ฉันเองเป็นผู้หญิงธรรมดาคนนึง
ครั้งหนึ่ง เมื่อ 10 ปีที่แล้ว
ฉันได้รู้จักกับคนๆนึง
ซึ่งเราเรียนอยู่ห้องเดียวกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จำไม่ได้
ด้วยความที่เราอยู่คนละหมู่บ้าน
ฉันเองไม่ได้โดดเด่นอะไร
และเขาก็เช่นกัน สำหรับฉัน
เราดูไม่น่าจะมาคุยกันได้ด้วยซ้ำ
ด้วยโลกของฉัน ที่มืดสนิด ฉันเป็นเสมือนคนที่ไร้ตัวตนคนนึง
เรียนไม่เก่ง กิจกรรมก็ไม่เด่น หน้าตานี่แย่มาก ดำ ไม่รวย ขี้โรค ขี้เกียจด้วย
ซึ่งดูยังไง ก็ธรรมดา
ฉันได้รู้จักเขาคนนั้น ซึ่งเราเรียนชั้นเดียวกัน ห้องเดียวกันนี่แหละ
ฉันได้ยินเรื่องราวของเขาผ่านเพื่อน ดูว่าเขาจะเป็นที่หมายตาของเพื่อนๆนะ
แต่ฉันเองก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะฉันไม่สนิทกับใครเลย ก็ว่าได้ เป็นแค่ติ่งของเพื่อน ไว้ให้แกล้งเล่น เพราะนึกๆดูฉันเองก็ชอบทำตัวประหลาด ก็ตลกดี
เท่าที่จำได้ นอกจากฉันจะได้รับรู้เรื่องราวของเขาผ่านเพื่อนแล้ว
ก็มีครั้งหนึ่งที่ฉันรู้สึกว่า ฉันรู้จักเขา น่าจะป.4 ฉันเพิ่งเห็นว่าเขามีตัวตน
และก็ป.5 เหมือนเราจะได้ทำกิจกรรมของโรงเรียน หรืออะไรสักอย่าง
น่าจะเป็นชมรม กลุ่มสนใจ ประมาณนี้ เราเลยได้พูดกันบ้างเล็กน้อย
รวมถึงฉันก็ได้มีตัวตนกับคุณครู ได้รับมอบหมายงานบางอย่างซึ่งต้องดูแลทุกวัน
และมีตัวตนต่อเพื่อนๆ นิดนึง เขาทำไรก็ทำตามเขา จนเหมือนจัได้อยู่ในกลุ่มแบบเต็มตัว
และก็นั่นเอง ฉันคงมีตัวตนสำหรับเขาด้วยเช่นกัน เขาเขามาคุยกับฉันบ้าง
แต่ฉันจำอะไรไม่ได้สักอย่างในเรื่องที่เราคุยกัน จำไม่ได้ด้วยว่าไปคุยสนิทกันตอนไหน
และนั่นก็ทำให้ฉันรู้สึกดีกับเพื่อนผู้ชาย นอกเหนือจากความรุนแรงและชอบแกล้งเพื่อน
วันนั้นฉันจำได้ เราทำการบ้าน อยู่ในห้องเรียน ซึ่งคงยากมากสำหรับเด็กป.5 ใช้เวลาทำนาน
และต่อด้วยต้องไปทำกิจกรรมของโรงเรียน แต่ก่อนไปทำกิจกรรมเหมือนว่าครูจะให้ทำบอร์ดอะไรสักอย่างข้างห้อง
นี่เป็นครั้งเดียว ที่ฉันจำเหตุการณ์ได้ เราช่วยกันทำบอร์ด มีเพื่อนคนอื่นช่วยด้วยหรือเปล่า จำไม่ได้
แต่ภาพนี้ฉันเห็นแค่เราสองคน เหมือนว่าฉันจะทำคนเดียวด้วยซ้ำนะ
