การได้รักใครสักคน แน่นอนว่ามันทำให้เรามีความสุข
แต่หารู้ไม่เลยว่า สักวันนึงความรักที่ให้ไปนั้น อาจกลับมาทำร้ายตัวเราเองได้
ไม่ว่าจะเป็นรักในรูปแบบไหน เชื่อดิ สุดท้ายมันต้องมีจุดจบอยู่ดี
ในเมื่อมันถึงจุดจบ เราก็ไม่ควรที่จะยื้อให้เรื่องมันดำเนินไปต่อ เสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีก
เราต้องต่อสู้กับจิตใจและความคิดของตัวเอง คิดดูว่ามันเป็นเรื่องที่ยากขนาดไหน
มันยาก จนยอมกลับไปทำทุกๆอย่าง เพื่อให้เขานั้นคืนมา ทำสิ่งที่เสียศักดิ์ศรี ทำตัวไร้ค่า
จนจุดจบมันก็วนกลับมาอีกครั้ง แล้วครั้งนี้โชคชะตาก็เอาจริง ไม่สามารถทำให้สิ่งเคยเป็น
เคยมี มันกลับมาเหมือนเดิม เหมือนเชือกที่มันขาด ถึงเราจะพยายามต่อให้ติด มันก็ยังมีปม
กับเชือกทั้งสองเส้นอยู่ดี ทำไม เราไม่ลองใช้โอกาสนี้ ช่วงเวลานี้ ได้อยู่กับตัวเอง อยู่กับเพื่อน
ทำสิ่งที่อยากทำ อย่างอิสระ อยากไปไหนก็ไปโดยไม่ต้องแคร์ใคร อยากดูหนังนานเท่าไหร่ก็ทำไป
อยากกินข้าวเมื่อไหร่ก็ไป โดยไม่ต้องคอยรายงานใคร อยากนอนสบายๆโดยไม่ต้องกังวลคอยใครให้โทรมา
เวลาอยากได้อะไร ก็ไม่เห็นต้องไปร้องขอใครเลย ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ มีพ่อมีแม่ก็ขอไป ถ้ามันไม่ยากเกินหาให้
อยากคลายเครียด ก็ออกจากห้องสะ ไปเที่ยว ไปหาเพื่อน ไปเจอคนใหม่ๆ สิ่งใหม่ๆ แค่นี้มันก็ดีขึ้นในระดับหนึ่ง
เวลาเลิกกัน อยู่คนเดียว แน่นอนว่ามันต้องมีอารมณ์เสียใจ เศร้า แต่ลองนึกถึงเรื่องราวเก่าๆสิ ลองนึกดูดีๆ
ผ่านความทุกข์ ความเจ็บปวด ความเสียใจมามากเท่าไหร่? เราจะไปเสียใจเพื่อนำสิ่งที่มำให้เราแย่ๆ กลับคืนมาหรอ?
เราร้องไห้ เราเสียสติ เราเสียใจ ทำตัวไร้ค่า เพียงเพราะ เสียดายความทุกข์ที่จะได้รับหากคบกันไปต่อหรอ?
เพื่อแลกกับความรู้สึกแย่ๆกลับคืนมาหรอ? หรือเพราะเสียดายเวลา ความรักที่ทุ่มเทให้ใครบางคน
เสียใจมากนะ ใจหาย ที่วันนี้มาถึงเร็วเกิน การที่จะต้องอยู่คนเดียว ไม่มีคนๆนั้นอีกแล้ว ร้องไห้หนัก เศร้า เสียสติ
แต่นึกถึงคำว่า พ่อ และแม่ ขึ้นมาได้ก็เป็นเวลาตีสอง ที่นอนร้องไห้อยู่บนที่นอน เสียสติมาก คิดว่าจะโทรหาแม่ดีไหม?
จะทำให้แม่เครียดไหม? แต่ก็เอาเถอะ แค่ขอให้ได้ยินเสียงแม่ ขอกำลังใจ เพื่อเตือนสติ ก่อนที่จะทำอะไรไปโดยไม่คิด
หรือทำตัวให้ไร้ค่าอีก ฮัลโหลแม่ หนูขอกำลังใจได้ไหม? หนูไม่ไหวแล้ว หนูเลิกกันอีกแล้ว พร้อมกับการร้องไห้...
.....แม่บอกแล้วใช่มั้ย? อย่าไปจริงจังเลยลูก อย่าคิดมาก คิดว่าเค้าไม่ใช่คู่เราก็แล้วกัน อย่าคิดมากนะลูก ชีวิตนี้ยังเจอคนอีกมาก
อยู่คนเดียวไม่เห็นเป็นไรเลย ยังมีแม่กับพ่ออยู่นะ นอนได้แล้วลูกไม่ต้องร้อง เนี่ยแม่ป่วยมาหลายวันแล้ว ยังไม่หายเลย....
