ถ้าเรื่องไหนเราผิดจริงเราก็จะง้อ เราเคยบอกเพื่อนเรื่องนิสัยของมันถามมันว่าที่ผ่านมางอนอะไรน้อยใจอะไร มันก็บอกเหตุผลมาแต่พอเราฟังแล้วมันเป็นอะไรที่โคตรไร้เหตุผลแบบคิดเองเออเองหมดเลยแล้วพยายามพูดให้ตัวเองถูกทุกอย่างและให้เราผิดทุกอย่าง แต่เราก็ยอมรับนะว่าบางเรื่องเราผิดจริงๆแต่เราทำไปโดยไม่รู้เองแต่ประมาณ90เปอเซนเป็นความมโนและขี้น้อยใจของมันทั้งนั้น เราเบื่อมากๆจริงๆนะ
อยากจะถามเพื่อนๆว่าที่เราคิดกับเพื่อนแบบนี้เราผิดไหมคะทั้งๆมันคือเพื่อนสนิทเรา หรือเราควรเลิกคิดแบบนี้คะ