เรื่องนี้เกิดขึ้นที่ขนส่งหมอชิต 2 เมื่อวันที่ 18 พ.ค. 2558 เวลาเช้าตรู่
วันนั้นเราไปนั่งรอรับพี่สาวที่จะกลับมาจากเชียงใหม่
ด้วยความที่ลืมว่าเป็นวันอาทิตย์ รถไม่ติด เราเลยมาเร็วไปหน่อย ก็เลยมีเวลานั่งรอไปเรื่อยๆ
ตรงที่ที่เรานั่งอยู่ เห็นครอบครัวนึง แบกของสัมภาระ อารมณ์แบบมาจากต่างจังหวัดหวังมาหากินในกรุง ไม่ก็หากินในกรุงอยู่ก่อนแล้วจะหอบของกลับต่างจังหวัด
ครอบครัวนั้นมี พ่อ แม่ ลูกชายคนโต ลูกสาวคนรอง และลูกชายคนเล็ก
เรื่องมันเริ่มจาก เรา นี่แล่ะ
คือเราก็นั่งตรงนั้น นั่งๆมองๆครอบครัวเค้าเป็นระยะๆเพราะหน้าคล้ายๆคนในซอยบ้านเรา
ทีนี้รอไปรอมาเราก็หิว ก็เลยเดินไปเซเว่น ซื้อขนมมากิน
พอเดินกลับมานั่ง เอาละไง เราหยิบขนมขึ้นมา สายตาลูกชายคนเล็กเค้าจับจ้อง มองตามอย่างไม่กระพริบ
เราก็ เอาแล้ว ทำไงนะ ช่างมัน ก็แกะ ก็กิน
กินไปก็โดนเพ่งเล็งไป ใจจริงลึกๆก็อยากแบ่งนะ แบบน้องๆมากินด้วยกันไหม
แต่...มันไม่ใช่อ่ะ
ซักพัก อารมณ์อยากแบ่งของเราหายไปเลย
เมื่อ เด็กชายคนนั้นร้องกรี๊ดออกมา ฝรั่งยังตกใจขมวดคิ้วมอง
คือตอนนั้นใครๆก็ต้องมอง เด็กผู้ชายร้องดังมาก แล้วแบบไม่ใช่ร้องไห้นะ แต่ร้องไม่พอใจ กระทืบเท้าๆๆๆ แล้วไปตีแม่ ชี้ไปที่เซเว่น
แล้วก็ดึงๆเสื้อ
สายตาทุกคนจับจ้อง (คือมันน่ารำคาญอ่ะค่ะ) แต่เราภาวนาในใจขอให้พ่อกับแม่เค้าอย่าพาไปเซเว่นเล้ยยย
และปฏิกิริยาตอนนั้นคือ พ่อแม่เมินค่ะ
เรามองเหตุการณ์อยู่ซักพัก เด็กก็เริ่มลงไปดิ้น - -" แล้วพ่อเค้าก็ดึงมาคุยอะไรเราไม่ได้ยิน แต่เด็กก็ชี้ไปเซเว่น
เอาละไง พ่อเค้าจูงลูกไปเซเว่นค่าาา เราก็ถอนหายใจไปละ
แต่ปรากฏ พ่อเค้าพาไปเดินเล่นค่ะ ดูหน้าเซเว่นเฉยๆ แล้วก็พาเดินอ้อมไปตรงอื่น คือพาเดินเล่นนั่นล่ะค่ะ
เด็กมันก็งงๆเดินตามไป หายร้อง แต่พอกลับมาถึงที่ ซักพักก็งอแงใหม่ คราวนี้หนักกว่าเดิม มีการแอคติ้งมากกว่าเดิม ใส่อารมณ์กว่าเดิม
วันนั้นถ้าใครอยู่ใกล้ๆแถวนั้นจะเห็นค่ะ เด็กตัวเล็กๆกระทืบ กระโดนๆ ร้องกรี๊ดแล้วก็ตีแม่ๆ ดึงเสื้อพ่อ เพื่อแสดงการขอไปซื้อขนมเซเว่น
กลับกัน ลูกสาวเค้าน่ารักนะคะ นั่งดูน้องโวยวายก็เอาน้ำในกระเป๋ามาให้กิน แต่น้องก็ไม่เอา แล้วพี่ก็พยายามโอ๋น้อง เป็นฉากที่น่ารักมาก
