ทำยังไงคนที่บ้านถึงจะรัก เเคร์ความรู้สึกเรา

พ่อเเม่เราเเยกทางกันต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่เราอยู่ทางฝั้งเเม่
ตอนอนุบาลถึงปอ6เราไปอยู่กะน้องยายเพื่อสะดวกต่อการไปโรงเรียนเราสอบได้ที่1ทุกปี เราโดนน้องยายสอนการบ้านตลอด ถ้าข้อไหนทำไม่ได้เขาก็จะตีจะหยิกไม่ก็ทุบ เราถึงต้องเรียนให้เก่งทำให้ได้พอย้ายมาโรงเรียน มอต้นก้กลับมาอยู่กับยายเราก้ไม่ต้องกดดันการบ้านทุกอย่างส่วนมากเราทำด้วยตัวเองมาตลอดเพราะไม่มีใครสอนน้าเราต้องไปทำงานกลับก้มืดเราพึ่งตัวเองด้านเรียนมาโดยตลอดมีช่วงหนี่งตอนมอต้นเกรดเราตกอันดับก้ตกเราเครียดเรยร้องออกมาเพราะที่บ้านมีคนรอเเขวะเราอยู่  พอตอนมอปลายเกรดเราก้ดีขึ้น ลำดับก้ขึ้นมาที่1 อย่างน้อยก้กันโดนคนที่บ้านเเขวะช่วงที่มีกิจกรรมกีฬาสีเพื่อนก้ให้เราเป้นประธานเราก้บอกไม่เป็น เเต่เพื่อนให้เป้นในนามก้เรยยอม พอต้องไปทำของเดินขบวนที่บ้านเพื่อนอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน เพื่อนๆก้ช่วยกันทำส่วนเราก้อยากจะช่วยเท่าที่ทำได้เเต่ที่บ้านให้กลับไวทั้งๆที่บ้านก้ไม่ไกลกันมากคนก้อยู่กันเยอะพอสุดท้ายคนในสีก้มองเราไม่ดีเเต่ทุกคนก้ไม่เข้าใจเราเรยเราพยายามเเร้วเราไม่ได้เห้นเเก่ตัวเเต่ติดที่บ้าน
สุดท้ายเพื่อนด่า เเต่ยังดีพอหมดกีฬาสีเพื่อนก้หายโกรธ
ไม่ว่าจะทำงานกลุ่มหรือกิจกรรมไรที่บ้านก้ไม่ค่อยให้กลับมืดเเต่กลับกันหลานสาวของยายที่เราอยู่ด้วยคนที่ชอบว่า เเขวะเรา
กลับได้ทำงานกลุ่มบ้านเพื่อนกิจกรรมก้ทำได้ถึงสี่ทุ่ม
ทั้งๆที่โดดเรียน ไม่ตั้งใจเรียนกลับได้อะไรเเบบนั้น
ติด0ยาเขาก้มีหน้าชาบบอกเรยสมน้ำหน้าด่า คนอื่นว่าคนอื่น
เราเฉยตลอดเวลาเค้าด่า เเขวะ บ่น เพราะเราไม่อยากมีปันหาบางทีก้เดินหนีเขาเวลาบ่นเเต่เขาด่าเราว่า เพียงเพราะเดินหนีตอนเขาบ่น ด่าเราคำพูดเเรงๆสารพัด ล่าสุดหลานเขาเอาโทรศัพท์เครื่องเก่าเราให้เด้กข้างบ้านไปใช้เป้นอาทิตย์ทั้งๆที่ก้รุ้ทั้งรุ้ว่ามันเป่นโทรศัพท์เรา เสื้อกีฬาของรรเราเราเห้นว่าเรียนที่รรเก่าเรา เสื้อยังอยู่ก้เรยเอาเสื้อให้ไป เเต่สุดท้ายเอาให้เพื่อนไป เราทั้งโมโหทั้งโกรธเเต่ทำไรก็ไม่ได้ ได้เเต่เฉยเพราะพวกเขาก้ต้องเข้าข้างลํกหลานเขาอยู่เเร้ว  ส่วนเเม่เราลำเอียงสุดๆมีลูกใหม่สองคน ชอบชมว่าลูกชายเเม่เก่งจังเรย ลูกสุดที่รักของเเม่ เเต่คือกะเราไม่เคยชมเรย เหนื่อยเราไม่สามารถคุยกะใครได้เรย