น้ำตามันก็หยุดไหลเองอ่ะ คิดได้ว่ายังไงพ่อแม่ก็สำคัญกว่าสิ่งใดใด แล้วมันเป็นใครถึงมีสิทธ์ทำให้ตัวเราแย่ได้ขนาดนี้
นึกได้อีกว่า ที่ผ่านมามันก็เหมือนไม่ใช่ความรัก มันคือความเคยชินหรือป่าว ที่ต้องคุยกับใครสักคนทุกวันๆ มีสิ่งต่างๆให้กัน
หรือว่ามันเป็นรักครั้งแรก มันถึงทำให้รู้สึกเสียใจได้ขนาดนี้ หรือเป็นเพราะตัวเราไม่สนใจสิ่งอื่นเลยนอกจากคนๆนั้น
ถ้าสักวันนึงมันหายไปเราจะเป็นยังไง มันก็ขึ้นอยู่กับตัวเราอยู่ดี ที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกของเรา ถ้าหากวันใดเราท้อ หรืออาการกำเริบ
ขึ้นมากอีก แนะนำให้โทรหาแม่ พ่อ โทรไปเลยคุยนานๆ อย่างน้อยมันก็ได้กำลังใจมาเต็มที่ ออกไปหาเพื่อน ไปเถอะไปไหนก็ไป
ไปนานๆยิ่งดี แนะนำให้หัวเราะเยอะๆ มันจะทำให้เรามีความสุข แล้วเรื่องร้ายๆมันก็จะผ่านไป
เพราะเมื่อเรามีความสุขเวลาจะเดินไปเร็วเสมอ แนะนำให้เขียนไดอารี่ ไม่ก็โพสออิท ว่าวันนี้
เราเจอเรื่องอะไรดีๆเข้ามาในชีวิตบ้าง แล้วเอาแปะไว้ที่ๆเราเห็นได้ ส่วน้าเราเจอเรื่องแย่ๆเข้ามา
ให้เราเขียนไว้เหมือนกัน แต่เอาเก็บไว้อย่าเอาขึ้นมาดู ทำแบบนี้จนกว่าวันนึงรู้สึกว่าชีวิตมันดีขึ้นแล้ว
ลืมเขาได้แล้วไม่เสียใจมากมายแล้ว ใช้ชีวิตได้อย่างปกติเหมือนคนอื่นเขา ให้เอาเรื่องแย่ๆที่เราเขียนไว้
มาเปรียบเทียบกับเรื่องดีดีที่เกิดขึ้น ขอยืนยันเลยว่าถ้าไม่หมกมุ่นเรื่อง
คนๆนั้นมากเกินไป มันจะเกิดเรื่องดีๆขึ้นมากกว่าแน่นอน ตอนนี้เราเองก็ทำอยู่
ตอนนี้มีแต่เรื่องดีดีเกิดขึ้นมากมาย ทั้งเรื่องการเรียนที่ดีจน
ส่งผลให้เกิดโอกาสมากมายแก่ตัวเรา เรื่องงานก็ดีไม่น้อย ได้เจอคนมากมาย คนใหม่ๆ ทำให้เราไม่โฟกัสถึงคนๆนั้น
ถึงไม่ได้คุยแบบคนรัก แต่อย่างน้อยได้คุยก็ยังดีกว่าเหงาๆ เรื่องสุขภาพก็ดีไม่ต้องไปเครียดเพื่อพยายามให้อีกฝ่ายสนใจ
หรือทำอะไรให้ อยากนอนก็นอนโดย ไม่ต้องคอยใคร กินอะไรก็ดูแลตัวเองให้ดีมากขึ้น ส่วนเรื่องแย่ๆมีแค่นิดเดียว
ยังมีคิดถึงบ้าง เศร้าบ้าง แต่ก็คิดสะว่าหมดเวรกรรมกันแล้ว ดีกว่าไปยอมเสียศักดิ์ศรีเพื่อรั้ง
บังคับใครสักคนที่เขาไม่มีใจกลับมารักกันอีก มีแต่เสียคุณค่า เสียใจ เสียความรู้สึก เสียเวลา เสียเพื่อน
หรือเสียสุขภาพร่างกายและจิตใจอีก ผู้ชายเหมือนกันทั้งโลกนะ เขาบอกรักคุณได้ เขาก็สามารถใช้คำว่ารักนั้น
ฆ่าคุณได้เช่นกัน คนที่รักเรายังมีอีกเยอะ อย่าไปทำให้ตัวเองแย่เลย ใช้ชีวิตต่อไป โอกาสดีดี คนดีดี ก็จะเข้ามาหาเอง
ในเวลาที่เหมาะสม และที่ที่เหมาะสม
หากใครสักคนที่กำลังเริ่มต้นใหม่ อยากให้เข้ามาอ่านดูนะ