ต่อมา แม่ก็เริ่มไม่ไหว ก็ตีละค่ะงานนี้ เด็กก็ร้องจ้าก แล้วแม่ก็อุ้มขึ้นมานั่งตัก ยังคงคอนเสปไม่ตามใจลูกต่อไป เราเห็นเหตุการณ์เพียงเท่านี้ พี่เราก็มา อยากดูต่อว่าเป็นไงต่อไป ขอให้อย่าจบด้วยการพาไปเซเว่นเลย
เรื่องนี้จริงๆมันไม่มีอะไรหรอกนะคะ ส่วนตัวเราเองก็ยังไม่มีลูกก็พูดมากไม่ได้ แต่คิดเองว่าถ้ามีลูกก็จะไม่ตามใจนี่แล่ะ
ถ้าเด็กร้อง เอาจริงๆน่าอายนะคะ บางทีพ่อแม่ไม่ได้ตั้งใจจะตามใจลูก แต่ด้วยความที่เกรงใจคนอื่น ไม่อยากให้คนอื่นลำบาก ต้องมาทนดูทนฟังลูกเราร้องวี้ดๆ ก็จบปัญหาง่ายๆด้วยการตามใจ
ขนมซองนึงมันไม่กี่บาท เด็กอาจจะซื้อแค่ 5 บาท เราให้ไหว ให้ได้โดยไม่คิดอะไร แต่เด็กก็จะเรียนรู้ว่าหากอยากได้อะไรต้องแสดงอาการแบบนี้ พ่อแม่จะตามใจเอง แทนที่จะขอแบบดีๆน่ารักๆ เช่น คุณพ่อครับผมอยากกินขนมบ้าง คุณพ่อซื้อให้ผมได้ไหมครับ อะไรแบบนี้ แต่จริงๆถึงพูดเพราะเราก็ยังไม่สนับสนุนให้ตามใจทุกอย่างนะคะ
ตอนนี้อยากได้ขนม เราให้ได้โดยไม่รู้สึกเอะใจ แต่พอโตขึ้นล่ะคะ
ก็คงเป็นมือถือ กระเป๋าจาคอบ
รู้สึกตัวอีกทีก็มอเตอร์ไซค์ รถยนต์แล้วล่ะ
เราแค่อยากจะสื่อว่า ถ้าการกระฟัดกระเฟียดเป็นทางออกของลูกในการได้มาซึ่งของที่อยากได้ตั้งแต่เด็ก โตขึ้นก็คงไม่พ้นการด่าว่าพ่อแม่ที่ไม่มีปัญญาหาของมาปรนเปรอให้ได้ในทุกสิ่ง และอาจะเป็นภัยแก่สังคมในอนาคตได้
และก็อยากจะบอกคนอื่นๆว่า ถ้าคุณได้พบเจอเหตุการณ์เด็กงอแงน่ารำคาญ ให้อภัยเค้าเถอะค่ะ อย่าไปหงุดหงิดหรือว่าเด็กงี่เง่า หรือว่าพ่อแม่ไม่ดูลูก
คือเราคิดว่าเค้าต้องการเวลาเรียนรู้ค่ะ ตัวพ่อแม่เองอาจจะเจอสถานการณ์แบบนี้ครั้งแรกก็ได้ ถ้าคนอื่นทำให้เค้ารู้สึกละอายมากๆ ก็จะจบลงด้วยการตามใจไป ซื้อขนมให้ 5 บาท 10 บาท จบเรื่อง
อย่างเราเองเรามองบ่อยนะ แต่พยายามมองยิ้มๆเอ็นดู เราก็ยิ้มแม่เค้า แม่เค้าก็ยิ้มตอบแบบขำๆ เราทำงานในที่ทำงานมีแต่คนงานอีสานค่ะ เราจะเข้ากับคนพวกนี้ง่าย (คิดเองนะ)
สุดท้าย เราชื่นชมครอบครัวนี้นะคะ ที่พี่สาวน่ารักปลอบน้อง ที่พ่อพาไปเดินเล่นไม่ซื้อของ ที่แม่ตีบ้าง บอกบ้าง (แต่แอบตีแรงอยู่นะ)
