ขั้นแรกต้องขอกล่าวสวัสดี เพื่อนๆ pantip ทุกคนน่ะครับ นี้เป็นกระทู้แรกของผม ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ย้อนความไปเมื่อ 5 ปีก่อน ผมได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นช่วงรับน้องต้องเข้าอยู่หอในเป็นช่วงเวลาที่ผมได้พบเจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่จะมาเปลี่ยนอนาคตของผม เรารู้จักในโลกออนไลน์ ตอนนั้นไม่มีใครไม่รู้จัก Hi 5 และ MSN เราทั้งสองคนต่างแสดงตัวตนในโลกออนไลน์เป็นระยะเวลาหนึ่ง หลังจากนั้นก็เป็นเวลาที่จะพบตัวตนจริงๆของเราสักที วันนั้น ซึ่งเป็นวันหยุด ผมลาหอกลับบ้าน เวลาประมาณ ตี2 เธอก็โทรมาหาผม ให้ไปรับเธอกลับหลังจากเที่ยวสังสรรค์ กับเพื่อนๆเสร็จ ตอนนั้นเธอนัดผมไปรับหน้าผับแห่งหนึ่ง (ซานต้า แถวๆแยกข่วงสิงห์) วันนั้นผมหนีแม่ออกไปจากบ้านเพื่อแอบไปพบเธอ อยากเจอเธอใจจะขาดก็ว่าได้ครับตอนนั้น ผมก็ขี่มอไซค์ไป พอถึงที่นัดหมายผมรอเธออยู่แป๊บนึง และแล้วเธอก็ออกมา ความรู้สึกตอนผมเจอเขาครั้งแรกมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจริงๆ (เพราะเขาคือรักแรกของผม) เธอชวนผมให้ไปนั่งดื่มข้างในก่อนไหม ผมปฏิเสธเขาไปเพราะผมเป็นโรคกลัวที่อึดอัดกลัวคนเยอะ และอีกอย่างผมไม่ดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิดครับ ผมจึงชวนเธอออกไปนั่งกินลมแถวๆ ขัวเหล็ก แทนคืนนั้นเรานั่งคุยกันแตกต่างจากในโลกออนไลน์โดยสิ้นเชิง ไม่มองหน้ากันเลย! พอคุยกันได้สักพัก เพื่อนเธอก็โทรมา เธอกับเพื่อนเปิดห้องไว้ในเมืองเพราะกลับเข้าหอในไม่ได้ อ่าวแล้วผมครับกลับบ้านไม่ได้เช่นกัน เอาไงดี ผมก็ถามเธอว่าเปิดห้องแถวไหนเดวผมจะไปเช่าอีกห้องนึง ผมก็ตามเธอไป คืนนั้นครับเธอมานอนกับผม แต่.............
คืนนั้น! ผมก็ไม่ได้ล่วงเกินเขาแต่อย่างใดครับ ผมจืนครับ หลังจากคืนนั้นความสัมพันธ์ของเราทั้งสองก็แน่นแฟ้นขึ้น
#และก็เป็นจุดเริ่มต้นที่จะทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป
__>เข้าประเด็นครับ
ช่วงแรกความรักเราทั้งสองก็ดูหอมหวานดี จนถึงช่วงปลายปีการศึกษา เราทั้งสองคนตัดสินใจย้ายไปอยู่หอด้วยกันและการใช้ชีวิตคู่ก็เริ่มต้นขึ้น ช่วง 1-3 เดือนแรก ชีวิตคู่ก็ราบรื่นดี และช่วงเดือนที่4 จุดดำเล็กๆก็ก่อตัวขึ้น เธอไม่มีเงินจ่ายค่าหอ เธอบอกผมให้จ่ายไปก่อน ผมก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ผมคิดว่าเมื่อเขามีเขาคงเอามาให้เราเองแหล่ะ และเหตุการณ์แบบนี้ก็ล่วงมาได้ 5 เดือนผมคงยังเป็นคนจ่ายค่าห้องคนเดียวเรื่อยมา เธอก็ทำลืมๆไป จนผมคิดว่า ช่างมันเถอะในเมื่อผมมีรายได้ก็ช่วยๆกันไป