เราคุยกัน หัวเราะ จำได้แค่นี้ แต่มีความสุขมาก นี่อาจเป็นสิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกว่ามีตัวตน และก็จดจำได้ถึงตอนนี้ในโรงเรียนประถม
วันรุ่งขึ้น หรือหลายวันต่อมานี่แหละ เราก็ได้สนิทกันช่วงเวลาหนึ่ง
มันอาจจะไม่สนิทมากเหมือนในนิยามของใครๆ
แต่สำหรับคนไร้ตัวตนแบบฉัน มันคือความสนิทที่ฉันรู้สึกได้
และมาถึงเหตุการณ์สำคัญ ที่ฉันเองลืมไปว่าก่อนหน้าเช้าวันนี้เกิดอะไรขึ้น หรือ เราได้คุยอะไรกันไว้ หรือมันมีอะไรพิเศษระหว่างเราหรือเปล่า
จึงทำให้ฉันมาโรงเรียนเช้ามาก รั้วยังไม่เปิดเลย
ฉันปั่นจักรยานมาถึงหน้าโรงเรียน น่าจะมาคนเดียวนะ
และฉันก็เห็นเขาซึ่งออกมาจากถนนทางบ้านเขาเช่นกัน ฉันเหลือบไปเห็น
คล้ายๆว่าตอนนั้นฉันคงรู้สึกตกใจ อ้าว และกลัวนิดๆ ไม่แน่ใจว่ากลัวอะไร
สงสัยตื่นเต้นไม่เคยมาเช้า ในการปั่นจักรยานครั้งนี้เหมือนฉันจะเห็นคนอื่นปั่นตามมาด้วย คือไม่ได้มีแค่เรา
ฉันบอกไปยังว่า เขาดูมีความสุขมาก เออ ดูดี้ด้าอ่ะ มันทำให้ฉันสงสัยว่า ก่อนหน้านี้ หรือเมื่อวานเย็นในตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นป่าว
แย่ฉันก็ทำตัวนิ่งๆและเข้าประตูหน้าโรงเรียน
และเท่าที่พอจะนึกออก เขาเองชอบเข้าประตูอีกประตูนึงนะ แต่วันนี้เราเข้าประตูพร้อมกัน
เขาดูเหมือนจะเล่นกับฉัน ตอนที่เราจูงจักรยานไปเก็บ แต่ฉันจำความรู้สึกตอนนั้นไม่ได้ รู้ตัวอีกที
ฉันนำกระเป๋ามาไว้ที่โต๊ะเรียน และเขาก็มาเช่นกัน ฉันและเขาออกห้องคนละประตู จะไปไหนไม่รู้ บังเอิญหรือตั้งใจ
เขาและฉันหันหน้าไปที่ประตูอีกฝั่งของตนพร้อมกัน ละครรึป่าว
อึ้งนะ มองกันตาปริ๊บๆ และฉันก็เดินเข้าๆ ออกๆประตูนี่แหละ ไม่รู้จะพูดอะไร
เหมือนฉันเองหวั่นไหวอยู่
และมีช็อตนึงที่ฉันช๊อกมาก ซึ้งเอาจริงๆ จำไม่ได้ว่าเหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นก่อนวันนี้
หรือมันเกิดขึ้นวันนี้นี่แหละ ถ้ามันเป็นวันนี้วันที่เรามาโรงเรียนพร้อมกัน เขาได้เข้ามาประชิดฉัน
และก็บอกคำๆนึงกับฉันไว้
ทำเอาฉันช๊อกจริงๆ พูดอะไรไม่ออก แม้กระทั้งจำเหตุการณ์ทั้งหมดได้แค่นี้
เขาสารภาพรัก ซึ่งไม่ขอบอกว่าประโยคนั้นคืออะไร มันนิยายมาก
ทำให้ฉันงง จริงๆแล้วตอนนั้นฉันเองไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้คืออะไร
