เรื่องนี้ยืนยันว่าชีวิตจริง100%
ผมคนกทม ทำงานจนวันหนึ่งมาพบน้องคนหนึ่งที่จังหวัดขอนแก่น ในวันนั้นผมทำงานเป็นผจกบริษัทเล็กๆแห่งหนึ่งของญาติกันเงินเดือน1กว่าๆ เมื่อเจอน้องเขาและคิดว่าในชีวิตนี้เราจะไม่สนใครอีกพยายามactive ตัวเองขึ้นไห้ดีกว่าเดิมคบเรื่อยมาจนในหลายๆเดือนนั้นมีอยู่วันหนึ่งต้องไปพบเจ้าขอวบริษัทเอาบชและเอกสารต่างๆไปไห้เซ็นเธอคนนั้นไก้โทรมาคุยและบอกคิดถึงต่างๆนาๆจนเมื่อเพลงๆหนึ่งดังขึ้นมาทำไห้ทั้งเธอและผมร้องไห้และเพลงนั้นทำไห้ใจของผมรู้ว่าผมรักและคิดถึงเธอมากแค่ไหนทั้งๆที่ทุกๆวันเราไม่เคยห่างกันนอนกอดกันทุกคืนเลยจากนั้นต่อผมต้องไปงานแต่งงานเพื่อนสนิทที่สุดมันจะจัดปาร์ตี้สละโสด ทำไห้ต้องไปกทมต่อ ทำไห้เราไม่ได้เจอหน้ากัน5วันวันที่กลับไปเจอกันมีแต่น้ำตาพรั่งพรูออกจากทั้งคู่นับจากนั้นผมไม่เคยจะคิดรักใครหรือนอกใจเธอคนนั้นเลยจนถึงเมื่อตอนนี้ที่มีอุปสรรคและสิ่งต่างๆทำลายเราเธอยังยอมรับว่าผมเป็นแบบนั้นเสมอแต่ผมไม่ได้ คิดว่าต้องแบบนี้แบบนั้นนะผมแค่คิดว่าใครทำอะไรจะได้แบบนั้นเหมือนที่เราหว่านเม็ลดอะไรไปมันจะงอกแบบนั้นและด้วยรักที่มีให้มันทำไห้เราหยุดทุกๆสิ่งจากชีวิตที่ลำบากตั้งแต่15ที่พยายามใช้ชีวิตด้วยตนเองมันผ่านวินาทีเลวร้ายวินาทีที่มีคนดีๆช่วยเหลือเพื่อนๆพี่ดีๆที่มีพระคุณมากช่วยให้พ้นมาได้จนตอนนี้อายุ30++แล้วจนเราเริ่มใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแต่อาจมีลำบากในปีนึงมีน้อยกว่า3วันเต็มที่เลย มีวันนึงนะเงินที่จะได้รับโอนมาไม่ทันและไม่มีเงินเหลือเลยจนรวบรวมเหรียญในห้องได้40กว่าบาทแต่เราทั้งคู่หิวข้าวเลยไปซื้อมาหนึ่งกล่องแบ่งกันกินแต่เราก็กินนิดเดียวแต่เธอพยายามบังคับไห้เรากอนไปอีกในใจเรานั้นกลัวเธอหิวเราอดได้แต่อย่าไห้ใครมาว่าได้ว่าเราดูแลเธอแบบอดๆอยากๆ ผมเลยเลิกกินไปยืนสูบบุหรี่หลังห้องปล่อยให้เธอกินไปทั้งที่เธอก็เกี่ยงไห้ดรากินเข้าไปอีกแต่ผมน้ำตาตกในว่าทำไมเราไม่ทำไห้ดีกว่านี้เพื่อให้น้องเขาไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ถุงบัดนี้เขายังไม่รู้เลยว่าเราคิดแบบไหนเรื่องๆนี้มีทั้งหมด4ปีกว่าๆเล่าในตอนเดียวไม่ได้แต่ตอนนี้น้องเขาจบปริญญาตรีแล้วเขาไห้ผมออกจากชีวิตเขาผมทุกข์ทรมานอย่างที่สุดหาอะไรเปรียบไม่ได้ แต่วันดีคืนดีก็จะโทรมาไห้ผมไปหาเขาโดยที่เขาอยู่ข่างถนนบ้างอยู่ในที่เราเป็นห่วงบ่างผมก็ไปแต่สักพักก็ไล่เราอีกบอกงสิ่งที่เป็นยิ่งกว่าแผลในวันนี้คือระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้
แล้วและเรามาอยู่ด้วยกันเพราะเราคิดถึงกันแค่นั้นมันเป็นอะไรที่ทำไห้ผมตอนนี้หนีมาอยู่คนละภาคขายทุกอย่างทิ้งและกำลังจะทิ้งชีวิตที่แสนจะเจ็บปวด ผมควรทำอย่างไรต่อไปดี ผมในตอนนี้ไม่มีงานแล้วมาใช้ชีวิตคนเดียวที่ระยอง ในใจอยากหยุดสรรพสิ่งหยุดหมดแม้กระทั้งลมหายใจ แต่บอกก่อนไม่ใช่แค่เรื่องของเธออย่างเดียวไม่ได้โง่ปานนั้นมีเรื่องทางบ้านฯลฯ มหาศาลมาทับถม หาทาฃออกแบบไหนช่วยกรุณา บอกเถิด แค่นี้ผมกลายเป็นควายไปแล้ว กดดันจนหาทางไม่เจอ ควรเอาไงดี ในนาทีนี้ผมไม่เหลืออะไรอีกเลย(ไม่เหลือจริงๆ)