แต่หารู้ไม่เลยว่า สักวันนึงความรักที่ให้ไปนั้น อาจกลับมาทำร้ายตัวเราเองได้
ไม่ว่าจะเป็นรักในรูปแบบไหน เชื่อดิ สุดท้ายมันต้องมีจุดจบอยู่ดี
ในเมื่อมันถึงจุดจบ เราก็ไม่ควรที่จะยื้อให้เรื่องมันดำเนินไปต่อ เสียใจซ้ำแล้วซ้ำอีก
เราต้องต่อสู้กับจิตใจและความคิดของตัวเอง คิดดูว่ามันเป็นเรื่องที่ยากขนาดไหน
มันยาก จนยอมกลับไปทำทุกๆอย่าง เพื่อให้เขานั้นคืนมา ทำสิ่งที่เสียศักดิ์ศรี ทำตัวไร้ค่า
จนจุดจบมันก็วนกลับมาอีกครั้ง แล้วครั้งนี้โชคชะตาก็เอาจริง ไม่สามารถทำให้สิ่งเคยเป็น
เคยมี มันกลับมาเหมือนเดิม เหมือนเชือกที่มันขาด ถึงเราจะพยายามต่อให้ติด มันก็ยังมีปม
กับเชือกทั้งสองเส้นอยู่ดี ทำไม เราไม่ลองใช้โอกาสนี้ ช่วงเวลานี้ ได้อยู่กับตัวเอง อยู่กับเพื่อน
ทำสิ่งที่อยากทำ อย่างอิสระ อยากไปไหนก็ไปโดยไม่ต้องแคร์ใคร อยากดูหนังนานเท่าไหร่ก็ทำไป
อยากกินข้าวเมื่อไหร่ก็ไป โดยไม่ต้องคอยรายงานใคร อยากนอนสบายๆโดยไม่ต้องกังวลคอยใครให้โทรมา
เวลาอยากได้อะไร ก็ไม่เห็นต้องไปร้องขอใครเลย ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็ไม่ได้ มีพ่อมีแม่ก็ขอไป ถ้ามันไม่ยากเกินหาให้
อยากคลายเครียด ก็ออกจากห้องสะ ไปเที่ยว ไปหาเพื่อน ไปเจอคนใหม่ๆ สิ่งใหม่ๆ แค่นี้มันก็ดีขึ้นในระดับหนึ่ง
เวลาเลิกกัน อยู่คนเดียว แน่นอนว่ามันต้องมีอารมณ์เสียใจ เศร้า แต่ลองนึกถึงเรื่องราวเก่าๆสิ ลองนึกดูดีๆ
ผ่านความทุกข์ ความเจ็บปวด ความเสียใจมามากเท่าไหร่? เราจะไปเสียใจเพื่อนำสิ่งที่มำให้เราแย่ๆ กลับคืนมาหรอ?
เราร้องไห้ เราเสียสติ เราเสียใจ ทำตัวไร้ค่า เพียงเพราะ เสียดายความทุกข์ที่จะได้รับหากคบกันไปต่อหรอ?
เพื่อแลกกับความรู้สึกแย่ๆกลับคืนมาหรอ? หรือเพราะเสียดายเวลา ความรักที่ทุ่มเทให้ใครบางคน
เสียใจมากนะ ใจหาย ที่วันนี้มาถึงเร็วเกิน การที่จะต้องอยู่คนเดียว ไม่มีคนๆนั้นอีกแล้ว ร้องไห้หนัก เศร้า เสียสติ
แต่นึกถึงคำว่า พ่อ และแม่ ขึ้นมาได้ก็เป็นเวลาตีสอง ที่นอนร้องไห้อยู่บนที่นอน เสียสติมาก คิดว่าจะโทรหาแม่ดีไหม?
จะทำให้แม่เครียดไหม? แต่ก็เอาเถอะ แค่ขอให้ได้ยินเสียงแม่ ขอกำลังใจ เพื่อเตือนสติ ก่อนที่จะทำอะไรไปโดยไม่คิด
หรือทำตัวให้ไร้ค่าอีก ฮัลโหลแม่ หนูขอกำลังใจได้ไหม? หนูไม่ไหวแล้ว หนูเลิกกันอีกแล้ว พร้อมกับการร้องไห้...
.....แม่บอกแล้วใช่มั้ย? อย่าไปจริงจังเลยลูก อย่าคิดมาก คิดว่าเค้าไม่ใช่คู่เราก็แล้วกัน อย่าคิดมากนะลูก ชีวิตนี้ยังเจอคนอีกมาก
อยู่คนเดียวไม่เห็นเป็นไรเลย ยังมีแม่กับพ่ออยู่นะ นอนได้แล้วลูกไม่ต้องร้อง เนี่ยแม่ป่วยมาหลายวันแล้ว ยังไม่หายเลย....