จ่ายเพื่อแค่ได้อยู่ด้วยกันแค่นี้ก็พอแล้ว หลังจากนั้นมาทั้งปีเธอเอาเงินค่าห้องมาคืนผม 3พัน จนวันหนึ่งจึงได้ย้ายหอใหม่ ผมจัดการค่าเช่าค่าประกันเรียบร้อยเธอบอกออกไปก่อนเด่วเอามาให้ทีหลัง พอจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอก็พูดขึ้นมาว่า ขอยืมตังไปจ่ายค่าเสื้อค่ากิจกรรมต่างๆนาๆ สัก 3500 ได้มั้ย พบก็ตอบตกลงไป ออกไปกดเงินให้ และเป็นเงินเก็บจำนวนแรกที่นำออกมา เธอดีใจใหญ่ผมเห็นเธอมีความสุข ผมมีความสุขมากจริงๆ แล้วเวลาก็ผ่านไปไม่นาน เธอก็มายืมเงินไปให้แม่ อีก 5พัน ผมก็กดเงินที่เก็บให้ไปอีก ตอนนั้นรายได้ทำงานหลังเลิกเรียนแต่ละวัน เริ่มไม่พอใช้ เพราะมีอีกหนึ่งคนเพิ่มเข้ามา ยอดเงินเก็บแต่ละเดือนก็ลดลง และเราก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาเรื่อยๆ จนเข้าปีที่2 ส่วนหักเหด้านการเงินก็เกิดขึ้นผมต้องออกจากงาน เพราะเวลาทำกิจกรรม และทำการบ้านไม่พอ ผมก็จำเป็นต้องนำเงินเก็บออกมาใช้บางส่วนเพื่อมาใช้จ่ายประจำวัน ขาดเหลือทางบ้านก็ช่วยบ้าง วันหนึ่งเธอก็วิ่งหน้าตาตื่นมาหาผม! เธอบอกพjอเข้าโรงพยาบาลเงินไม่พอ ขอยืมเงิน 3พัน ผมก็จัดการกดเงินส่วนนั้นมาให้เธอเธอดีใจและรีบกลับบ้านไป ตอนนั้นผมเก็บเงินไว้ซื้อของที่อยากได้บางอย่าง ผมเก็บเล็กผสมน้อย จนสุดท้ายผมก็ได้สิ่งที่ต้องการ โทรศัพย์BBรุ่นใหม่ (ตอนนั้นอยากได้มากไม่มีกินช่างมัน) วันนั้นทั้งวัน ผมอยู่กับ BB จนลืมกินข้าวกินน้ำกันเลยที่เดียวเหมือนจะรู้ว่าจะได้ใช้อีกไม่นาน แล้วเธอก็กลับเข้าห้องมา เธอเห็น BB เธอดีใจใหญ่เธออยากได้ สายตาเธอบ่งบอกทำนองว่า "จงเป็นของฉันซ่ะเถอะ" ประมาณนั้น อย่างที่คาดคับแรกๆเธอขอยืมไปใช้ แต่พอหลังหลัง ID แอ๊ฟอะไรต่างๆ ถูกเธอครอบครองไปหมดแล้วผมจึงจำยอมให้เป็นของเธอไปโดยปริยาย โดยแลกกับโทรศัพย์ ซัมซุงเก่าๆเครื่องหนึ่งแทน และไอ่BB นี้แหล่ะคับ ที่จะเป็นตัวกลางบั่นทอนความรักของผมลง ...
เธอได้รู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งแอบคุยกันและได้เริ่มสร้างความสัมพันธ์ขึ้น เรื่อยๆ และแล้ววันนั้นวันที่ผมเจ็บปวดที่สุดครั้งแรกในชีวิตของผมก็มาถึง เธอขอไปเที่ยวกับเพื่อนเธอไม่บอกว่าเพื่อนไหนผมก็ให้ไปพร้อมรถมอไซต์ของผม เธอก็ออกไป เวลาก็ผ่านไปช่วงบ่ายๆ MSN ของเธอก็มีรูปคู่กับผู้ชายคนหนึ่งขึ้นหน้าโปร จิตผมเริ่มตก แต่คิดบวกว่าเพื่อนกัน ผมตัดสินใจเข้าไปดูมีอีกรูปที่ทำให้ผมลมใส่ ผู้ชายคนนั้นหอมแก้มเธอ บร๊ะจ้าว!!! ผมรีบโทรหาเธอทันที โทรไป 122 สาย แต่ไม่มีการตอบรับเลย ผมจำได้ดี ผมทำอะไรไม่ถูกตอนนั้นมันชาไปหมด หลายๆคนที่เจอแบบนี้คงรู้สึกได้ ผมนั่งเงียบๆรอเธอกลับมา