ถึงเพื่อนจะมีแฟนกันหลายคู่ หรือเพื่อนจะมาบอกฉันเช่นกันว่าแอบชอบเขา แต่ฉันคงโง่มากจริงๆ
จนไม่รู้ว่าเขาชอบฉัน จึงทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก ไม่ตอบอะไร และยังไม่ยิ้ม ไม่ทักเหมือนทุกที
ครั้งสุดท้ายที่จำได้ เราบังเอิญหันหน้ามามองกัน อย่างกับจัดฉาก และฉันหลบตา
ความสัมพันธ์ทั้งหมดมันเร็ว
จากคนที่ไม่รู้จัก ได้คุยกัน มาสนิทกัน เราหวั่นไหว เขาแสดงออกว่าชอบ เขาบอกความรู้สึก เรางง เราหลบหน้า และก็จบด้วยการไม่คุยกัน
ฉันเอง ห่างๆกับเขาโดยมีแค่เราที่รู้ และพอป.6 เราได้พูดกันบ้าง และนั้นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน
พอเข้าม.1ที่โรงเรียนใหม่ เราก็แยกย้ายกัน
ฉันเองคิดว่าเขาคงไม่จำคำพูดนั้นหรอก และเรื่องราวนั้นคงตายไปหมดแล้ว
เวลาผ่านไป ฉันได้รู้จักเพื่อนมากขึ้น ฉันเองเริ่มมีแฟน และก่อนจะคบกับแฟน ฉันเองนึกถึงเขา
ฉันกลัวทุกครั้งที่ฉันชอบใคร กลัวว่าจะปฏิเสธไปเหมือนเรื่องราวของเรา ฉันจึงคบกับแฟนเร็ว แต่ก็ไม่ใช่มีแฟนเยอะหรอก
ตอนนี้อายุ21 เพิ่งมีแฟนแค่2คนเอง ในทุกๆครั้งที่เลิกกับแฟน ฉันก็นึกถึงเธอ
ตอนแรกฉันคิดว่าฉันแค่นึกถึง เลยทำให้ฝันถึงเธอบ่อยๆ ทุกครั้งที่มีปัญหาความรัก ฉันนึงถึงเธอเพราะเธอคือความรักที่ดีที่สุด
หลายครั้งฉันอ่านเรื่องราวความรัก ฉันคิดถึงเธอ ฉันคงยังไม่ลืม
แต่ฉันเพิ่งเข้าใจความรู้สึกนี้ ฉันไม่เพียงแค่นึกถึง คิดถึง ยังไม่ลืม หรือจำเรื่องราวได้
แต่ฉันไม่เคยไม่คิดถึงเรื่องของเรา และเธอเลยต่างหาก
ความรู้สึกดีๆที่ใสๆอ่ะ
ถ้าหากเธอได้อ่าน ฉันไม่ขอให้เธอจำได้ ฉันไม่ขอให้เธอจดจำ เพราะฉันก็ไม่ได้เปิดเผยตัวสักเท่าไหร่
ฉันหวังแค่ให้เธอรับรู้ความรู้สึกดีๆ ที่ฉันเองก็มีให้เธอทั้งในเวลานั้น และ ในเวลานี้
เพราะฉันคิดว่าเธอคงไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีเธอที่สำคัญ
ในชีวิตฉัน ขอสารภาพเลยว่า ฉันตามหาเธอตลอด ฉันไม่มีอะไรที่พอจะติดต่อเธอได้
ฉันมีแค่ความคิดถึง ไปที่เก่าๆ มันก็แค่นั้น
ถ้าเราได้พบกัน ฉันแค่อยากจะถามไถ่ ความเป็นไปของเธอ
มีเพียงคำถามเดียว ไม่ว่าตอนนี้เธอจะเป็นอย่างไร จะมีชีวิตที่ดี หรืออาจจะโชคร้ายไปในทางใด