ก้แค่อยากเล่าเรื่องเด็กงอแงจะเอาของ แต่โชคดีที่พ่อแม่เค้าไม่ตามใจ
วันนั้นเราไปนั่งรอรับพี่สาวที่จะกลับมาจากเชียงใหม่
ด้วยความที่ลืมว่าเป็นวันอาทิตย์ รถไม่ติด เราเลยมาเร็วไปหน่อย ก็เลยมีเวลานั่งรอไปเรื่อยๆ
ตรงที่ที่เรานั่งอยู่ เห็นครอบครัวนึง แบกของสัมภาระ อารมณ์แบบมาจากต่างจังหวัดหวังมาหากินในกรุง ไม่ก็หากินในกรุงอยู่ก่อนแล้วจะหอบของกลับต่างจังหวัด
ครอบครัวนั้นมี พ่อ แม่ ลูกชายคนโต ลูกสาวคนรอง และลูกชายคนเล็ก
เรื่องมันเริ่มจาก เรา นี่แล่ะ
คือเราก็นั่งตรงนั้น นั่งๆมองๆครอบครัวเค้าเป็นระยะๆเพราะหน้าคล้ายๆคนในซอยบ้านเรา
ทีนี้รอไปรอมาเราก็หิว ก็เลยเดินไปเซเว่น ซื้อขนมมากิน
พอเดินกลับมานั่ง เอาละไง เราหยิบขนมขึ้นมา สายตาลูกชายคนเล็กเค้าจับจ้อง มองตามอย่างไม่กระพริบ
เราก็ เอาแล้ว ทำไงนะ ช่างมัน ก็แกะ ก็กิน
กินไปก็โดนเพ่งเล็งไป ใจจริงลึกๆก็อยากแบ่งนะ แบบน้องๆมากินด้วยกันไหม
แต่...มันไม่ใช่อ่ะ
ซักพัก อารมณ์อยากแบ่งของเราหายไปเลย
เมื่อ เด็กชายคนนั้นร้องกรี๊ดออกมา ฝรั่งยังตกใจขมวดคิ้วมอง
คือตอนนั้นใครๆก็ต้องมอง เด็กผู้ชายร้องดังมาก แล้วแบบไม่ใช่ร้องไห้นะ แต่ร้องไม่พอใจ กระทืบเท้าๆๆๆ แล้วไปตีแม่ ชี้ไปที่เซเว่น
แล้วก็ดึงๆเสื้อ
สายตาทุกคนจับจ้อง (คือมันน่ารำคาญอ่ะค่ะ) แต่เราภาวนาในใจขอให้พ่อกับแม่เค้าอย่าพาไปเซเว่นเล้ยยย
และปฏิกิริยาตอนนั้นคือ พ่อแม่เมินค่ะ
เรามองเหตุการณ์อยู่ซักพัก เด็กก็เริ่มลงไปดิ้น - -" แล้วพ่อเค้าก็ดึงมาคุยอะไรเราไม่ได้ยิน แต่เด็กก็ชี้ไปเซเว่น
เอาละไง พ่อเค้าจูงลูกไปเซเว่นค่าาา เราก็ถอนหายใจไปละ
แต่ปรากฏ พ่อเค้าพาไปเดินเล่นค่ะ ดูหน้าเซเว่นเฉยๆ แล้วก็พาเดินอ้อมไปตรงอื่น คือพาเดินเล่นนั่นล่ะค่ะ
เด็กมันก็งงๆเดินตามไป หายร้อง แต่พอกลับมาถึงที่ ซักพักก็งอแงใหม่ คราวนี้หนักกว่าเดิม มีการแอคติ้งมากกว่าเดิม ใส่อารมณ์กว่าเดิม
วันนั้นถ้าใครอยู่ใกล้ๆแถวนั้นจะเห็นค่ะ เด็กตัวเล็กๆกระทืบ กระโดนๆ ร้องกรี๊ดแล้วก็ตีแม่ๆ ดึงเสื้อพ่อ เพื่อแสดงการขอไปซื้อขนมเซเว่น
กลับกัน ลูกสาวเค้าน่ารักนะคะ นั่งดูน้องโวยวายก็เอาน้ำในกระเป๋ามาให้กิน แต่น้องก็ไม่เอา แล้วพี่ก็พยายามโอ๋น้อง เป็นฉากที่น่ารักมาก
