สวัสดีค่ะ จะมาเล่าปัญหาชีวิตให้เพื่อนๆได้ฟังกันนะคะ
พ่อกับแม่เราแยกทางกันตั้งแต่เรายังอยู่อนุบาล เพราะพ่อเรามีเมียน้อยเป็นพยาบาล เค้าสองคนเจอกันตอนที่พ่อไปทำงานที่ตจว. และเจอกับผญ คนนั้น แม่เราเป็นผญ ที่สวยมากนะคะ แม่เป็นคนผิวขาว ผมยาว เคยเป็นดาวโรงเรียน แต่พ่อเราเป็นคนไม่หล่อ ผิวคล้ำแต่ดั้งโด่ง พ่อเป็นคนดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่ดูดบุหรี่ ขยันทำงาน ทำให้แม่เรารักพ่อเรามาก จนวันนึงแม่จับได้ว่าพ่อไปมีคนอื่น ทำให้แม่เราโมโหพ่อมาก และพาเราขนของกลับบ้าน (ตอนนั้นเราอยู่อนุบาลเป็นช่วงปิดเทอม เราไปเยี่ยมปู่กับย่าที่โคราช) แล้วแม่ก็พาเราขับรถกลับมาจากโคราชไปเพชรบูรณ์ ไปอยู่กับตากับยาย แล้วตอนนั้นเงินจะซื้อนมให้เรายังไม่มี เพราะตากับยายแก่แล้ว ท่านไม่ได้ประกอบอาชีพอะไร ตาเป็นสมุห์บัญชี ก็เกษียณแล้ว ส่วนยายเป็นแม่บ้าน ตอนนั้นเราจำได้ว่าแม่ต้องลาออกจากงานมาเลี้ยงเรา ทำขนมหวานและเอาไปขายที่ตลาดตี 3 ทุกคืน ตอนนั้นเราสงสารแม่มาก เกลียดพ่อ เกลียดอีผญ คนนั้นที่ทำให้ชีวิตเรากับแม่ต้องเป็นแบบนี้ เรานอนร้องไห้ สงสารแม่ทุกคืน ไม่อยากให้แม่ลำบากเพราะเรา
เราเคยโดนคนข้างบ้านล้อว่า "ไอ้ลูกไม่มีพ่อ" นั่นเป็นสาเหตุนึงที่ทำให้เรามีปมมาจนถึงทุกวันนี้ ยอมรับนะว่าตอนนั้นไม่ว่าพ่อจะทิ้งเราไปหรือไม่ติดต่อมาเลย แต่ลึกๆในใจเรายังโหยหาความรักและอ้อมกอดจากพ่ออยู่
จนตอนจบมอสาม เราได้ยินแม่กับญาติๆคุยกันว่าจะให้เราไปอยู่กับพ่อ แต่เราไม่อยากไป ถึงเราจะคิดถึงพ่อมากแค่ไหนเราก็ไม่อยากไป เราคิดอย่างเดียวว่าถ้าพ่ออยากอยู่กับเราจริงๆ พ่อคงไม่ทิ้งเรากับแม่ไปหรอก ถึงเราจะคิดแบบนั้นแต่ยังไงก็ต้องยอมแม่อยู่ดี เราไปอยู่กับพ่อตอนมอสี่ ไปอยู่บ้านเดียวกับแม่เลี้ยงที่มาแย่งพ่อไปจากเราและแม่ ไปเรียนที่อุบล บ้านของแม่เลี้ยง ตอนที่เราเจอกับนาง (แม่เลี้ยง) ครั้งแรก นางกับพ่อไปรับเราที่บ้านย่า เราเห็นหน้านางแล้วถอยห่างทันที เราเกลียดผญ คนนั้นมากกกก ผญ ที่มาทำลายครอบครัวชีวิตคนอื่น เราเคยได้ยินแม่เราพูดกับเพื่อนแม่ว่า ตอนแม่เราไปตามหาพ่อเราที่โรงพยาบาลที่อีผญ คนนั้นทำงานอยู่ นางเดินมาหาแม่เราละบอก "ดูก็รู้ว่า พี่ (ชื่อพ่อเรา) จะเลือกใคร!" แล้วก้อหัวเราะเยาะใส่แม่เรา ทั้งๆที่มันรู้ว่าพ่อเรามีแม่กับเราแล้ว มันก้อยังมาแย่งหน้าด้านๆอะ นางเป็นคนพูดเก่ง ขี้ประจบสอพลอ ทำตัวเป็นคนดีแต่ข้างในขุ่นมาก มีลูกตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมอหก นางมีลูก 2 คนกับผัวเก่า แค่ได้ยินแค่นี้เรายังรู้สึกเกลียดอ่ะ ขยะแขยง
