เช้าแล้ว...

ราตรีนี้ กลางค่ำ ดำสนิท แสนมืดมิด ดึกสงัด วังเวงไหว ทั่วทั้งฟ้า ดำมืด ไร้แสงไฟ ไร้สิ่งใด ส่องสว่าง แม้ดาวเดือน

เมื่อราตรีคืนนี้ไร้ดารา แสงจันทราไม่อาจสู้โคมลอยหนา  ส่องสว่างแวววับระยับตา แสงทอดมาเห็นทางก้าวเดินไป  ให้ความอบอุ่นได้เหมือนครอบครัว รอบรอบตัวกลับง่ายจะแก้ไข ปัญหาที่มืดมิดทุเลาไป 

เอาชื่อคนสำคัญมาผันเป็นกลอน Project 1 ส่องแสงตะวันฉาย เงียบเหงาและมืดมิด ในดวงจิตระคนเศร้า มืดมัวไม่เห็นเงา ของตัวเขาอยู่ข้างกาย เจ็บปวดรวดร้าวนัก เหมือนทุกข์หนักมาทักทาย มืดมนทุรนทุราย แทบวางวายแ

ฟ้าสว่างด้วยดาว....เราสว่างด้วยธรรม แหงนเมียงมอง ท้องฟ้า ดาราฉาย จันทร์ประกาย พรายพร่าง สว่างหาว นภาแจ่ม แอร่มใส ได้เพราะดาว เรืองสกาว วาวสวย ด้วยเดือนเพ็ญ ดาวและจันทร์ นั้นผ่อง ส่องสว่าง ท้องนภาง

ยามราตรี มีตา คณาแก้วนับพันแวว พร้อยพราย กระจายอยู่ทิวาแสง สว่าง พร่างตาดูก็ขาดคู่ " โดดเดี่ยวน่าเปลี่ยวใจ ""ฉนั้นความ สว่าง ยังว้างวับครั้นแดดดับ เสมือน เป็นเงื่อนไขแม้นราตรี มีตา กว่า

- ในคืนที่ท้องฟ้าเงียบงัน - ลมเย็นพัดผ่านเหมือนเสียงกระซิบของความฝัน - เด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ท้องฟ้า - สายตาของเขามองขึ้นไปยังดวงดาวนับพัน - ดวงดาวเหล่านั้นส่องแสงเล็ก ๆ - ราวกับกำลังเล่าเรื่องรา

ในยามฤดูร้อน มองหมู่ก้อนเมฆขาวบนท้องฟ้า ยามตะวันสาดแสงส่องลงมา หมายนำพาความร้อนกระจายไป ในช่วงยามที่ร้อนยิ่งกว่าร้อน คล้ายก่อนก่อนฤดูร้อนปีไหนไหน เด็กน้อยคนหนึ่งเคยฝันใฝ่ เคยอยากให้ฤดูร้อนอยู่ยาวนาน

ครูให้ผ่านแล้วครับ ขอบคุณครับ - ขอโทษที่ต้องลบนะครับ เนื้อหาของผมมันวกวนครับ และ คำที่ใช้ก็มีผิดไปบ้าง แต่ถ้าใครจะดูเป็นแนวทางก็ได้ครับ อัมพรนิศากาล ชุติฉานประดับแรม กลีบเมฆผกายแสง พละแรงนิศากร ดา