สวัสดีครับ เพื่อนๆ สืบเนื่องจากเมื่อวานทีมีดาวตกหรืออุกกาบาต(ไม่รู้ว่ามีซากเหลือถึงพื้นโลกไหมครับ) เป็นข่าวโด่งดังมาก แต่ผมเองไม่มีโอกาสเห็นครับ แต่ว่ามันทำให้ผมหวนนึกถึงอดีต เมื่อครั้งหนึ่งผมเคยเห็นมันจะๆมาแล้ว และในครั้งนั้น
ในตอนนั้นผมอายุ 10 ขวบ อยู่โรงเรียนประจำแห่งหนึ่งใน อำเภอ บ้านโป่ง ราชบุรี ซึ่งในสมัยนั้นผม อาศัยกินอยู่ที่นี่ตลอดหลายปี เพราะพ่อกับแม่ทำงานอีกจังหวัดครับ กิจกรรมเด็กสมัยนั้นหรอครับ เล่นลูกแก้ว กระโดดยาง เตะฟุตบอล เล่นเกมส์วาดรูป ปั้นดินน้ำมัน แต่มีอย่างหนึ่งไม่รู้เพื่อนๆรู้จักกันมั้ย มันคือการเล่น "ปาดาวกระจาย" โดยเราจะใช้ลูกวอลเล่ย์ในการปาให้โดนเพื่อน โดยคนปาจะอยู่สองฝั่งและคนเล่นจะต้องหลบให้ได้ในกรอปพื้นที่ที่กำหนด ความมันส์ก็คือ คนเล่นหลบได้ ไม่ว่าจะท่าพิสดานแค่ไหน ส่วนคนปาต้องปาให้โดนให้ได้ ไม่ว่ากูจะทุ่มสุดตัวแค่ไหน พอปาโดนก็มันส์สะใจหละครับ ซึ่งประเด็นอยู่ตรงนี้ครับ มันฮิตมากและสิ่งที่ขาดแคลนคือ "ลูกวอลเล่ย์" นั่นเองครับ(โรเรียนมีให้แต่น้อยมากและหายไปไหนหมดไม่รู้ครับ) ผมมีกลุ่มเพื่อนเล็กๆ สองสามคน ไม่ค่อยมีโอกาสได้เล่นกับเค้าหลอกครับ เพราะพวกกลุ่มใหญ่ๆจะเอาลูกวอลเลย์ไปเก็บไว้หมด(ใครมีลูกวอลเลย๋ในมือในตอนนั้นจะมีเพื่อนเยอะ คือหล่อว่างั้นเถอะ และใครๆก็อยากมีครับ บางคนพ่อแม่ซื้อให้เป็นของตัวเองครับ) เสาอาทิตย์ของผมจึงเป็นการนั่งมองเค้าเล่นอยู่ห่างๆ ในคืนวันเสาร์วันนึงในรั้วโรงเรียนประจำแห่งนี้ ก็กำลังจะเกิดปาฏิหารย์ครับ ในคืนนั้นผมนอนไม่หลับและรู้สึกเหงาซึ่งอาจจะเป็นเพราะ เล่นก็ไม่ได้เล่นไรกับเค้า ตังกินหนมก็ไม่ค่อยมี พ่อแม่ก็ติดงานไม่ได้มาเยี่ยมผมเลยช่วงนั้น(เด็กประจำทุกคนรอคอยประกาศว่า ดช...... พ่อแม่มาเยี่ยมคะ ถือเป็นคำที่รอคอยที่มีคุณค่ายิ่งนัก) โดยที่นอนนั้นจะเป็นเตียงสองชั้น(อยู่ชั้นบนสุดของตึก)ครับ ผมนี้นอนชั้นบนตลอดไม่รู้โชคดีหรืออะไร โดยตอนนั้นทุกคนหลับหมดแล้ว และครูที่เดินตรวจก็อยู่ในห้องของเค้า ทันใดนั้นผมมองไปที่หน้าต่างก็เกิดแสงสว่างเจิดจ้าและวูปวาป จำได้ว่ามันยาวและสวยมาก เหมือนฝันมากครับ ผมตกใจมากและไม่รู้สิ่งใดปลูกฝังผมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ว่า "ดาวตกจงอธิษฐาน" ด้วยความเป็นเด็กในตอนนั้นเชื่อมั้ยผมหลับตาและอธิษฐานว่า "ผมอยากมีลูกวอลเลย์เยอะๆเพื่อจะได้เล่นเหมือนเพื่อนๆบ้าง"