ใครเคย ทุ่มให้คนที่เรารัก จนหมดเนื้อหมดใจ แต่สุดท้ายเขาไปท้องกับเพื่อนสนิทเราเฉยเลย
เรื่องมันมีอยู่ว่า ย้อนความไปเมื่อ 5 ปีก่อน ผมได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยแแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นช่วงรับน้องต้องเข้าอยู่หอในเป็นช่วงเวลาที่ผมได้พบเจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่จะมาเปลี่ยนอนาคตของผม เรารู้จักในโลกออนไลน์ ตอนนั้นไม่มีใครไม่รู้จัก Hi 5 และ MSN เราทั้งสองคนต่างแสดงตัวตนในโลกออนไลน์เป็นระยะเวลาหนึ่ง หลังจากนั้นก็เป็นเวลาที่จะพบตัวตนจริงๆของเราสักที วันนั้น ซึ่งเป็นวันหยุด ผมลาหอกลับบ้าน เวลาประมาณ ตี2 เธอก็โทรมาหาผม ให้ไปรับเธอกลับหลังจากเที่ยวสังสรรค์ กับเพื่อนๆเสร็จ ตอนนั้นเธอนัดผมไปรับหน้าผับแห่งหนึ่ง (ซานต้า แถวๆแยกข่วงสิงห์) วันนั้นผมหนีแม่ออกไปจากบ้านเพื่อแอบไปพบเธอ อยากเจอเธอใจจะขาดก็ว่าได้ครับตอนนั้น ผมก็ขี่มอไซค์ไป พอถึงที่นัดหมายผมรอเธออยู่แป๊บนึง และแล้วเธอก็ออกมา ความรู้สึกตอนผมเจอเขาครั้งแรกมันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกจริงๆ (เพราะเขาคือรักแรกของผม) เธอชวนผมให้ไปนั่งดื่มข้างในก่อนไหม ผมปฏิเสธเขาไปเพราะผมเป็นโรคกลัวที่อึดอัดกลัวคนเยอะ และอีกอย่างผมไม่ดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิดครับ ผมจึงชวนเธอออกไปนั่งกินลมแถวๆ ขัวเหล็ก แทนคืนนั้นเรานั่งคุยกันแตกต่างจากในโลกออนไลน์โดยสิ้นเชิง ไม่มองหน้ากันเลย! พอคุยกันได้สักพัก เพื่อนเธอก็โทรมา เธอกับเพื่อนเปิดห้องไว้ในเมืองเพราะกลับเข้าหอในไม่ได้ อ่าวแล้วผมครับกลับบ้านไม่ได้เช่นกัน เอาไงดี ผมก็ถามเธอว่าเปิดห้องแถวไหนเดวผมจะไปเช่าอีกห้องนึง ผมก็ตามเธอไป คืนนั้นครับเธอมานอนกับผม แต่.............
คืนนั้น! ผมก็ไม่ได้ล่วงเกินเขาแต่อย่างใดครับ ผมจืนครับ หลังจากคืนนั้นความสัมพันธ์ของเราทั้งสองก็แน่นแฟ้นขึ้น
#และก็เป็นจุดเริ่มต้นที่จะทำให้ชีวิตผมเปลี่ยนไป
__>เข้าประเด็นครับ
ช่วงแรกความรักเราทั้งสองก็ดูหอมหวานดี จนถึงช่วงปลายปีการศึกษา เราทั้งสองคนตัดสินใจย้ายไปอยู่หอด้วยกันและการใช้ชีวิตคู่ก็เริ่มต้นขึ้น ช่วง 1-3 เดือนแรก ชีวิตคู่ก็ราบรื่นดี และช่วงเดือนที่4 จุดดำเล็กๆก็ก่อตัวขึ้น เธอไม่มีเงินจ่ายค่าหอ เธอบอกผมให้จ่ายไปก่อน ผมก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร ผมคิดว่าเมื่อเขามีเขาคงเอามาให้เราเองแหล่ะ และเหตุการณ์แบบนี้ก็ล่วงมาได้ 5 เดือนผมคงยังเป็นคนจ่ายค่าห้องคนเดียวเรื่อยมา เธอก็ทำลืมๆไป จนผมคิดว่า