น้ำตามันก็หยุดไหลเองอ่ะ คิดได้ว่ายังไงพ่อแม่ก็สำคัญกว่าสิ่งใดใด แล้วมันเป็นใครถึงมีสิทธ์ทำให้ตัวเราแย่ได้ขนาดนี้
นึกได้อีกว่า ที่ผ่านมามันก็เหมือนไม่ใช่ความรัก มันคือความเคยชินหรือป่าว ที่ต้องคุยกับใครสักคนทุกวันๆ มีสิ่งต่างๆให้กัน
หรือว่ามันเป็นรักครั้งแรก มันถึงทำให้รู้สึกเสียใจได้ขนาดนี้ หรือเป็นเพราะตัวเราไม่สนใจสิ่งอื่นเลยนอกจากคนๆนั้น
ถ้าสักวันนึงมันหายไปเราจะเป็นยังไง มันก็ขึ้นอยู่กับตัวเราอยู่ดี ที่ต้องต่อสู้กับความรู้สึกของเรา ถ้าหากวันใดเราท้อ หรืออาการกำเริบ
ขึ้นมากอีก แนะนำให้โทรหาแม่ พ่อ โทรไปเลยคุยนานๆ อย่างน้อยมันก็ได้กำลังใจมาเต็มที่ ออกไปหาเพื่อน ไปเถอะไปไหนก็ไป
ไปนานๆยิ่งดี แนะนำให้หัวเราะเยอะๆ มันจะทำให้เรามีความสุข แล้วเรื่องร้ายๆมันก็จะผ่านไป
เพราะเมื่อเรามีความสุขเวลาจะเดินไปเร็วเสมอ แนะนำให้เขียนไดอารี่ ไม่ก็โพสออิท ว่าวันนี้
เราเจอเรื่องอะไรดีๆเข้ามาในชีวิตบ้าง แล้วเอาแปะไว้ที่ๆเราเห็นได้ ส่วน้าเราเจอเรื่องแย่ๆเข้ามา
ให้เราเขียนไว้เหมือนกัน แต่เอาเก็บไว้อย่าเอาขึ้นมาดู ทำแบบนี้จนกว่าวันนึงรู้สึกว่าชีวิตมันดีขึ้นแล้ว
ลืมเขาได้แล้วไม่เสียใจมากมายแล้ว ใช้ชีวิตได้อย่างปกติเหมือนคนอื่นเขา ให้เอาเรื่องแย่ๆที่เราเขียนไว้
มาเปรียบเทียบกับเรื่องดีดีที่เกิดขึ้น ขอยืนยันเลยว่าถ้าไม่หมกมุ่นเรื่อง
คนๆนั้นมากเกินไป มันจะเกิดเรื่องดีๆขึ้นมากกว่าแน่นอน ตอนนี้เราเองก็ทำอยู่
ตอนนี้มีแต่เรื่องดีดีเกิดขึ้นมากมาย ทั้งเรื่องการเรียนที่ดีจน
ส่งผลให้เกิดโอกาสมากมายแก่ตัวเรา เรื่องงานก็ดีไม่น้อย ได้เจอคนมากมาย คนใหม่ๆ ทำให้เราไม่โฟกัสถึงคนๆนั้น
ถึงไม่ได้คุยแบบคนรัก แต่อย่างน้อยได้คุยก็ยังดีกว่าเหงาๆ เรื่องสุขภาพก็ดีไม่ต้องไปเครียดเพื่อพยายามให้อีกฝ่ายสนใจ
หรือทำอะไรให้ อยากนอนก็นอนโดย ไม่ต้องคอยใคร กินอะไรก็ดูแลตัวเองให้ดีมากขึ้น ส่วนเรื่องแย่ๆมีแค่นิดเดียว
ยังมีคิดถึงบ้าง เศร้าบ้าง แต่ก็คิดสะว่าหมดเวรกรรมกันแล้ว ดีกว่าไปยอมเสียศักดิ์ศรีเพื่อรั้ง
บังคับใครสักคนที่เขาไม่มีใจกลับมารักกันอีก มีแต่เสียคุณค่า เสียใจ เสียความรู้สึก เสียเวลา เสียเพื่อน
หรือเสียสุขภาพร่างกายและจิตใจอีก ผู้ชายเหมือนกันทั้งโลกนะ เขาบอกรักคุณได้ เขาก็สามารถใช้คำว่ารักนั้น
ฆ่าคุณได้เช่นกัน คนที่รักเรายังมีอีกเยอะ อย่าไปทำให้ตัวเองแย่เลย ใช้ชีวิตต่อไป โอกาสดีดี คนดีดี ก็จะเข้ามาหาเอง
ในเวลาที่เหมาะสม และที่ที่เหมาะสม