ในวันอาทิตย์ต่อมานั้นผมก็ใช้ชีวิตตามปกติหลังจากทานข้าวเสร็จผมก็เดินไปเล่นรอบๆ โรงเรียนเหมือนที่เคยทำ เดินๆอยู่ผมก็มันครับ ผมเจอมัน "ลูกวอลเลย์" เว้ยเห้ยยย ดีใจมาก(คือสมัยนั้นถ้าเจอคือเป็นเจ้าของเลยครับ เข้าใจอารมณ์ไม่มีระเบียบการจัดการอุปกรณ์ปะครับ) ผมเจอมันที่ท่อน้ำหรือซอกไรสักที่นึงนี่หละ จิงหรอวะเนี้ยกูจะได้เล่นกับเค้ามั่งแล้ว แต่มันยังไม่จบแค่นั้นครับ ผมยืนยันได้ว่านี่คือเรื่องจริง 100% ในวันนั้นผมเจอลูกวอลเล่ย์ตามที่ต่างๆของโรงเรียน ในที่ที่มันไม่น่าจะไปอยู่ตามหลืบตามซอก พุ่มไม้ หรือแม้แต่มีคนเอาลูกไปซ่อนในที่ต่างๆของโรงเรียนผมก็เจอมัน และในวันนั้นผมจำได้แม่นเลยว่าผมมีลกวอลเลย์ไม่ต่ำกว่า 4-5 ลูกครับ และเหตุการณ์เมื่อคืนมันทำให้ผมคิดถึงวันนั้นในอดีตของผมมากเลยครับ
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ขอบคุณมากครับ
แล้วเพื่อนเคยอธิษฐานกันแล้วเป็นจริงกันบ้างมั้ยครับ???
ดาวตกกับคำอธิษฐานที่เป็นจริง เมื่อผมอายุ 10 ขวบ
ในตอนนั้นผมอายุ 10 ขวบ อยู่โรงเรียนประจำแห่งหนึ่งใน อำเภอ บ้านโป่ง ราชบุรี ซึ่งในสมัยนั้นผม อาศัยกินอยู่ที่นี่ตลอดหลายปี เพราะพ่อกับแม่ทำงานอีกจังหวัดครับ กิจกรรมเด็กสมัยนั้นหรอครับ เล่นลูกแก้ว กระโดดยาง เตะฟุตบอล เล่นเกมส์วาดรูป ปั้นดินน้ำมัน แต่มีอย่างหนึ่งไม่รู้เพื่อนๆรู้จักกันมั้ย มันคือการเล่น "ปาดาวกระจาย" โดยเราจะใช้ลูกวอลเล่ย์ในการปาให้โดนเพื่อน โดยคนปาจะอยู่สองฝั่งและคนเล่นจะต้องหลบให้ได้ในกรอปพื้นที่ที่กำหนด ความมันส์ก็คือ คนเล่นหลบได้ ไม่ว่าจะท่าพิสดานแค่ไหน ส่วนคนปาต้องปาให้โดนให้ได้ ไม่ว่ากูจะทุ่มสุดตัวแค่ไหน พอปาโดนก็มันส์สะใจหละครับ ซึ่งประเด็นอยู่ตรงนี้ครับ มันฮิตมากและสิ่งที่ขาดแคลนคือ "ลูกวอลเล่ย์" นั่นเองครับ(โรเรียนมีให้แต่น้อยมากและหายไปไหนหมดไม่รู้ครับ) ผมมีกลุ่มเพื่อนเล็กๆ สองสามคน ไม่ค่อยมีโอกาสได้เล่นกับเค้าหลอกครับ เพราะพวกกลุ่มใหญ่ๆจะเอาลูกวอลเลย์ไปเก็บไว้หมด(ใครมีลูกวอลเลย๋ในมือในตอนนั้นจะมีเพื่อนเยอะ คือหล่อว่างั้นเถอะ และใครๆก็อยากมีครับ บางคนพ่อแม่ซื้อให้เป็นของตัวเองครับ) เสาอาทิตย์ของผมจึงเป็นการนั่งมองเค้าเล่นอยู่ห่างๆ ในคืนวันเสาร์วันนึงในรั้วโรงเรียนประจำแห่งนี้ ก็กำลังจะเกิดปาฏิหารย์ครับ ในคืนนั้นผมนอนไม่หลับและรู้สึกเหงาซึ่งอาจจะเป็นเพราะ เล่นก็ไม่ได้เล่นไรกับเค้า ตังกินหนมก็ไม่ค่อยมี พ่อแม่ก็ติดงานไม่ได้มาเยี่ยมผมเลยช่วงนั้น(เด็กประจำทุกคนรอคอยประกาศว่า ดช...... พ่อแม่มาเยี่ยมคะ ถือเป็นคำที่รอคอยที่มีคุณค่ายิ่งนัก) โดยที่นอนนั้นจะเป็นเตียงสองชั้น(อยู่ชั้นบนสุดของตึก)ครับ ผมนี้นอนชั้นบนตลอดไม่รู้โชคดีหรืออะไร โดยตอนนั้นทุกคนหลับหมดแล้ว และครูที่เดินตรวจก็อยู่ในห้องของเค้า ทันใดนั้นผมมองไปที่หน้าต่างก็เกิดแสงสว่างเจิดจ้าและวูปวาป จำได้ว่ามันยาวและสวยมาก เหมือนฝันมากครับ ผมตกใจมากและไม่รู้สิ่งใดปลูกฝังผมมาตั้งแต่เมื่อไหร่ว่า "ดาวตกจงอธิษฐาน" ด้วยความเป็นเด็กในตอนนั้นเชื่อมั้ยผมหลับตาและอธิษฐานว่า "ผมอยากมีลูกวอลเลย์เยอะๆเพื่อจะได้เล่นเหมือนเพื่อนๆบ้าง"
ในวันอาทิตย์ต่อมานั้นผมก็ใช้ชีวิตตามปกติหลังจากทานข้าวเสร็จผมก็เดินไปเล่นรอบๆ โรงเรียนเหมือนที่เคยทำ เดินๆอยู่ผมก็มันครับ ผมเจอมัน "ลูกวอลเลย์" เว้ยเห้ยยย ดีใจมาก(คือสมัยนั้นถ้าเจอคือเป็นเจ้าของเลยครับ เข้าใจอารมณ์ไม่มีระเบียบการจัดการอุปกรณ์ปะครับ) ผมเจอมันที่ท่อน้ำหรือซอกไรสักที่นึงนี่หละ จิงหรอวะเนี้ยกูจะได้เล่นกับเค้ามั่งแล้ว แต่มันยังไม่จบแค่นั้นครับ ผมยืนยันได้ว่านี่คือเรื่องจริง 100% ในวันนั้นผมเจอลูกวอลเล่ย์ตามที่ต่างๆของโรงเรียน ในที่ที่มันไม่น่าจะไปอยู่ตามหลืบตามซอก พุ่มไม้ หรือแม้แต่มีคนเอาลูกไปซ่อนในที่ต่างๆของโรงเรียนผมก็เจอมัน และในวันนั้นผมจำได้แม่นเลยว่าผมมีลกวอลเลย์ไม่ต่ำกว่า 4-5 ลูกครับ และเหตุการณ์เมื่อคืนมันทำให้ผมคิดถึงวันนั้นในอดีตของผมมากเลยครับ
ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ขอบคุณมากครับ
แล้วเพื่อนเคยอธิษฐานกันแล้วเป็นจริงกันบ้างมั้ยครับ???