ร.ร. ที่เราอยู่ กับที่ทำงานพ่อห่างกัน 50 กว่าโล คนละอำเภอกัน พ่อต้องขับรถเทียวไปมาทุกวันเพื่อกลับมากินข้าวบ้านทุกเย็น แล้วระยะทางและถนนจากบ้านไปร.ร. ลำบากมากกก กันดารสุด เราต้องขี่มอไซค์ไปเรียนกับลูกของแม่เลี้ยง (เป็นน้องเรา 3 ปี) ลูกคนเล็กของนางเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ ขี้น้อยใจ อารมณ์ร้อน ชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ เราได้ด่ากับนางบ่อยมากเพราะนางเป็นคนไม่มีเหตุผล แม่เลี้ยงนะเวลาด่ากับลูกตัวเองอ่ะจะหยาบมากกกก มากจนแบบบางทีคำๆนี้มันไม่ควรจะหลุดปากออกมาจากผู้ใหญ่อายุ 30 กว่า เราว่าแม่เลี้ยงกับลูกคนเล็กของนางนิสัยเหมือนกันคือรกโลก ที่เราบอกว่าไม่น่าจะหลุดออกมาจากปากนางเพราะนางเป็นคนเข้าวัด ทำบุญ รักษาศีล ตอนแรกเราก้อเชื่อสนิทใจเลยคิดว่านางเป็นคนดีมากๆแน่ๆ เพราะตอนเราไปอยู่แรกๆ นางชวนเราเข้าวัดทำบุญ บอกให้รักษาศีล 5 เราคิดว่าเราเปลี่ยนความคิดตอนนั้นว่า ดีแล้วที่พ่อเลือกคนแบบนี้ เค้าอาจเป็นคนที่พ่ออยู่ด้วยแล้วสบายใจกว่าอยู่กับแม่ เพราะนางสอนเราดีๆหลายอย่างนะ เหมือนคำที่พระท่านพูดอะ ตอนนั้นเราคิดว่าจะเลิกอคติกับนาง เพราะนางก็ดีกับเรา ใครดีมาเราก็ดีตอบ ใครร้ายมาเราก็ร้ายกลับ แต่เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนั้น แม่เลี้ยงที่เราคิดว่ามันมีแต่ละครในนิทานตอนนี้มันสลัดคราบออกกลายเป็นตัวละครตัวนั้นจริงๆ...
* เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ *
ดราม่า! ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร กลายเป็นเด็กเก็บกดที่ไม่มีความสุขในชีวิต
พ่อกับแม่เราแยกทางกันตั้งแต่เรายังอยู่อนุบาล เพราะพ่อเรามีเมียน้อยเป็นพยาบาล เค้าสองคนเจอกันตอนที่พ่อไปทำงานที่ตจว. และเจอกับผญ คนนั้น แม่เราเป็นผญ ที่สวยมากนะคะ แม่เป็นคนผิวขาว ผมยาว เคยเป็นดาวโรงเรียน แต่พ่อเราเป็นคนไม่หล่อ ผิวคล้ำแต่ดั้งโด่ง พ่อเป็นคนดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่ดูดบุหรี่ ขยันทำงาน ทำให้แม่เรารักพ่อเรามาก จนวันนึงแม่จับได้ว่าพ่อไปมีคนอื่น ทำให้แม่เราโมโหพ่อมาก และพาเราขนของกลับบ้าน (ตอนนั้นเราอยู่อนุบาลเป็นช่วงปิดเทอม เราไปเยี่ยมปู่กับย่าที่โคราช) แล้วแม่ก็พาเราขับรถกลับมาจากโคราชไปเพชรบูรณ์ ไปอยู่กับตากับยาย แล้วตอนนั้นเงินจะซื้อนมให้เรายังไม่มี เพราะตากับยายแก่แล้ว ท่านไม่ได้ประกอบอาชีพอะไร ตาเป็นสมุห์บัญชี ก็เกษียณแล้ว ส่วนยายเป็นแม่บ้าน ตอนนั้นเราจำได้ว่าแม่ต้องลาออกจากงานมาเลี้ยงเรา ทำขนมหวานและเอาไปขายที่ตลาดตี 3 ทุกคืน ตอนนั้นเราสงสารแม่มาก เกลียดพ่อ เกลียดอีผญ คนนั้นที่ทำให้ชีวิตเรากับแม่ต้องเป็นแบบนี้ เรานอนร้องไห้ สงสารแม่ทุกคืน ไม่อยากให้แม่ลำบากเพราะเรา