หมดทุกๆสิ่งไปแต่ได้อะไรกลับมา
ผมคนกทม ทำงานจนวันหนึ่งมาพบน้องคนหนึ่งที่จังหวัดขอนแก่น ในวันนั้นผมทำงานเป็นผจกบริษัทเล็กๆแห่งหนึ่งของญาติกันเงินเดือน1กว่าๆ เมื่อเจอน้องเขาและคิดว่าในชีวิตนี้เราจะไม่สนใครอีกพยายามactive ตัวเองขึ้นไห้ดีกว่าเดิมคบเรื่อยมาจนในหลายๆเดือนนั้นมีอยู่วันหนึ่งต้องไปพบเจ้าขอวบริษัทเอาบชและเอกสารต่างๆไปไห้เซ็นเธอคนนั้นไก้โทรมาคุยและบอกคิดถึงต่างๆนาๆจนเมื่อเพลงๆหนึ่งดังขึ้นมาทำไห้ทั้งเธอและผมร้องไห้และเพลงนั้นทำไห้ใจของผมรู้ว่าผมรักและคิดถึงเธอมากแค่ไหนทั้งๆที่ทุกๆวันเราไม่เคยห่างกันนอนกอดกันทุกคืนเลยจากนั้นต่อผมต้องไปงานแต่งงานเพื่อนสนิทที่สุดมันจะจัดปาร์ตี้สละโสด ทำไห้ต้องไปกทมต่อ ทำไห้เราไม่ได้เจอหน้ากัน5วันวันที่กลับไปเจอกันมีแต่น้ำตาพรั่งพรูออกจากทั้งคู่นับจากนั้นผมไม่เคยจะคิดรักใครหรือนอกใจเธอคนนั้นเลยจนถึงเมื่อตอนนี้ที่มีอุปสรรคและสิ่งต่างๆทำลายเราเธอยังยอมรับว่าผมเป็นแบบนั้นเสมอแต่ผมไม่ได้ คิดว่าต้องแบบนี้แบบนั้นนะผมแค่คิดว่าใครทำอะไรจะได้แบบนั้นเหมือนที่เราหว่านเม็ลดอะไรไปมันจะงอกแบบนั้นและด้วยรักที่มีให้มันทำไห้เราหยุดทุกๆสิ่งจากชีวิตที่ลำบากตั้งแต่15ที่พยายามใช้ชีวิตด้วยตนเองมันผ่านวินาทีเลวร้ายวินาทีที่มีคนดีๆช่วยเหลือเพื่อนๆพี่ดีๆที่มีพระคุณมากช่วยให้พ้นมาได้จนตอนนี้อายุ30++แล้วจนเราเริ่มใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันแต่อาจมีลำบากในปีนึงมีน้อยกว่า3วันเต็มที่เลย มีวันนึงนะเงินที่จะได้รับโอนมาไม่ทันและไม่มีเงินเหลือเลยจนรวบรวมเหรียญในห้องได้40กว่าบาทแต่เราทั้งคู่หิวข้าวเลยไปซื้อมาหนึ่งกล่องแบ่งกันกินแต่เราก็กินนิดเดียวแต่เธอพยายามบังคับไห้เรากอนไปอีกในใจเรานั้นกลัวเธอหิวเราอดได้แต่อย่าไห้ใครมาว่าได้ว่าเราดูแลเธอแบบอดๆอยากๆ ผมเลยเลิกกินไปยืนสูบบุหรี่หลังห้องปล่อยให้เธอกินไปทั้งที่เธอก็เกี่ยงไห้ดรากินเข้าไปอีกแต่ผมน้ำตาตกในว่าทำไมเราไม่ทำไห้ดีกว่านี้เพื่อให้น้องเขาไม่ต้องมาลำบากแบบนี้ถุงบัดนี้เขายังไม่รู้เลยว่าเราคิดแบบไหนเรื่องๆนี้มีทั้งหมด4ปีกว่าๆเล่าในตอนเดียวไม่ได้แต่ตอนนี้น้องเขาจบปริญญาตรีแล้วเขาไห้ผมออกจากชีวิตเขาผมทุกข์ทรมานอย่างที่สุดหาอะไรเปรียบไม่ได้ แต่วันดีคืนดีก็จะโทรมาไห้ผมไปหาเขาโดยที่เขาอยู่ข่างถนนบ้างอยู่ในที่เราเป็นห่วงบ่างผมก็ไปแต่สักพักก็ไล่เราอีกบอกงสิ่งที่เป็นยิ่งกว่าแผลในวันนี้คือระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้
แล้วและเรามาอยู่ด้วยกันเพราะเราคิดถึงกันแค่นั้นมันเป็นอะไรที่ทำไห้ผมตอนนี้หนีมาอยู่คนละภาคขายทุกอย่างทิ้งและกำลังจะทิ้งชีวิตที่แสนจะเจ็บปวด ผมควรทำอย่างไรต่อไปดี ผมในตอนนี้ไม่มีงานแล้วมาใช้ชีวิตคนเดียวที่ระยอง ในใจอยากหยุดสรรพสิ่งหยุดหมดแม้กระทั้งลมหายใจ แต่บอกก่อนไม่ใช่แค่เรื่องของเธออย่างเดียวไม่ได้โง่ปานนั้นมีเรื่องทางบ้านฯลฯ มหาศาลมาทับถม หาทาฃออกแบบไหนช่วยกรุณา บอกเถิด แค่นี้ผมกลายเป็นควายไปแล้ว กดดันจนหาทางไม่เจอ ควรเอาไงดี ในนาทีนี้ผมไม่เหลืออะไรอีกเลย(ไม่เหลือจริงๆ)