เกลียดพ่อตัวเองนี่ผิดมากไหม ??

รู้ทั้งรู้ว่าผิดและบาป แต่ทำยังไงก็ทำใจรักพ่อตัวเองไม่ลง คือเรื่องมันมีอยู่ว่า ตอนนี้เราอายุ 24 แล้ว แต่เราไม่เคยอยู่กับพ่อเลย พ่อเป็นคนเจ้าชู้มากเลยทิ้งกับแม่ตั้งแต่เรายังอยู่ในท้อง ตลอดเวลาที่เราอยู่กับแม่ พ่อไม่เคยมาไยดีไม่เคยยื่นมือมาให้ความช่วยเหลืออะไรเลยเหมือนเราไม่มีพ่อ แต่ดีหน่อยที่พ่อเลี้ยงเราดีกับเรามาก พ่อแท้ๆเราเขาก็มีเมียไปเรื่อยจนมีลูกอีกคน เราก็ไม่ได้สนใจอะไรนะเพราะเราอยู่กับแม่ไม่ได้อยู่กับเขา แต่มีครั้งนึงพ่อเคยเอาเราไปอยู่ด้วยกับเมียใหม่เขากับลูกคนใหม่เขา พ่อเราเป็นคนดุมาก ด่าเราแบบหยาบคายมาก ไม่พอใจอะไรก็มาลงที่เรา ด่า เหี้.. สั.. คว.. ด่าเราทีเราอยากหนีไปฆ่าตัวตายเลยแหล่ะ ด่าจนเราทนอยู่กับเขาไม่ได้ก็เลยกลับมาอยู่กับแม่ แม่เราเป็นคนใจดีพูดกับลูกเพราะ ตามใจเราทุกอย่าง มันมีเหตุการณ์นึงที่เราไปเจอพ่อที่งานอะไรสักอย่าง เราก็เดินเข้าไปสวัสดีตามประสา แต่พ่อพูดอะไรสักอย่างจำไม่ได้ล่ะ แต่คำๆนั้นทำให้เรากลับบ้านมากรอกยาพาราเข้าปากกำใหญ่ คือไม่อยากอยู่แล้วอ้ะ แต่พอดียายเข้าห้องมาเจอเลยพาล้างท้อง แม่รู้เลยโทรไปด่าพ่อว่าพูดอะไรกับเราทำไมเราถึงต้องกินยาแบบนี้ แต่ตลอดเวลาที่เราอยู่โรงพยาบาลพ่อไม่เคยมาดูมาแลเลยนะ มีแต่แม่ที่นอนเฝ้าตลอด จนเมื่อ 2 ปีที่แล้วแม่เป็นมะเร็งต้องผ่าตัด ฉายแสง ตอนนั้นแม่ไม่มีเงินเลยเพราะจ่ายค่ารักษาหมดหลายแสน เราเลยตัดสินใจโทรไปขอเงินพ่อจ่ายค่าเทอม แต่โทรกี่สายพ่อก็ไม่รับ จนลูกอีกคนของพ่อทักเฟสมาบอกเราว่า เจ้ไม่ต้องโทรหรอก พ่อบอกพ่อไม่รับหรอกเพราะรู้ว่าเราจะโทรขอเงิน เรารู้แค่นั้นแน่ะ โกรธมาก จะเรียกว่าเกลียดเลยก็ได้ ทำไมอ้ะแม่ก็ป่วยแบบนี้ทำไมไม่คิดให้ความช่วยเหลือเลยเหรอ เราก็คิดแล้วแหล่ะว่าต่อไปนี้เราจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก จนแม่เราเสีย พ่อเราก็มางานศพแม่เรานะ มาคืนนึง เราไม่มองเลย ไม่สนใจ เหมือนเขาเป็นคนอื่น คือโกรธ โกรธจริงๆ พอแม่เราเสียเราเลยตัดสินใจไปเช่าห้องอยู่ที่อื่น หางานทำเอง จนพ่อมาขอให้เราไปอยู่กับเขา เราก็ยอมไปอยู่ด้วยนะ แต่ก็เหมือนเดิม เอาแต่ด่าคำหยาบๆคาย ๆ บางทีไล่เราไปตายซะงั้น จนเราแบบไม่ทนแล้วอ้ะ อยู่กับเขาได้แค่ 3-4 เดือนเองมั้ง ก็ตัดสินใจหนีมาอยู่ข้างนอกอีกครั้ง อยู่ได้ปีกว่าพ่อก็ให้เรากลับไปอยู่กับเขาอีก อยู่ได้แค่ไม่เท่าไหร่ พ่อเราก็ล้มเหมือนเป็นอัมพฤก แขนซ้ายใช้ไม่ได้ข้างนึง เราเลยต้องดูแลเขาตลอด ส่วนเมียเขามีเรื่องให้ต้องเลิกกันไป เราเลยต้องอยู่กับพ่อ กับลูกอีกคน แต่เขาก็ยังไม่เลิกนิสัยเดิมๆ ชอบด่าแรงๆ อะไรไม่ได้ดั่งใจก็ด่า เราไม่โอเคกับชีวิตแบบนี้ เราอยู่กับแม่มายี่สิบกว่าปี มีแม่ดูแลเราคนเดียวมาตลอด พอแม่ไม่อยู่ เราต้องมาอยู่กับใครไม่รู้ ไม่เคยคิดว่าเขาเป็นพ่อเลยด้วยซ้ำ ทุกวันนี้เหมือนหมาโดนขังกรง ไปไหนก็ไม่ได้ เขาไม่ให้ไปไหนนะ ขอไปบางที พอออกไปแปปๆก็โทรมาจิกให้กลับ ถ้ากลับช้าหน่อยก็โดนด่าๆๆๆ ไม่อยากทนแล้วอ้ะ แต่คนรอบข้างชอบกดดันแบบ เขาเป็นพ่อยังไงเขาก็มีบุญคุณ จริงๆอยากถามว่าบุญคุณอะไรเหรอ ที่โตมาได้ทุกวันนี้เพราะแม่ทั้งนั้น เขาไม่เคยยื่นมาช่วยเลย เขาแค่เอาเรามาเลี้ยงแค่ไม่กี่เดือน แถมเลี้ยงแบบสัตว์เลี้ยง เราว่าทุกวันนี้เราทำหน้าที่ของเราดีที่สุดแล้วหว่ะ ดูแลเขาเต็มที่ล้ะ ทำยังไงก็ทำใจรักเขาไม่ได้ ถ้าวันนึงเราทนเขาไม่ไหวถ้าเราเลือกที่จะไปอีก เราคงไม่ผิดใช่ไหม เหนื่อยใจมากทุกวันนี้