เราเคยโดนคนข้างบ้านล้อว่า "ไอ้ลูกไม่มีพ่อ" นั่นเป็นสาเหตุนึงที่ทำให้เรามีปมมาจนถึงทุกวันนี้ ยอมรับนะว่าตอนนั้นไม่ว่าพ่อจะทิ้งเราไปหรือไม่ติดต่อมาเลย แต่ลึกๆในใจเรายังโหยหาความรักและอ้อมกอดจากพ่ออยู่
จนตอนจบมอสาม เราได้ยินแม่กับญาติๆคุยกันว่าจะให้เราไปอยู่กับพ่อ แต่เราไม่อยากไป ถึงเราจะคิดถึงพ่อมากแค่ไหนเราก็ไม่อยากไป เราคิดอย่างเดียวว่าถ้าพ่ออยากอยู่กับเราจริงๆ พ่อคงไม่ทิ้งเรากับแม่ไปหรอก ถึงเราจะคิดแบบนั้นแต่ยังไงก็ต้องยอมแม่อยู่ดี เราไปอยู่กับพ่อตอนมอสี่ ไปอยู่บ้านเดียวกับแม่เลี้ยงที่มาแย่งพ่อไปจากเราและแม่ ไปเรียนที่อุบล บ้านของแม่เลี้ยง ตอนที่เราเจอกับนาง (แม่เลี้ยง) ครั้งแรก นางกับพ่อไปรับเราที่บ้านย่า เราเห็นหน้านางแล้วถอยห่างทันที เราเกลียดผญ คนนั้นมากกกก ผญ ที่มาทำลายครอบครัวชีวิตคนอื่น เราเคยได้ยินแม่เราพูดกับเพื่อนแม่ว่า ตอนแม่เราไปตามหาพ่อเราที่โรงพยาบาลที่อีผญ คนนั้นทำงานอยู่ นางเดินมาหาแม่เราละบอก "ดูก็รู้ว่า พี่ (ชื่อพ่อเรา) จะเลือกใคร!" แล้วก้อหัวเราะเยาะใส่แม่เรา ทั้งๆที่มันรู้ว่าพ่อเรามีแม่กับเราแล้ว มันก้อยังมาแย่งหน้าด้านๆอะ นางเป็นคนพูดเก่ง ขี้ประจบสอพลอ ทำตัวเป็นคนดีแต่ข้างในขุ่นมาก มีลูกตั้งแต่ยังเรียนไม่จบมอหก นางมีลูก 2 คนกับผัวเก่า แค่ได้ยินแค่นี้เรายังรู้สึกเกลียดอ่ะ ขยะแขยง
ร.ร. ที่เราอยู่ กับที่ทำงานพ่อห่างกัน 50 กว่าโล คนละอำเภอกัน พ่อต้องขับรถเทียวไปมาทุกวันเพื่อกลับมากินข้าวบ้านทุกเย็น แล้วระยะทางและถนนจากบ้านไปร.ร. ลำบากมากกก กันดารสุด เราต้องขี่มอไซค์ไปเรียนกับลูกของแม่เลี้ยง (เป็นน้องเรา 3 ปี) ลูกคนเล็กของนางเป็นเด็กที่เอาแต่ใจ ขี้น้อยใจ อารมณ์ร้อน ชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ เราได้ด่ากับนางบ่อยมากเพราะนางเป็นคนไม่มีเหตุผล แม่เลี้ยงนะเวลาด่ากับลูกตัวเองอ่ะจะหยาบมากกกก มากจนแบบบางทีคำๆนี้มันไม่ควรจะหลุดปากออกมาจากผู้ใหญ่อายุ 30 กว่า เราว่าแม่เลี้ยงกับลูกคนเล็กของนางนิสัยเหมือนกันคือรกโลก ที่เราบอกว่าไม่น่าจะหลุดออกมาจากปากนางเพราะนางเป็นคนเข้าวัด ทำบุญ รักษาศีล ตอนแรกเราก้อเชื่อสนิทใจเลยคิดว่านางเป็นคนดีมากๆแน่ๆ เพราะตอนเราไปอยู่แรกๆ นางชวนเราเข้าวัดทำบุญ บอกให้รักษาศีล 5 เราคิดว่าเราเปลี่ยนความคิดตอนนั้นว่า ดีแล้วที่พ่อเลือกคนแบบนี้ เค้าอาจเป็นคนที่พ่ออยู่ด้วยแล้วสบายใจกว่าอยู่กับแม่ เพราะนางสอนเราดีๆหลายอย่างนะ เหมือนคำที่พระท่านพูดอะ ตอนนั้นเราคิดว่าจะเลิกอคติกับนาง เพราะนางก็ดีกับเรา ใครดีมาเราก็ดีตอบ ใครร้ายมาเราก็ร้ายกลับ แต่เรื่องมันไม่ได้เป็นแบบนั้น แม่เลี้ยงที่เราคิดว่ามันมีแต่ละครในนิทานตอนนี้มันสลัดคราบออกกลายเป็นตัวละครตัวนั้นจริงๆ...
* เดี๋ยวมาเล่าต่อนะคะ *