"สบายดีไหม"
เพียงได้ทราบ ความเป็นไป
ครั้งหนึ่ง เมื่อ 10 ปีที่แล้ว
ฉันได้รู้จักกับคนๆนึง
ซึ่งเราเรียนอยู่ห้องเดียวกัน ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จำไม่ได้
ด้วยความที่เราอยู่คนละหมู่บ้าน
ฉันเองไม่ได้โดดเด่นอะไร
และเขาก็เช่นกัน สำหรับฉัน
เราดูไม่น่าจะมาคุยกันได้ด้วยซ้ำ
ด้วยโลกของฉัน ที่มืดสนิด ฉันเป็นเสมือนคนที่ไร้ตัวตนคนนึง
เรียนไม่เก่ง กิจกรรมก็ไม่เด่น หน้าตานี่แย่มาก ดำ ไม่รวย ขี้โรค ขี้เกียจด้วย
ซึ่งดูยังไง ก็ธรรมดา
ฉันได้รู้จักเขาคนนั้น ซึ่งเราเรียนชั้นเดียวกัน ห้องเดียวกันนี่แหละ
ฉันได้ยินเรื่องราวของเขาผ่านเพื่อน ดูว่าเขาจะเป็นที่หมายตาของเพื่อนๆนะ
แต่ฉันเองก็ไม่รู้สึกอะไร เพราะฉันไม่สนิทกับใครเลย ก็ว่าได้ เป็นแค่ติ่งของเพื่อน ไว้ให้แกล้งเล่น เพราะนึกๆดูฉันเองก็ชอบทำตัวประหลาด ก็ตลกดี
เท่าที่จำได้ นอกจากฉันจะได้รับรู้เรื่องราวของเขาผ่านเพื่อนแล้ว
ก็มีครั้งหนึ่งที่ฉันรู้สึกว่า ฉันรู้จักเขา น่าจะป.4 ฉันเพิ่งเห็นว่าเขามีตัวตน
และก็ป.5 เหมือนเราจะได้ทำกิจกรรมของโรงเรียน หรืออะไรสักอย่าง
น่าจะเป็นชมรม กลุ่มสนใจ ประมาณนี้ เราเลยได้พูดกันบ้างเล็กน้อย
รวมถึงฉันก็ได้มีตัวตนกับคุณครู ได้รับมอบหมายงานบางอย่างซึ่งต้องดูแลทุกวัน
และมีตัวตนต่อเพื่อนๆ นิดนึง เขาทำไรก็ทำตามเขา จนเหมือนจัได้อยู่ในกลุ่มแบบเต็มตัว
และก็นั่นเอง ฉันคงมีตัวตนสำหรับเขาด้วยเช่นกัน เขาเขามาคุยกับฉันบ้าง
แต่ฉันจำอะไรไม่ได้สักอย่างในเรื่องที่เราคุยกัน จำไม่ได้ด้วยว่าไปคุยสนิทกันตอนไหน
และนั่นก็ทำให้ฉันรู้สึกดีกับเพื่อนผู้ชาย นอกเหนือจากความรุนแรงและชอบแกล้งเพื่อน
วันนั้นฉันจำได้ เราทำการบ้าน อยู่ในห้องเรียน ซึ่งคงยากมากสำหรับเด็กป.5 ใช้เวลาทำนาน
และต่อด้วยต้องไปทำกิจกรรมของโรงเรียน แต่ก่อนไปทำกิจกรรมเหมือนว่าครูจะให้ทำบอร์ดอะไรสักอย่างข้างห้อง
นี่เป็นครั้งเดียว ที่ฉันจำเหตุการณ์ได้ เราช่วยกันทำบอร์ด มีเพื่อนคนอื่นช่วยด้วยหรือเปล่า จำไม่ได้
แต่ภาพนี้ฉันเห็นแค่เราสองคน เหมือนว่าฉันจะทำคนเดียวด้วยซ้ำนะ
