ระหว่างตายายอันเป็นที่รัก และพ่อบังเกิดเกล้า

เกริ่นเรื่องก่อนนะครับ พ่อเป็นคนโคราช และแม่เป็นคนเพชรบูรณ์ แล้วคือแม่ผมเสียชีวิตตั้งแต่ผมอายุได้เดือนกว่าๆ พ่อปู่ย่า ก็อยากจะเอาผมไปอยู่ด้วยที่โคราช แต่ตายายไม่ให้ เพราะเอาไว้ดูต่างหน้า เพราะเสียลูกสาวไปทั้งคน ผมอยู่กับตายายตั้งแต่เด็ก แต่บ่อยครั้งพ่อก็มาหา ซึ่งช่วงนั้นพ่อก็ทำงานอยู่ต่างจังหวัด อาชีพ ฐานะ การงาอะไรก็ยังไม่คงที่ แล้วช่วงนั้นพ่อก็เรียนป.ตรีอยู่ พอเรียนจบพ่อได้ทำงาน อาชีพที่มั่นคง เป็นข้าราชการอยู่ที่โคราช
(พ่อผมได้แต่งงานใหม่ มีลูกหนึ่งคน ทางบ้านแม่เลี้ยงก็ดีกับผมนะครับ)
ช่วงอนุบาล-ประถมต้นผมเรียนก็รร.หมู่บ้านเล็กๆ เพราะฐานะทางบ้านของตายายก็ปานกลางๆ ช่วงประถมปลาย-ม.ต้น ผมเรียนรร.ตำบล
แล้วได้เรียนต่อชั้นม.ปลายที่ รร.ประจำอำเภอ (ตอนนี้ม.4 ครับ)แต่ผมไม่อยากเรียนรร.นี้ มีเหตุผลหลายๆอย่าง ผมเป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็นเลย ผมอยากเรียนรร.ประจำจังหวัด ผมอยากลองอยู่กับตัวเอง บางทีมันก็เหนื่อยนะครับ ที่ต้องเครียดเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องครู แล้วหงุดหงิดจากรร. พอกลับบ้านมา ก็ได้โดนบ่นบลาๆๆ อยากฝึกใช้ชีวิตคนเดียว ฝึกช่วยเหลือตัวเอง พอมหา'ลัย จะได้คุ้นเคยกับชีวิตแบบนี้
ผมเลยขอพ่อย้ายรร. ไปเรียนรร.ประจำจังหวัด แต่พ่อบอกว่า ทำอะไรก็ไม่เป็น มาอยู่กับพ่อดีกว่า
พ่อให้ผมได้ทุกอย่าง ผมอยากได้อะไรพ่อก็ให้ อยู่กับพ่อก็มีความสุขครับ แต่ก็คิดถึงตายายเหมือนกัน พ่อจะให้ผมไปอยู่กับพ่อเรียน รร.ใกล้บ้านพ่อ แต่ผมไม่อยากไป ผมอยากอยู่เพชรบูรณ์ ห่วงตายาย อยากเรียนไม่ไกลบ้านนัก เสาร์-อาทิตย์ก็กลับมาหายายตา
ครั้งนึงผมเคยไปอยู่โคราชกับพ่อประมาณเดือนนึง ตอนนั้นผมอายุ 14-15 แล้วนะครับ ผมร้องไห้อยากกลับบ้าน เพราะอยู่ที่นั่นไม่รู้จักใครเลย ผมได้ข่าวแว่วๆ ว่า ยายถึงกับกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ผมจะทำอย่างไรดีครับ
1. ถ้าอยู่กับตายาย ก็ต้องเรียนรร.ที่เกลียด แต่ก็ดีที่ได้อยู่กับตายาย
2. อยู่กับพ่อ ก็ห่วงตายาย อีกอย่างรร.ที่จะได้เรียนก็พูดอีสาน ผมฟังไม่ออก พูดไม่ได้ (ผมไม่ได้เหยียดนะครับ) และผมได้ทุกอย่างที่ผมอยากได้
#ไม่ได้ว่าสถาบันที่เรียนอยู่ปจบไม่ดีนะครับ