เพื่อน........คบกันกี่คนถึงเรียกว่าเพื่อน ตอนป.6มีเพื่อนแค่คนเดียวรักกันมากค่ะ แต่จบแล้วก้เลยแยกกันไปเรียนคนละที่
แต่พอมาม.1 เริ่มมีเพื่อนเยอะกลุ่มหนึ่งนี่สิบกว่าคนแต่อยู่ไม่ถึงครึ่งเทอมมันก็หายไปเรื่อยๆค่ะจนสุดท้ายเหลือกันสามคนค่ะ พอมา
ม.3เพื่อนคนนึงมันงี่เง่าค่ะ เอาแต่ใจแถมไปไหนมาไหนกับผู้ชายไม่ซ้ำคน จนสุดท้ายก็ได้ผัวค่ะ มันก้เริ่มตีตัวออกห่างค่ะ แต่บางครั้งมันก้มาชวนเรากินเหล้าชวนเที่ยวกลางคืน รับนิสัยมันไม่ได้ก้เลยไม่คุยกับมันเลยค่ะ แต่มันกลับบอกว่าเรางี่เง่ากลายเปนว่ามันเกลียดเราเลยค่ะ จนถึงตอนนนี้เกลียดกันเข้ากระดูกดำเลยค่ะ จุดท้ายคำว่าเพื่อนมันก็เหลืออยู่แค่คนเดียว แต่เราสองคนก็เปนคนอารมดีพูดเก่ง
//แหมะ!!ชมตัวเอง//จึงมีเพื่อนมาขอเข้าร่วมกลุ่มจนสุดท้ายก้มีเพื่อนอยู่4คน
แล้วเรื่องมันก้เริ่มเกิดอีกครั้งเมื่อเพื่อนมากความขัดแย้งก้มีมาก เพื่อนคนสุดท้ายที่อยู่กับเราก่อนหน้านี้อะ ตอนเช้ามันถามว่าเรากลับบ้านกี่โมง เราก็บอกมันไปว่ากลับห้าโมงเย็น มันก็ด่าเรากลับทันทีว่าเรา
เรางงมากแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร มันก็เหมือนจะโกรธๆเรา แต่ที่เรากลับห้าโมงเพราะพี่เราบอกจะมารับตอนนั้น พอขึ้นห้องเรียนมันก้ไม่ยอมพูดกับเรา
มันก้เขียนอะไรซักอย่างลงในไดอารี่ของมันเราก้ไม่รู้จะทำยังไงจึงปล่อยๆไป พอมาตอนเที่ยงมันก้คุยกับเพื่อนอีกสองคนว่าพามันไปเข้าห้องน้ำก่อนค่อยไปกินข้าวแล้วพวกมันก้ไปโดยที่ไม่ชวนเราเลย เราก็เกือบจะร้องไห้ กลั้นน้ำตาไว้มาก มันเอาไดอารี่ไว้ใต้โต๊ะเราอยากรู้ว่ามันเขียนอะไรจึงหยิบมาอ่าน พออ่านเท่านั้นแหละน้ำตาไหลมาเลยมันเขียนไว้ว่าที่เราอยากกลับบ้านค่ำๆเพราะรออ่อยผู้ชาย มันว่าเรา
ไม่สวยแล้วยังไม่เจียม เราก้เข้าใจแล้วว่ามันโกรธเราเรื่องนี้นี่เอง ด่าเราไม่สวยไม่ว่าแต่ด่าเราว่ารออ่อยผู้ชายนี่เราเจ็บมาก เรานั่งร้องไห้อยู่นานไม่สนเพื่อนในห้องเลย แล้วอยู่ๆโทรศัพท์ก้สั่นๆรู้เลยว่าเพื่อนหนึ่งในสามคนนั้นโทรมาเราก้รับไป มันก้บอกให้ลงไปหาข้างล่าง เราเดินลงไปทั้งน้ำตานั่นแหละไม่สนไม่อายใครแล้ว คนเปนร้อยมองมาที่เราแล้วซุบซิบต่างๆนาๆแต่เราไม่ได้ยินหรอกพอเดินลงมาถึง