เราคุยกัน หัวเราะ จำได้แค่นี้ แต่มีความสุขมาก นี่อาจเป็นสิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกว่ามีตัวตน และก็จดจำได้ถึงตอนนี้ในโรงเรียนประถม
วันรุ่งขึ้น หรือหลายวันต่อมานี่แหละ เราก็ได้สนิทกันช่วงเวลาหนึ่ง
มันอาจจะไม่สนิทมากเหมือนในนิยามของใครๆ
แต่สำหรับคนไร้ตัวตนแบบฉัน มันคือความสนิทที่ฉันรู้สึกได้
และมาถึงเหตุการณ์สำคัญ ที่ฉันเองลืมไปว่าก่อนหน้าเช้าวันนี้เกิดอะไรขึ้น หรือ เราได้คุยอะไรกันไว้ หรือมันมีอะไรพิเศษระหว่างเราหรือเปล่า
จึงทำให้ฉันมาโรงเรียนเช้ามาก รั้วยังไม่เปิดเลย
ฉันปั่นจักรยานมาถึงหน้าโรงเรียน น่าจะมาคนเดียวนะ
และฉันก็เห็นเขาซึ่งออกมาจากถนนทางบ้านเขาเช่นกัน ฉันเหลือบไปเห็น
คล้ายๆว่าตอนนั้นฉันคงรู้สึกตกใจ อ้าว และกลัวนิดๆ ไม่แน่ใจว่ากลัวอะไร
สงสัยตื่นเต้นไม่เคยมาเช้า ในการปั่นจักรยานครั้งนี้เหมือนฉันจะเห็นคนอื่นปั่นตามมาด้วย คือไม่ได้มีแค่เรา
ฉันบอกไปยังว่า เขาดูมีความสุขมาก เออ ดูดี้ด้าอ่ะ มันทำให้ฉันสงสัยว่า ก่อนหน้านี้ หรือเมื่อวานเย็นในตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นป่าว
แย่ฉันก็ทำตัวนิ่งๆและเข้าประตูหน้าโรงเรียน
และเท่าที่พอจะนึกออก เขาเองชอบเข้าประตูอีกประตูนึงนะ แต่วันนี้เราเข้าประตูพร้อมกัน
เขาดูเหมือนจะเล่นกับฉัน ตอนที่เราจูงจักรยานไปเก็บ แต่ฉันจำความรู้สึกตอนนั้นไม่ได้ รู้ตัวอีกที
ฉันนำกระเป๋ามาไว้ที่โต๊ะเรียน และเขาก็มาเช่นกัน ฉันและเขาออกห้องคนละประตู จะไปไหนไม่รู้ บังเอิญหรือตั้งใจ
เขาและฉันหันหน้าไปที่ประตูอีกฝั่งของตนพร้อมกัน ละครรึป่าว
อึ้งนะ มองกันตาปริ๊บๆ และฉันก็เดินเข้าๆ ออกๆประตูนี่แหละ ไม่รู้จะพูดอะไร
เหมือนฉันเองหวั่นไหวอยู่
และมีช็อตนึงที่ฉันช๊อกมาก ซึ้งเอาจริงๆ จำไม่ได้ว่าเหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นก่อนวันนี้
หรือมันเกิดขึ้นวันนี้นี่แหละ ถ้ามันเป็นวันนี้วันที่เรามาโรงเรียนพร้อมกัน เขาได้เข้ามาประชิดฉัน
และก็บอกคำๆนึงกับฉันไว้
ทำเอาฉันช๊อกจริงๆ พูดอะไรไม่ออก แม้กระทั้งจำเหตุการณ์ทั้งหมดได้แค่นี้
เขาสารภาพรัก ซึ่งไม่ขอบอกว่าประโยคนั้นคืออะไร มันนิยายมาก
ทำให้ฉันงง จริงๆแล้วตอนนั้นฉันเองไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้คืออะไร