ต่อมา แม่ก็เริ่มไม่ไหว ก็ตีละค่ะงานนี้ เด็กก็ร้องจ้าก แล้วแม่ก็อุ้มขึ้นมานั่งตัก ยังคงคอนเสปไม่ตามใจลูกต่อไป เราเห็นเหตุการณ์เพียงเท่านี้ พี่เราก็มา อยากดูต่อว่าเป็นไงต่อไป ขอให้อย่าจบด้วยการพาไปเซเว่นเลย
เรื่องนี้จริงๆมันไม่มีอะไรหรอกนะคะ ส่วนตัวเราเองก็ยังไม่มีลูกก็พูดมากไม่ได้ แต่คิดเองว่าถ้ามีลูกก็จะไม่ตามใจนี่แล่ะ
ถ้าเด็กร้อง เอาจริงๆน่าอายนะคะ บางทีพ่อแม่ไม่ได้ตั้งใจจะตามใจลูก แต่ด้วยความที่เกรงใจคนอื่น ไม่อยากให้คนอื่นลำบาก ต้องมาทนดูทนฟังลูกเราร้องวี้ดๆ ก็จบปัญหาง่ายๆด้วยการตามใจ
ขนมซองนึงมันไม่กี่บาท เด็กอาจจะซื้อแค่ 5 บาท เราให้ไหว ให้ได้โดยไม่คิดอะไร แต่เด็กก็จะเรียนรู้ว่าหากอยากได้อะไรต้องแสดงอาการแบบนี้ พ่อแม่จะตามใจเอง แทนที่จะขอแบบดีๆน่ารักๆ เช่น คุณพ่อครับผมอยากกินขนมบ้าง คุณพ่อซื้อให้ผมได้ไหมครับ อะไรแบบนี้ แต่จริงๆถึงพูดเพราะเราก็ยังไม่สนับสนุนให้ตามใจทุกอย่างนะคะ
ตอนนี้อยากได้ขนม เราให้ได้โดยไม่รู้สึกเอะใจ แต่พอโตขึ้นล่ะคะ
ก็คงเป็นมือถือ กระเป๋าจาคอบ
รู้สึกตัวอีกทีก็มอเตอร์ไซค์ รถยนต์แล้วล่ะ
เราแค่อยากจะสื่อว่า ถ้าการกระฟัดกระเฟียดเป็นทางออกของลูกในการได้มาซึ่งของที่อยากได้ตั้งแต่เด็ก โตขึ้นก็คงไม่พ้นการด่าว่าพ่อแม่ที่ไม่มีปัญญาหาของมาปรนเปรอให้ได้ในทุกสิ่ง และอาจะเป็นภัยแก่สังคมในอนาคตได้
และก็อยากจะบอกคนอื่นๆว่า ถ้าคุณได้พบเจอเหตุการณ์เด็กงอแงน่ารำคาญ ให้อภัยเค้าเถอะค่ะ อย่าไปหงุดหงิดหรือว่าเด็กงี่เง่า หรือว่าพ่อแม่ไม่ดูลูก
คือเราคิดว่าเค้าต้องการเวลาเรียนรู้ค่ะ ตัวพ่อแม่เองอาจจะเจอสถานการณ์แบบนี้ครั้งแรกก็ได้ ถ้าคนอื่นทำให้เค้ารู้สึกละอายมากๆ ก็จะจบลงด้วยการตามใจไป ซื้อขนมให้ 5 บาท 10 บาท จบเรื่อง
อย่างเราเองเรามองบ่อยนะ แต่พยายามมองยิ้มๆเอ็นดู เราก็ยิ้มแม่เค้า แม่เค้าก็ยิ้มตอบแบบขำๆ เราทำงานในที่ทำงานมีแต่คนงานอีสานค่ะ เราจะเข้ากับคนพวกนี้ง่าย (คิดเองนะ)
สุดท้าย เราชื่นชมครอบครัวนี้นะคะ ที่พี่สาวน่ารักปลอบน้อง ที่พ่อพาไปเดินเล่นไม่ซื้อของ ที่แม่ตีบ้าง บอกบ้าง (แต่แอบตีแรงอยู่นะ)