..............ฤดูผ่าน.............

ในยามฤดูร้อน
มองหมู่ก้อนเมฆขาวบนท้องฟ้า
ยามตะวันสาดแสงส่องลงมา
หมายนำพาความร้อนกระจายไป

ในช่วงยามที่ร้อนยิ่งกว่าร้อน
คล้ายก่อนก่อนฤดูร้อนปีไหนไหน
เด็กน้อยคนหนึ่งเคยฝันใฝ่
เคยอยากให้ฤดูร้อนอยู่ยาวนาน

ในยามฤดูฝน
หยดสายน้ำเบื้องบนหล่นขับขาน
เมฆสีขุ่นเหมือนจะกดสู่บาดาล
ฟ้าคำรามสอดประสานในบัดดล

ในท่ามกลางสายน้ำหล่นละอองฝอย
เจ้าเด็กน้อยวิ่งเล่นกลางสายฝน
ร้องบรรเลงเต้นรำย้ำตัวตน
เด็กหนึ่งคนไร้เดียงสาไร้มลทิน

ในยามฤดูหนาว
ช่วงสายลมเคลื่อนไหวราวไร้สุดสิ้น
ช่วงน้ำค้างร่วงหล่นกระทบดิน
เป็นอาจิณในค่ำคืนที่ยาวนาน

กลางความหนาวในค่ำคืนเงียบสงบ
เพียงแสงจันทร์ส่องกระทบราวขับขาน
เจ้าเด็กน้อยฟังเรื่องราวในชั่วกาล
จักรวาลจากแสงดาวและแสงจันทร์

ในยามผ่านพ้น
เด็กหนึ่งคนผ่านฤดูที่เปลี่ยนผัน
ผ่านเรื่องราวผ่านชีวิตผ่านคืนวัน
ก่อนรู้ทันเด็กคนนั้นก็หายไป
แสดงความคิดเห็น
Preview
อ่านกระทู้อื่นที่พูดคุยเกี่ยวกับ  แต่งกลอน บทกวี กลอนสุภาพ กลอนแปด (กลอน 8) กลอนเก้า (กลอน 9)
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่