ถึงเพื่อนจะมีแฟนกันหลายคู่ หรือเพื่อนจะมาบอกฉันเช่นกันว่าแอบชอบเขา แต่ฉันคงโง่มากจริงๆ
จนไม่รู้ว่าเขาชอบฉัน จึงทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก ไม่ตอบอะไร และยังไม่ยิ้ม ไม่ทักเหมือนทุกที
ครั้งสุดท้ายที่จำได้ เราบังเอิญหันหน้ามามองกัน อย่างกับจัดฉาก และฉันหลบตา
ความสัมพันธ์ทั้งหมดมันเร็ว
จากคนที่ไม่รู้จัก ได้คุยกัน มาสนิทกัน เราหวั่นไหว เขาแสดงออกว่าชอบ เขาบอกความรู้สึก เรางง เราหลบหน้า และก็จบด้วยการไม่คุยกัน
ฉันเอง ห่างๆกับเขาโดยมีแค่เราที่รู้ และพอป.6 เราได้พูดกันบ้าง และนั้นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน
พอเข้าม.1ที่โรงเรียนใหม่ เราก็แยกย้ายกัน
ฉันเองคิดว่าเขาคงไม่จำคำพูดนั้นหรอก และเรื่องราวนั้นคงตายไปหมดแล้ว
เวลาผ่านไป ฉันได้รู้จักเพื่อนมากขึ้น ฉันเองเริ่มมีแฟน และก่อนจะคบกับแฟน ฉันเองนึกถึงเขา
ฉันกลัวทุกครั้งที่ฉันชอบใคร กลัวว่าจะปฏิเสธไปเหมือนเรื่องราวของเรา ฉันจึงคบกับแฟนเร็ว แต่ก็ไม่ใช่มีแฟนเยอะหรอก
ตอนนี้อายุ21 เพิ่งมีแฟนแค่2คนเอง ในทุกๆครั้งที่เลิกกับแฟน ฉันก็นึกถึงเธอ
ตอนแรกฉันคิดว่าฉันแค่นึกถึง เลยทำให้ฝันถึงเธอบ่อยๆ ทุกครั้งที่มีปัญหาความรัก ฉันนึงถึงเธอเพราะเธอคือความรักที่ดีที่สุด
หลายครั้งฉันอ่านเรื่องราวความรัก ฉันคิดถึงเธอ ฉันคงยังไม่ลืม
แต่ฉันเพิ่งเข้าใจความรู้สึกนี้ ฉันไม่เพียงแค่นึกถึง คิดถึง ยังไม่ลืม หรือจำเรื่องราวได้
แต่ฉันไม่เคยไม่คิดถึงเรื่องของเรา และเธอเลยต่างหาก
ความรู้สึกดีๆที่ใสๆอ่ะ
ถ้าหากเธอได้อ่าน ฉันไม่ขอให้เธอจำได้ ฉันไม่ขอให้เธอจดจำ เพราะฉันก็ไม่ได้เปิดเผยตัวสักเท่าไหร่
ฉันหวังแค่ให้เธอรับรู้ความรู้สึกดีๆ ที่ฉันเองก็มีให้เธอทั้งในเวลานั้น และ ในเวลานี้
เพราะฉันคิดว่าเธอคงไม่รู้ว่าเรื่องนี้มีเธอที่สำคัญ
ในชีวิตฉัน ขอสารภาพเลยว่า ฉันตามหาเธอตลอด ฉันไม่มีอะไรที่พอจะติดต่อเธอได้
ฉันมีแค่ความคิดถึง ไปที่เก่าๆ มันก็แค่นั้น
ถ้าเราได้พบกัน ฉันแค่อยากจะถามไถ่ ความเป็นไปของเธอ
มีเพียงคำถามเดียว ไม่ว่าตอนนี้เธอจะเป็นอย่างไร จะมีชีวิตที่ดี หรืออาจจะโชคร้ายไปในทางใด
"สบายดีไหม"