ช่างมันเถอะในเมื่อผมมีรายได้ก็ช่วยๆกันไป จ่ายเพื่อแค่ได้อยู่ด้วยกันแค่นี้ก็พอแล้ว หลังจากนั้นมาทั้งปีเธอเอาเงินค่าห้องมาคืนผม 3พัน จนวันหนึ่งจึงได้ย้ายหอใหม่ ผมจัดการค่าเช่าค่าประกันเรียบร้อยเธอบอกออกไปก่อนเด่วเอามาให้ทีหลัง พอจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอก็พูดขึ้นมาว่า ขอยืมตังไปจ่ายค่าเสื้อค่ากิจกรรมต่างๆนาๆ สัก 3500 ได้มั้ย พบก็ตอบตกลงไป ออกไปกดเงินให้ และเป็นเงินเก็บจำนวนแรกที่นำออกมา เธอดีใจใหญ่ผมเห็นเธอมีความสุข ผมมีความสุขมากจริงๆ แล้วเวลาก็ผ่านไปไม่นาน เธอก็มายืมเงินไปให้แม่ อีก 5พัน ผมก็กดเงินที่เก็บให้ไปอีก ตอนนั้นรายได้ทำงานหลังเลิกเรียนแต่ละวัน เริ่มไม่พอใช้ เพราะมีอีกหนึ่งคนเพิ่มเข้ามา ยอดเงินเก็บแต่ละเดือนก็ลดลง และเราก็ใช้ชีวิตแบบนี้มาเรื่อยๆ จนเข้าปีที่2 ส่วนหักเหด้านการเงินก็เกิดขึ้นผมต้องออกจากงาน เพราะเวลาทำกิจกรรม และทำการบ้านไม่พอ ผมก็จำเป็นต้องนำเงินเก็บออกมาใช้บางส่วนเพื่อมาใช้จ่ายประจำวัน ขาดเหลือทางบ้านก็ช่วยบ้าง วันหนึ่งเธอก็วิ่งหน้าตาตื่นมาหาผม! เธอบอกพjอเข้าโรงพยาบาลเงินไม่พอ ขอยืมเงิน 3พัน ผมก็จัดการกดเงินส่วนนั้นมาให้เธอเธอดีใจและรีบกลับบ้านไป ตอนนั้นผมเก็บเงินไว้ซื้อของที่อยากได้บางอย่าง ผมเก็บเล็กผสมน้อย จนสุดท้ายผมก็ได้สิ่งที่ต้องการ โทรศัพย์BBรุ่นใหม่ (ตอนนั้นอยากได้มากไม่มีกินช่างมัน) วันนั้นทั้งวัน ผมอยู่กับ BB จนลืมกินข้าวกินน้ำกันเลยที่เดียวเหมือนจะรู้ว่าจะได้ใช้อีกไม่นาน แล้วเธอก็กลับเข้าห้องมา เธอเห็น BB เธอดีใจใหญ่เธออยากได้ สายตาเธอบ่งบอกทำนองว่า "จงเป็นของฉันซ่ะเถอะ" ประมาณนั้น อย่างที่คาดคับแรกๆเธอขอยืมไปใช้ แต่พอหลังหลัง ID แอ๊ฟอะไรต่างๆ ถูกเธอครอบครองไปหมดแล้วผมจึงจำยอมให้เป็นของเธอไปโดยปริยาย โดยแลกกับโทรศัพย์ ซัมซุงเก่าๆเครื่องหนึ่งแทน และไอ่BB นี้แหล่ะคับ ที่จะเป็นตัวกลางบั่นทอนความรักของผมลง ...
เธอได้รู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งแอบคุยกันและได้เริ่มสร้างความสัมพันธ์ขึ้น เรื่อยๆ และแล้ววันนั้นวันที่ผมเจ็บปวดที่สุดครั้งแรกในชีวิตของผมก็มาถึง เธอขอไปเที่ยวกับเพื่อนเธอไม่บอกว่าเพื่อนไหนผมก็ให้ไปพร้อมรถมอไซต์ของผม เธอก็ออกไป เวลาก็ผ่านไปช่วงบ่ายๆ MSN ของเธอก็มีรูปคู่กับผู้ชายคนหนึ่งขึ้นหน้าโปร จิตผมเริ่มตก แต่คิดบวกว่าเพื่อนกัน ผมตัดสินใจเข้าไปดูมีอีกรูปที่ทำให้ผมลมใส่ ผู้ชายคนนั้นหอมแก้มเธอ บร๊ะจ้าว!!! ผมรีบโทรหาเธอทันที โทรไป 122 สาย แต่ไม่มีการตอบรับเลย ผมจำได้ดี ผมทำอะไรไม่ถูกตอนนั้นมันชาไปหมด หลายๆคนที่เจอแบบนี้คงรู้สึกได้ ผมนั่งเงียบๆรอเธอกลับมา