เราก้เรียกชื่อเพื่อนพอมันหันมามันดูตกใจมากเราเลยพูดไปว่ามีอะไรทำไมไม่คุยกับกู กุผิดตรงไหนทำมัยไม่บอกกู อธิบายสิถ้าไม่อยากคบกับกูกูจะได้ไปจากพวก พอพูดจบเท่านั้นแหละปล่อยโฮเลยจร้าพวกมันก้มองหน้ากันเหมือนรู้สึกผิด แล้วก้กอดคอเราปลอบๆเรา มันร้องไห้ตามเราเลยอะ!!"""จะซึ้งดีป้ะหรือจะโกรธมันดี พอวันต่อมาเราก็แอบเปิดไดอารี่มันอ่านก็ไม่เห็นหน้าที่มันเขียนแล้วล่ะ สงสัยมันสำนึกผิดจิงๆมั้ง
#ยาวมาก555ไหนสาระ#
ก็ไม่อะไรมากมายค่ะแค่อยากรู้ว่ามีใครที่มีเพื่อนแบบนี่อ้ะป่าวอะ
เพื่อน!!ทำกันขนาดนี้เหรอ
แต่พอมาม.1 เริ่มมีเพื่อนเยอะกลุ่มหนึ่งนี่สิบกว่าคนแต่อยู่ไม่ถึงครึ่งเทอมมันก็หายไปเรื่อยๆค่ะจนสุดท้ายเหลือกันสามคนค่ะ พอมา
ม.3เพื่อนคนนึงมันงี่เง่าค่ะ เอาแต่ใจแถมไปไหนมาไหนกับผู้ชายไม่ซ้ำคน จนสุดท้ายก็ได้ผัวค่ะ มันก้เริ่มตีตัวออกห่างค่ะ แต่บางครั้งมันก้มาชวนเรากินเหล้าชวนเที่ยวกลางคืน รับนิสัยมันไม่ได้ก้เลยไม่คุยกับมันเลยค่ะ แต่มันกลับบอกว่าเรางี่เง่ากลายเปนว่ามันเกลียดเราเลยค่ะ จนถึงตอนนนี้เกลียดกันเข้ากระดูกดำเลยค่ะ จุดท้ายคำว่าเพื่อนมันก็เหลืออยู่แค่คนเดียว แต่เราสองคนก็เปนคนอารมดีพูดเก่ง
//แหมะ!!ชมตัวเอง//จึงมีเพื่อนมาขอเข้าร่วมกลุ่มจนสุดท้ายก้มีเพื่อนอยู่4คน
แล้วเรื่องมันก้เริ่มเกิดอีกครั้งเมื่อเพื่อนมากความขัดแย้งก้มีมาก เพื่อนคนสุดท้ายที่อยู่กับเราก่อนหน้านี้อะ ตอนเช้ามันถามว่าเรากลับบ้านกี่โมง เราก็บอกมันไปว่ากลับห้าโมงเย็น มันก็ด่าเรากลับทันทีว่าเรา
มันก้เขียนอะไรซักอย่างลงในไดอารี่ของมันเราก้ไม่รู้จะทำยังไงจึงปล่อยๆไป พอมาตอนเที่ยงมันก้คุยกับเพื่อนอีกสองคนว่าพามันไปเข้าห้องน้ำก่อนค่อยไปกินข้าวแล้วพวกมันก้ไปโดยที่ไม่ชวนเราเลย เราก็เกือบจะร้องไห้ กลั้นน้ำตาไว้มาก มันเอาไดอารี่ไว้ใต้โต๊ะเราอยากรู้ว่ามันเขียนอะไรจึงหยิบมาอ่าน พออ่านเท่านั้นแหละน้ำตาไหลมาเลยมันเขียนไว้ว่าที่เราอยากกลับบ้านค่ำๆเพราะรออ่อยผู้ชาย มันว่าเรา
เราก้เรียกชื่อเพื่อนพอมันหันมามันดูตกใจมากเราเลยพูดไปว่ามีอะไรทำไมไม่คุยกับกู กุผิดตรงไหนทำมัยไม่บอกกู อธิบายสิถ้าไม่อยากคบกับกูกูจะได้ไปจากพวก พอพูดจบเท่านั้นแหละปล่อยโฮเลยจร้าพวกมันก้มองหน้ากันเหมือนรู้สึกผิด แล้วก้กอดคอเราปลอบๆเรา มันร้องไห้ตามเราเลยอะ!!"""จะซึ้งดีป้ะหรือจะโกรธมันดี พอวันต่อมาเราก็แอบเปิดไดอารี่มันอ่านก็ไม่เห็นหน้าที่มันเขียนแล้วล่ะ สงสัยมันสำนึกผิดจิงๆมั้ง
#ยาวมาก555ไหนสาระ#
ก็ไม่อะไรมากมายค่ะแค่อยากรู้ว่ามีใครที่มีเพื่อนแบบนี่อ้ะป่าวอะ